Νέα της Ιεραποστολής

Η Ανάληψη και η τελευταία εντολή του Αναστημένου

22 Μάϊου 2018

Είναι αναντίρρητα αποδεκτό πως τα τελευταία λόγια ενός ανθρώπου —έχοντoς σώας τας φρένας— πάνω στη γη, λίγο πριν κλείσει τα μάτια του μια για πάντα, είναι το απαύγασμα των εμπειριών, γνώσεων και προσπαθειών που έχει αποκομίσει από την πολύπαθη και ποικιλόαθλη πορεία της ζωής του. Σίγουρα οι τελευταίες κινήσεις, οι εκφράσεις του προσώπου και οι συμβουλές ενός αγαπητού μας ανθρώπου μένουν χαραγμένες στη μνήμη και στην καρδιά μας, ως μία έσχατη προσπάθεια επιβίωσης της διακεκομμένης σχέσης μας εξαιτίας του τραγικού θανάτου. Κατά ανάλογο τρόπο, η τελευταία πράξη του σχεδίου της Θείας Οικονομίας του Κυρίου μας Ιησού Χριστού, η Ανάληψη, και η τελευταία προτροπή Του προς τους μαθητές Του (και κατ’ επέκταση προς όλους εμάς), η Ιεραποστολή, δεν μπορούν να μας αφήνουν αδιάφορους. Αντίθετα, οφείλουν να στριφογυρίζουν στο νου, να διαμορφώνουν τον χαρακτήρα, να ρυθμίζουν τους χτύπους της καρδιάς μας, να οδηγούν τα βήματά μας και να κατευθύνουν την ζωή μας.

Λίγο πριν το σωτηριώδες πάθος και την ελπιδοφόρα ανάστασή Του, ο Κύριος προειδοποιεί τους μαθητές: «ἀρχαὶ ὠδίνων ταῦτα. Βλέπετε δὲ ὑμεῖς ἑαυτούς. παραδώσουσι γὰρ ὑμᾶς εἰς συνέδρια καὶ ἐν ταῖς συναγωγαῖς αὐτῶν δαρήσεσθε, καὶ ἐπὶ ἡγεμόνων καὶ βασιλέων σταθήσεσθε ἕνεκεν ἐμοῦ εἰς μαρτύριον αὐτοῖς. καὶ εἰς πάντα τὰ ἔθνη δεῖ πρῶτον κηρυχθῆναι τὸ εὐαγγέλιον» 1. Στην συνέχεια, ο ίδιος Ευαγγελιστής αποτυπώνει την εντολή που ο Κύριος μάς άφησε σαν ιερή παρακαταθήκη μεταξύ των κορυφαίων γεγονότων της Ανάστασης και της Ανάληψής Του: «πορευθέντες εἰς τὸν κόσμον ἅπαντα κηρύξατε τὸ εὐαγγέλιον πάσῃ τῇ κτίσει. ὁ πιστεύσας καὶ βαπτισθεὶς σωθήσεται, ὁ δὲ ἀπιστήσας κατακριθήσεται. σημεῖα δὲ τοῖς πιστεύσασι ταῦτα παρακολουθήσει· ἐν τῷ ὀνόματί μου δαιμόνια ἐκβαλοῦσι· γλώσσαις λαλήσουσι καιναῖς ὄφεις ἀροῦσι· κἂν θανάσιμόν τι πίωσιν, οὐ μὴ αὐτοὺς βλάψει· ἐπὶ ἀρρώστους χεῖρας ἐπιθήσουσι, καὶ καλῶς ἕξουσιν». Τέλος, σημειώνει: «῾Ο μὲν οὖν Κύριος μετὰ τὸ λαλῆσαι αὐτοῖς ἀνελήφθη εἰς τὸν οὐρανὸν καὶ ἐκάθισεν ἐκ δεξιῶν τοῦ Θεοῦ. ἐκεῖνοι δὲ ἐξελθόντες ἐκήρυξαν πανταχοῦ, τοῦ Κυρίου συνεργοῦντος καὶ τὸν λόγον βεβαιοῦντος διὰ τῶν ἐπακολουθούντων σημείων» 2.

Ο Ματθαίος από την πλευρά του καταγράφει τα τελευταία θεία λόγια ως εξής: «καὶ προσελθὼν ὁ ᾿Ιησοῦς ἐλάλησεν αὐτοῖς λέγων· ἐδόθη μοι πᾶσα ἐξουσία ἐν οὐρανῷ καὶ ἐπὶ γῆς. πορευθέντες μαθητεύσατε πάντα τὰ ἔθνη, βαπτίζοντες αὐτοὺς εἰς τὸ ὄνομα τοῦ Πατρὸς καὶ τοῦ Υἱοῦ καὶ τοῦ ῾Αγίου Πνεύματος, διδάσκοντες αὐτοὺς τηρεῖν πάντα ὅσα ἐνετειλάμην ὑμῖν· καὶ ἰδοὺ ἐγὼ μεθ᾿ ὑμῶν εἰμι πάσας τὰς ἡμέρας ἕως τῆς συντελείας τοῦ αἰῶνος» 3.

