Οι Άγιοι συνεχίζουν την Ιεραποστολή

«Ἐγὼ ἐφύτευσα, Ἀπολλὼς ἐπότισεν, ἀλλ᾽ ὁ Θεὸς ηὔξανεν… Θεοῦ γάρ ἐσμεν συνεργοί» (Α΄ Κορινθίους 3:6–9).

Έρχεται κάποτε η στιγμή που κάθε ιεραπόστολος συνειδητοποιεί την ίδια αλήθεια· πολλοί από τους καρπούς που συλλέγουμε σήμερα έχουν βλαστήσει από σπόρους που έσπειραν εκείνοι οι οποίοι εργάστηκαν πριν από εμάς. Κι εμείς οι ίδιοι δεν είμαστε παρά ένα μόνο κεφάλαιο μιας ιστορίας που άρχισε πολύ πριν από εμάς και θα συνεχιστεί και μετά από εμάς. Η Εκκλησία υπήρξε πάντοτε ο κήπος του Κυρίου, όπου το Άγιο Πνεύμα καλλιεργεί και ωριμάζει τους καρπούς της αγιότητας σε κάθε γενιά. Όλοι μας καλούμαστε να εργασθούμε μέσα σε αυτόν τον κήπο με πίστη, έχοντας τη βεβαιότητα ότι μόνο ο Θεός δίδει την αύξηση.

Η φετινή χρονιά στην Ορθόδοξη Ιεραποστολή μας στον Ειρηνικό μάς φανέρωσε την αλήθεια αυτή με ιδιαίτερο τρόπο.

Μέσα σε σύντομο χρονικό διάστημα εκοιμήθηκαν δύο αγαπημένα μέλη της ιεραποστολικής μας οικογένειας, που αφιέρωσαν ολόκληρη τη ζωή τους στο Ευαγγέλιο σε αυτά τα νησιά: ο αγαπημένος μας Γέροντας, πατέρας και ιδρυτής της Ορθόδοξης Ιεραποστολής στον Ειρηνικό, Μητροπολίτης Αμφιλόχιος, του οποίου το όραμα, η θυσιαστική αγάπη και το ακατάβλητο ιεραποστολικό φρόνημα έθεσαν τα θεμέλια της Ορθοδοξίας στα Φίτζι, στην Τόνγκα και στη Σαμόα· και ο αγαπητός μας αδελφός και συλλειτουργός, π. Βαρθολομαίος, ο πρώτος γηγενής Ορθόδοξος ιερέας των Φίτζι, του οποίου η ήσυχη πίστη, η ταπείνωση και η βαθιά αγάπη για τον λαό του έγιναν ένα ζωντανό κήρυγμα του Ευαγγελίου.

Η εκδημία τους άφησε ένα κενό που δεν μπορεί να μετρηθεί μόνο με βάση το έργο το οποίο επιτέλεσαν. Μας λείπουν η φωνή τους, οι προσευχές τους, η καθοδήγησή τους και η παρουσία τους. Δεν έπαψαν όμως να συμμετέχουν στην Ιεραποστολή, διότι δεν έπαψαν να ανήκουν στον Χριστό. Ο ίδιος Κύριος, τον οποίο υπηρέτησαν, τους δέχεται τώρα στη Βασιλεία Του, όπου συνεχίζουν να προσεύχονται για την ίδια Ιεραποστολή στην οποία αφιέρωσαν τη ζωή τους. Ο θάνατος δεν τερμάτισε τη διακονία τους· τη μεταμόρφωσε. Ό,τι άλλοτε προσέφεραν με τον ορατό τους κόπο, τα προσφέρουν τώρα με την αδιάλειπτη μεσιτεία τους ενώπιον του θρόνου Του.

Γι’ αυτό η Ορθόδοξη Εκκλησία δεν μιλά για τους αγίους ως ήρωες του παρελθόντος, αλλά ως ζωντανά μέλη της Βασιλείας. Οι εορτές τους δεν είναι επέτειοι που ανακαλούν στη μνήμη κάτι το οποίο χάθηκε. Είναι λειτουργικές φανερώσεις εκείνου που έχει ήδη συντελεστεί στο πρόσωπο του Θεανθρώπου Ιησού Χριστού. Σε κάθε εορτή ο ουρανός και η γη συναντώνται. Ο χρόνος ανοίγεται προς την αιωνιότητα και η Εκκλησία βιώνει, εδώ και τώρα, την κοινωνία του μέλλοντος αιώνος. Οι άγιοι είναι οι ίδιοι η μαρτυρία ότι η Βασιλεία του Θεού δεν αποτελεί απλώς μία μελλοντική προσδοκία· είναι ήδη παρούσα ανάμεσά μας.

Και όμως, η Ιεραποστολή συνεχίζεται.

Νέοι γηγενείς Ορθόδοξοι άνδρες προετοιμάζονται για να αποτελέσουν την επόμενη γενιά ιερέων, έτοιμοι να ποιμάνουν τις δικές τους κοινότητες και να κηρύξουν το Ευαγγέλιο στις γλώσσες και μέσα στις πολιτιστικές παραδόσεις των λαών τους.

Ο νέος ξενώνας αποφοίτων και φοιτητών στο Παιδικό Σπίτι της Αγίας Ταβιθάς πλησιάζει στην ολοκλήρωσή του, ανοίγοντας ένα νέο κεφάλαιο στη φροντίδα των νέων μας, καθώς συνεχίζουν τις σπουδές τους και κάνουν τα πρώτα τους βήματα στην ενήλικη ζωή, παραμένοντας συγχρόνως συνδεδεμένοι με την Εκκλησία που τους ανέθρεψε.

