Στο τέρμα του Ινδικού Ωκεανού, λίγα βήματα από την Σομαλία η Ορθοδοξία μας…

Βρισκόμαστε στη δεκαετία του 1960 και συγκεκριμένα τον χρόνο που οι Άγγλοι έδωσαν την ανεξαρτησία στους Κενυάτες. Ο πρωτοπόρος και αγωνιστής της ελευθερίας αναλαμβάνει όπως ήταν φυσικό την Προεδρία της ελεύθερης τώρα Κένυας. Ο Κενυάτα ανήκε στη φυλή των Κικούγιου που τον βοήθησαν με τη δημιουργία της μυστικής οργάνωσης γνωστής ως Μάου-Μάου αντίστοιχης με τη δική μας ΕΟΚΑ, και αγωνίστηκαν όλοι για την ελευθερία της χώρας τους.

Έτσι ο Κενυάτα εκτιμώντας την δράση αυτή των αγωνιστών της ελευθερίας, θέλησε να τους τιμήσει. Σε αναγνώριση λοιπόν των αγώνων και των θυσιών τους στους δικούς τους ο Κενυάτα μετά την ανεξαρτησία (1963), σε αναγνώριση των κόπων και των θυσιών τους παραχώρησε τεράστιες εκτάσεις γης στις πιο απομακρυσμένες αλλά εύφορες περιοχές, ιδιαίτερα εδώ που βρισκόμαστε αυτή τη στιγμή στο τέρμα του Ινδικού Ωκεανού, μόνο μερικά βήματα από τη μουσουλμανική Σομαλία.

Σ’ αυτούς που παραχώρησε εκτάσεις γης ήσαν δύο ιερείς με όνομα Ελευθέριος. Κι έτσι με τον τρόπο αυτό μετέφεραν σε αυτές τις περιοχές την Ορθόδοξη πίστη και παράδοση. Κι έτσι θεμελιώθηκε και βλάστησε για πρώτη φορά ο σπόρος της Ορθοδοξίας. Κιλιμάντζαρο και Λάμου… Ενθυμούμαι έντονα τις επισκέψεις μου που ως λαϊκός προσκλήθηκα και με ξενάγησαν στους χώρους αυτούς. Πού μπορούσα τότε να διανοηθώ ότι θα ήμουν και ο πρώτος Αρχιερέας που θα εγκαινίαζα τους πετρόκτιστους ναούς στις περιοχές αυτές σε αντικατάσταση των πρόχειρων ναών καμωμένων από λάσπη ή ξύλα και λαμαρίνες σκουριασμένες… Θεέ μου. Τόση ευλογία, τόση μακροθυμία, τόση συγκατάθεση…

Εδώ λοιπόν που βρισκόμαστε σήμερα ο ένας π. Ελευθέριος ήλθε με την πρεσβυτέρα του Αιμιλία και την οικογένειά του. Πολυμελής οικογένεια! Οκτώ, δέκα παιδιά! Χθες λοιπόν με την άφιξή μας θέλησα να επισκεφθώ και να τελέσω τρισάγιο στον τάφο τους. Παρόντες τα παιδιά και τα εγγόνια τους. Το είχα τάμα για τους δύο αυτούς που μετέφεραν το μήνυμα της Ορθοδοξίας στο «πουθενά» κυριολεκτικά και το φύτεψαν τόσο βαθιά που σήμερα ακούγεται ο όρθρος της Ορθοδοξίας εδώ στο κέντρο της πόλης Μπεκετόνι.

Έθεσα λοιπόν τον θεμέλιο λίθο, κτίστηκε ο ναός αφιερωμένος στον Απόστολο Παύλο, λόγω όμως των φονικών επιθέσεων και φοβερών σφαγών της μουσουλμανικής ομάδος από την Σομαλία δεν μπορούσα να έλθω για να τον εγκαινιάσω. Μέσα, λοιπόν, σ’ αυτό το βαρύ κλίμα με κίνδυνο της ζωής μας ήλθαμε ακριβώς πριν δύο χρόνια και τελέσαμε τα εγκαίνια.

Η επίσκεψή μας εδώ αυτή τη φορά είχε άμεση σχέση με την τέλεση της Θείας Λειτουργίας στον ωραιότατο ναό μας που βρίσκεται στο κέντρο της πόλης και τη χειροτονία του απόφοιτου της Πατριαρχικής Σχολής μας Συμεών σε διάκονο και πρεσβύτερο. Ο νέος ιερέας θα βοηθήσει στην δεύτερη ενορία που υπάρχει εδώ του Αγίου Παντελεήμονος. Το πιο συγκλονιστικό είναι ότι ο εγγονός του π. Ελευθέριου θα έλθει να φοιτήσει στην Πατριαρχική μας Σχολή κι έτσι αργότερα θα μπορέσει να συνεχίσει το τεράστιο ιεραποστολικό έργο που άρχισε ο παππούς του σ’ αυτή την απομακρυσμένη περιοχή.

Κι’ όλα αυτά γίνονται σήμερα. Δεν θα περιγράψω με λεπτομέρεια το κουραστικό αυτό ταξίδι. Από την Πατριαρχική μας Σχολή μέχρις εδώ που είμαστε είναι ακριβώς δεκαπέντε ώρες. Δεν μπορέσαμε να το κάνουμε όλο αυτό σε μία μέρα αφού εν τω μεταξύ νύχτωσε. Ώρες όμως πολλές και επικίνδυνες περιοχές, χωριά, πόλεις, δάση τροπικά άγρια ζώα.