Ο δε Λουκάς, τρίτος των Συνοπτικών, αφού υπογραμμίζει τις προτροπές του Θεανθρώπου «κηρυχθῆναι ἐπὶ τῷ ὀνόματι αὐτοῦ μετάνοιαν καὶ ἄφεσιν ἁμαρτιῶν εἰς πάντα τὰ ἔθνη, ἀρξάμενον ἀπὸ ῾Ιερουσαλήμ. ὑμεῖς δέ ἐστε μάρτυρες τούτων» 4, διηγείται το γεγονός της Αναλήψεως: «Εξήγαγε δὲ αὐτοὺς ἔξω ἕως εἰς Βηθανίαν, καὶ ἐπάρας τὰς χεῖρας αὐτοῦ εὐλόγησεν αὐτούς. καὶ ἐγένετο ἐν τῷ εὐλογεῖν αὐτὸν αὐτοὺς διέστη ἀπ᾿ αὐτῶν καὶ ἀνεφέρετο εἰς τὸν οὐρανόν 5. Τα στερνά λόγια του Ιησού αποτυπώνονται από τον ευαγγελιστή Λουκά και στο βιβλίο των Πράξεων: «λήψεσθε δύναμιν ἐπελθόντος τοῦ ῾Αγίου Πνεύματος ἐφ᾿ ὑμᾶς, καὶ ἔσεσθέ μοι μάρτυρες ἔν τε ῾Ιερουσαλὴμ καὶ ἐν πάσῃ τῇ ᾿Ιουδαίᾳ καὶ Σαμαρείᾳ καὶ ἕως ἐσχάτου τῆς γῆς» 6.

Η παραπάνω τετραπλή αναφορά στη στερνή παραίνεση του Κυρίου προς τους μαθητές Του αποτελεί, αναμφισβήτητα, υλοποίηση της προφητείας του Ησαία για την Οικουμενικότητα του ευαγγελίου: «τέθεικά σε εἰς φῶς ἐθνῶν τοῦ εἶναί σε εἰς σωτηρίαν ἕως ἐσχάτου τῆς γῆς» 7. «Η «γη» ήταν η τελευταία λέξη που χρησιμοποίησε ο Κύριος, ενώ πατούσε ακόμη το χώμα μας. Με το όνομα της γης στα χείλη του, σαν να την αποχαιρετούσε, έπαυσε να είναι ορατός στην σωματική, την γήινη συχνότητα» 8. «Καὶ ταῦτα εἰπὼν βλεπόντων αὐτῶν ἐπήρθη, καὶ νεφέλη ὑπέλαβεν αὐτὸν ἀπὸ τῶν ὀφθαλμῶν αὐτῶν» 9, γι’ αυτό και ο υμνογράφος σημειώνει: «Λέγει ὁ τὰ σύμπαντα πληρῶν, πρὸς τοὺς Μαθητὰς ἐν τῷ ὄρει, τῶν Ἐλαιῶν ἀνελθών· Ἤγγικεν ὦ φίλοι μου, ὁ τῆς ἀνόδου καιρός, πορευθέντες διδάξατε, τὰ ἔθνη τόν λόγον, ὄνπερ ἀκηκόατε, ἐκ τῆς φωνῆς τῆς ἐμῆς. Τότε, ἀνελήφθη ἐν δόξῃ, ὥσπερ ἐπ’ ὀχήματος· ὅθεν, τρόμῳ οἱ Ἀπόστολοι ἐξίσταντο» 10.

«Καὶ ὡς ἀτενίζοντες ἦσαν εἰς τὸν οὐρανὸν πορευομένου αὐτοῦ καὶ ἰδοὺ ἄνδρες δύο παρειστήκεισαν αὐτοῖς ἐν ἐσθῆτι λευκῇ, οἳ καὶ εἶπον· ἄνδρες Γαλιλαῖοι, τί ἑστήκατε ἐμβλέποντες εἰς τὸν οὐρανόν; οὗτος ὁ ᾿Ιησοῦς ὁ ἀναληφθεὶς ἀφ᾿ ὑμῶν εἰς τὸν οὐρανόν, οὕτως ἐλεύσεται, ὃν τρόπον ἐθεάσασθε αὐτὸν πορευόμενον εἰς τὸν οὐρανόν» 11. Μελετώντας το γεγονός, ο υμνογράφος ωθείται να αναφωνήσει: «Ὑμεῖς τί ἑστήκατε, πρὸς οὐρανὸν ἀτενίζοντες; οἱ ὁρώμενοι Ἄγγελοι, ὡς ἄνθρωποι ἔλεγον, τοῖς τοῦ λόγου Μύσταις· οὗτος, ὃν ὁρᾶτε, ὑπὸ νεφέλης φωτεινῆς, ἀναληφθέντα, αὐτὸς ἐλεύσεται, ὃν τρόπον ἐθεάσασθε, κρῖναι τὸν κόσμον, ὡς ἔφησε, πορευθέντες οὖν ἅπαντα, τὰ ῥηθέντα τελέσατε» 12.