Νέοι εθελοντές συνεχίζουν να έρχονται σχεδόν κάθε μήνα, προσφέροντας τον χρόνο, τις ικανότητες και την αγάπη τους στην υπηρεσία του Χριστού και του λαού Του. Η παρουσία τους μας υπενθυμίζει ότι το Ευαγγέλιο εξακολουθεί να εμπνέει καρδιές πολύ πέρα από τις ακτές του Ειρηνικού.

Η Ιεραποστολή στηρίζεται επίσης από την αξιοθαύμαστη γενναιοδωρία πιστών Ορθοδόξων Χριστιανών, ενοριών και τοπικών Εκκλησιών από πολλές χώρες. Με τις προσευχές και την έμπρακτη, θυσιαστική οικονομική τους συνεισφορά φροντίζονται παιδιά, στηρίζονται οι κληρικοί, ενδυναμώνονται οι κοινότητες και καθίσταται δυνατή η ανάπτυξη νέων ιεραποστολικών έργων. Αν και μας χωρίζουν ωκεανοί, εργάζονται μαζί μας ως μέλη του ίδιου Σώματος του Χριστού.

Ο Θεός συνεχίζει να προσθέτει νέα μέλη στην Εκκλησία Του. Τον Ιούλιο, στα Φίτζι, χαρήκαμε υποδεχόμενοι νέα μέλη διά του Αγίου Βαπτίσματος, διαπιστώνοντας για ακόμη μία φορά ότι το Άγιο Πνεύμα συνεχίζει να καλεί ανθρώπους στη ζωή του Χριστού. Κάθε βάπτισμα μας υπενθυμίζει ότι η Πεντηκοστή δεν έχει τελειώσει. Το Ευαγγέλιο συνεχίζει να ριζώνει σε νέες καρδιές και νέες οικογένειες.

Μεγάλη είναι επίσης η ελπίδα μας για τη Σαμόα. Τα σχέδια του νέου Ορθόδοξου Ιεραποστολικού Κέντρου έχουν ήδη υποβληθεί και, Θεού θέλοντος, οι εργασίες στον χώρο θα αρχίσουν πριν από το τέλος του έτους. Εκείνο που σήμερα αποτυπώνεται μόνο πάνω στο χαρτί, με τη Χάρη του Θεού θα γίνει ένας τόπος όπου οι επόμενες γενιές θα συγκεντρώνονται για να τελούν τη Θεία Λειτουργία, να γνωρίζουν την Ορθόδοξη πίστη, να δέχονται τη φιλοξενία της Εκκλησίας και να συναντούν την αγάπη του Χριστού.

Βλέποντας όλα αυτά, αρχίζουμε να κατανοούμε κάτι ουσιώδες για την Εκκλησία.

Κάθε γενιά παραλαμβάνει το Ευαγγέλιο από τα χέρια μιας προηγούμενης γενιάς. Η Εκκλησία οικοδομείται μέσα από αναρίθμητες πράξεις σιωπηλής πίστεως, τις περισσότερες από τις οποίες η ιστορία δεν θα καταγράψει ποτέ.

Ο Γέροντας Αμφιλόχιος φύτευσε. Ο π. Βαρνάβας, ο π. Παναγιώτης και ο π. Βαρθολομαίος –οι γηγενείς ιερείς τους οποίους εκείνος χειροτόνησε και οι οποίοι έχουν πλέον όλοι αναχωρήσει από αυτή τη ζωή– πότισαν τους σπόρους αυτούς με δάκρυα, προσευχές και πιστή διακονία. Άλλοι συνεχίζουν τώρα την ίδια διακονία. Κάποτε και αυτοί θα εμπιστευθούν το έργο σε εκείνους που θα έρθουν μετά από αυτούς. Η Ιεραποστολή παραμένει μία και η ίδια, διότι το αληθινό της θεμέλιο δεν είναι ούτε η ανθρώπινη δύναμη ούτε ο ανθρώπινος σχεδιασμός, αλλά ο ίδιος ο Χριστός.

Αυτή είναι ίσως μία από τις μεγαλύτερες παρηγοριές του Ευαγγελίου. Οι εργάτες έρχονται και παρέρχονται, αλλά ο Κύριος του θερισμού παραμένει. Όσοι αναπαύονται εν Κυρίω συνεχίζουν να προσεύχονται. Εκείνοι που εργάζονται σήμερα συνεχίζουν να σπέρνουν. Και όσοι ακόμη δεν έχουν γεννηθεί θα θερίσουν κάποτε όσα σπέρνονται σήμερα.

Η Ιεραποστολή στον Ειρηνικό, επομένως, δεν είναι απλώς η ιστορία ναών που ανεγείρονται, έργων που ολοκληρώνονται ή κοινοτήτων που μεγαλώνουν. Είναι η ζωή της Βασιλείας του Θεού που ξεδιπλώνεται σε αυτά τα νησιά· μία κοινωνία που αγκαλιάζει τους ζώντες και τους κεκοιμημένους, τους ιεραποστόλους και τους νεοφώτιστους, τους ευεργέτες και τους εθελοντές, τα παιδιά και τους ηλικιωμένους, όλους συγκεντρωμένους μέσα στο ένα Σώμα του Χριστού.

Γι’ αυτό ευχαριστούμε τον Θεό — όχι μόνο για όσα έχουν ήδη πραγματοποιηθεί, αλλά και διότι ο Κύριος του θερισμού συνεχίζει να καλεί, να συνάγει και να αγιάζει τον λαό Του σε αυτά τα νησιά.

Αρχιμ. Μελέτιος Pantic

Υπεύθυνος ιεραποστολικής διακονίας Ι.Μ. Νέας Ζηλανδίας

This page is also available in