Εκπρόσωποι από όλες τις κοινότητές μας ήρθαν στην πόλη Μεντάν. Χαρήκαμε πάρα πολύ, διότι είχαμε την ευκαιρία να ξαναβρεθούμε πάλι μαζί. Οι πιστοί μας πήραν πολύ δύναμη και κατεύθυνση για τη συνέχιση της Ιεραποστολής στην περιφέρεια αυτή…
Καθώς μεγάλωνα, αναρωτιόμουν «γιατί υπάρχουν τόσες εκκλησίες που λατρεύουν τον ένα Θεό; Ποια είναι η αληθινή Εκκλησία;» Άκουγα τους ρωμαιοκαθολικούς, τους αγγλικανούς και κάποιους άλλους να ομολογούν πίστη «εἰς μίαν ἁγίαν, καθολικήν καί ἀποστολικήν ἐκκλησίαν». Γι’ αυτό συνέχισα να προσεύχομαι στην Αγία Μητέρα του Θεού να μου δείξει το δρόμο για την αληθινή Εκκλησία…
Ο κ. Πενιαμίνα με χαρά δέχτηκε να βαπτισθεί, αυτός και η σύζυγός του για να γίνει ο πρώτος ιερέας σε ένα λαό που έχει παραδόσεις και δέχεται εύκολα την αλήθεια…
Με τη χάρη του Θεού, όλα αυτά τα χρόνια χτίσαμε μια αδελφική σχέση, θεμελιωμένη σε αμοιβαίο σεβασμό και εμπιστοσύνη. Παρά τις αντικειμενικά αντίξοες συνθήκες και το εύρος των δραστηριοτήτων της Αδελφότητος, η Μητρόπολή μας έγινε και γίνεται αποδέκτης της αγάπης και της καλής θελήσεώς σας…
Στην καρδιά της Θέκλας ο πόθος της γνώσης μαζί με τα θεία βιώματα έγιναν φλόγα ισχυρή, που πυροδοτούσε όλο της το είναι. Έτσι, δεν δίστασε να βρίσκεται δίπλα στον Παύλο, ακόμα και στις πιο επικίνδυνες περιστάσεις…
Τεύχος #238, Σεπτεμβρίου 2017
«Τι μας εμποδίζει να βαπτισθούμε;» κράζουν μαζί με τον Αιθίοπα και τα έθνη, αδελφοί και αδελφές αβάπτιστοι ανά τον κόσμο, όπου αγνοείται η Αλήθεια του Χριστού…
Ανησυχω αν υπάρχουν φάρμακα στη μικρή κλινική που έχτισε η Αδελφότητά σας στην περιοχή Shamana στα βόρεια της ζούγκλας του Κονγκό. Από εκεί δεν υπάρχει τρόπος επικοινωνίας…
Αυτή τη φορά τελέστηκαν στο Αγουακάτε της Γουατεμάλας τα εγκαίνια του πρώτου Καθεδρικού Ναού της χώρας, που οργάνωσε ο πατήρ Δαμιανός, Πρωτοσύγκελλος της Μητροπόλεως Μεξικού. Χιλιάδες ινδιάνοι των Μάγια υποδέχθηκαν τον Αρχιεπίσκοπο Αθηναγόρα με τα άγια λείψανα των μαρτύρων, συρρέοντας με δάκρυα στα μάτια…
Μπορεί οι άνθρωποι εκεί να διψούν για Ορθοδοξία, όμως αντιμετωπίζουμε προβλήματα
Είναι οδυνηρό, κάθε φορά που βρίσκομαι σ’ αυτόν τον πειρασμό με μικρά και ορφανά που με περικυκλώνουν καθημερινά. Όμως έχω την παρηγοριά ότι υπάρχει χώρος, και πολύς μάλιστα, για τον ίδιο το Θεό, που ξεπερνά κάθε φραγμό και όριο, ακριβώς για να ξεκουράσει και να αναπαύσει τις ψυχές των μικρών αυτών παιδιών, αν εμείς συγκινηθούμε και δράσουμε αποτελεσματικά για τη σωτηρία τους…
Αυτός είναι ο Ιωσήφ ο οποίος προηγουμένως κρυβόταν. Τώρα όμως μετά τον θάνατο του Χριστού έδειξε μεγάλη τόλμη. Διότι ούτε ασήμαντος ήταν, ούτε από εκείνους που μένουν απαρατήρητοι, αλλά ένας από τα μέλη του Συνεδρίου και πολύ επιφανής. Από αυτό μάλιστα φαίνεται καθαρά η ανδρεία του. Διότι καταδίκασε σε θάνατο τον εαυτό του, όταν διακήρυξε την απέχθειά του προς όλους με την συμπάθειά του προς τον Ιησού, και τόλμησε να ζητήσει το σώμα Του, και δεν απομακρύνθηκε παρά μόνον αφού πέτυχε αυτό που ήθελε…