Αυτή τη στιγμή βρίσκομαι ακριβώς εκεί στον απέραντο, ατελείωτο κι όμορφο Ινδικό Ωκεανό. Κάθομαι και ατενίζω στο βάθος όσο γίνεται και σκέφτομαι πόσο τελικά ο Θεός αγαπάει τον άνθρωπο και τον φροντίζει. Βρισκόμαστε εδώ που τελέσαμε δύο θείες λειτουργίες την Κυριακή και την Δευτέρα για να δώσουμε ύστερα από βαθιά περισυλλογή και εξέταση σ’ ένα ακόμα απόφοιτο της Πατριαρχικής μας Σχολής, τον Συμεών που κατάγεται και ζει σ’ αυτά τα μέρη να υπηρετήσει τον Κύριό μας και την Ορθοδοξία μας σ’ αυτό το απόμερο κι απομακρυσμένο κομμάτι της Δημιουργίας του Θεού. Έχει τα προσόντα η Θεία Χάρις που δέχθηκε να τον φωτίσει και να τον στερεώσει ώστε να εκπληρώσει την μεγάλη και ιερή αυτή αποστολή του.

Έτσι λοιπόν ταξιδεύουμε. Κόσμος πολύς, μουσουλμάνοι φυσικά, με τα τζαμιά παντού και τους μιναρέδες. Γυναίκες με τους φερετζέδες και άνδρες με τα άσπρα τζελαμπίγια, παρόμοιο χρώμα και ο σκούφος κ.τ.λ. Μας τρελάνανε κυριολεκτικά με τις βροντερές φωνές τους. Παντού φαίνεται ξεκάθαρα ότι κυβερνούν τον τόπο, εδώ φυσικά που βρισκόμαστε είναι μανδρί τους, κι εδώ ας μην ξεχνάμε έγιναν όλες οι φονικές επιθέσεις και δολοφονίες!

Η ζέστη φυσικά δεν μας εμπόδισε να τελέσουμε τη θεία λειτουργία στον μοναδικό εγκαινιασμένο ναό στο κέντρο της πόλης με τους χριστιανούς μας της φυλής Κικούγιου. Το τοπίο φυσικά παραδεισένιο. Ζώα, δένδρα, φυτά και άνθρωποι. Όλοι κοσμούν το καθένα με τον δικό του τον τρόπο.

Την άλλη μέρα αρχίσαμε ξανά το ταξίδι για να φθάσουμε στο περίφημο όρος Κιλιμάντζαρο. Η φύση παντού νεκρή. Ούτε ένα πράσινο φύλλο. Τα ζώα κυκλοφορούν και ψάχνουν. Δεν υπάρχει όμως τίποτα να δοκιμάσουν. Απελπιστική η κατάσταση. Τα σύννεφα στον ουρανό άρχισαν να πυκνώνουν. Τώρα έπρεπε να επισκεφθούμε ένα τουλάχιστον δημοτικό σχολείο στην φυλή των Μασάι. Και η πρώτη λέξη που βγήκε από το στόμα του δασκάλου των παιδιών ήταν «πεινούμε»! Αν ήταν δυνατόν! Ένα τελείως διαφορετικό τοπίο. Ξηρασία φοβερή, και μου εξηγεί ο δάσκαλος, για οκτώ συνεχόμενους μήνες ούτε μια σταγόνα βροχής! Ούτε ένα πράσινο φύλλο! Κλαδιά και λαγκάδια ξηρά… απελπιστική η κατάσταση. Και τι τρώνε τα φτωχά αυτά παιδάκια; Η απάντηση ήλθε από τον ιερέα μας: αυτά τα λίγα που μας στέλνετε κάθε μήνα! Μόνο;

Βγήκαμε έξω αφού τώρα ήταν η ώρα του φαγητού. Τους μοίρασα το φαγητό που ετοίμασε η μοναδική μαγείρισσα, και πάλι καλά που μπόρεσε μέσα σε αυτές τις συνθήκες που ζουν. Ένα κύπελλο το κάθε παιδάκι, κι έβαζα μέσα καλαμπόκι και φασόλια! Αυτό ήταν όλο το γεύμα τους! Θεέ μου, πού ζούμε! Κάθισα εκεί πάνω σ’ ένα βράχο για να τους κάνω παρέα. Δεν είχα καμία όρεξη. Κι εκείνη τη μέρα έμεινα νηστικός! Τα πράγματα που αντίκρυσα και έζησα δεν μου έδιναν καμία διάθεση και όρεξη για φαγητό. Κοίταξα γύρω γύρω πέτρες, χώμα, ξηρά δένδρα, σκόνη, ζέστη και μάτια των μικρών παιδιών καρφωμένα πάνω μου, περιμένοντας και ελπίζοντας για κάτι καλύτερο στη συνέχεια…

Είναι αυτή η αγάπη που μας έφερε η άκρα ταπείνωση του Θεανθρώπου μας και θα μας στερεώσει και ενισχύσει, όσες κι αν είναι οι δυσκολίες, οι απογοητεύσεις, τα προβλήματα, οι αποτυχίες, οι στεναχώριες και τα παρόμοια. Με την αγάπη αποκτούμε αυτή την βεβαιότητα ότι γινόμαστε όλοι παιδιά του ίδιου Θεού, Πατέρα και Δημιουργού μας.

† Ο Κένυας Μακάριος

This page is also available in