Η Ανάληψη – για την οποία παραθέσαμε παραπάνω τις αδιάψευστες μαρτυρίες των Ευαγγελιστών – σχετίζεται άμεσα με το καθοριστικό για την ανθρωπότητα γεγονός της Αναστάσεως, αφού «Η ένδοξη Ανάληψη του Αναστημένου Κυρίου στους ουρανούς αποτελεί ατράνταχτη απόδειξη και πανηγυρική επιβεβαίωση της Αναστάσεώς Του, που είναι το θεμέλιο της πίστεώς μας» 13. Ζωντανεύοντας την άρρηκτη σχέση των δυο γεγονότων ο Άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς αναφέρει: «Σήκωσε τα χέρια του και τους ευλογούσε, για να τους επιδείξει ολόκληρο τον εαυτό του σώο και αβλαβή, για να παρουσιάσει τα πόδια του, που υπέμειναν τα τρυπήματα των καρφιών, εύρωστα και ικανά για σταθερή πορεία, για να δείξει τα ομοίως επί του σταυρού καρφωμένα χέρια του, αυτήν την λογχισμένη πλευρά, που έφεραν πάνω τους τα σημάδια των πληγών, ώστε να επιβεβαιωθεί το σωτήριο πάθος» 14. Και καθώς με την Ανάληψη αξιοποιείται το γεγονός της Ανάστασης, το σχέδιο της Θειας Οικονομίας ολοκληρώνεται: «Ο Ιησούς Χριστός με το αναστημένο του σώμα, νικώντας τον θάνατο, τον χώρο και τον χρόνο, δοξασμένος και ένδοξος αναλήφθηκε, εισήλθε στη διάσταση του πνεύματος και θρόνιασε την ανθρώπινη φύση στα δεξιά του Πατέρα! Τι περισσότερο να ζητήσει η καρδιά μας η διψασμένη για Θεό;» 15.

SONY DSC

Κατά ανάλογο τρόπο ερμηνεύει το γεγονός της Αναλήψεως και τονίζει τις ευεργετικές συνέπειές του ο Χρυσορρήμων Ιωάννης: «Ὁ Σωτήρ ἦλθεν καί ἐλθών ἤνεγκε (=ἔφερε) τό Ἅγιον Πνεῦμα, ἀνελθών δέ ἀνήνεγκε (=ἀνέβασε στόν οὐρανό) σῶμα ἅγιον, ἵνα δῷ τῷ κόσμῳ ἐνέχυρον σωτηρίας, Πνεύματος Ἁγίου δύναμιν. ἔσχεν ο οὐρανός τό ἅγιον σῶμα, ἐδέξατο και η γη τό Ἅγιον Πνεῦμα» 16.

Αλήθεια όμως, τι σημαίνει η Ανάληψη για εμάς και για το ιεραποστολικό έργο που με την χάρη και το έλεος του Θεού επιχειρούμε να διακονήσουμε;

Μίμηση Χριστού. Ο Γρηγόριος ο Παλαμάς σχολιάζει χαρακτηριστικά τη σχέση ανάμεσα στην αγία βιωτή του Χριστού και στον προορισμό ανθρώπου: «Διότι ήλθε δια σαρκός όχι άγγελος ούτε άνθρωπος, αλλά ο ίδιος ο Κύριος, και μας έσωσε, γενόμενος άνθρωπος σαν εμάς για μας και μένοντας αναλλοιώτως Θεός. Όπως δε κατήλθε, όχι μεταβαίνοντας αλλά συγκαταβαίνοντας, έτσι επανέρχεται πάλι, όχι μεταβαίνοντας με την θεότητα, αλλά ενθρονίζοντας άνω την φύσι μας που ανέλαβε. Διότι αληθινά εκεί έπρεπε να προσφερθή στον Θεό η πρωτότοκος εκ των νεκρών φύσις μας σαν είδος απαρχής πρωτογεννημάτων υπέρ του γένους ολόκληρου… και όποιον βίο έζησε, για εμάς τον έζησε, φανερώνοντας μας δρόμο που επαναφέρει στην αληθινή ζωή και όσα έπαθε με την σάρκα, για μας τα έπαθε, για να θεραπεύση τα πάθη μας, και για τις δικές μας αμαρτίες ωδηγήθηκε σε θάνατο, και για μας αναστήθηκε και αναλήφθηκε, προετοιμάζοντας σε μας την ανάστασι και ανάληψι σε άπειρους αιώνες, διότι όλοι οι κληρονόμοι αυτής της ζωής μιμούνται κατά το δυνατό την πολιτεία της επί της γης αποστολής Του» 17.

Ταπείνωση και αγάπη. «Εάν, λοιπόν, ο Θεός υπερύψωσε τον Χριστό του επειδή ταπεινώθηκε, εξευτελίσθηκε, υπέφερε και υπέμεινε επονείδιστο σταυρικό θάνατο για χάρη μας, πως θα σώσει και θα δοξάσει και θα ανυψώσει εμάς, εάν δεν επιλέξουμε την ταπείνωση, εάν δεν δείξουμε αγάπη προς τους συνανθρώπους μας, εάν δεν κερδίσουμε τις ψυχές μας με την υπομονή στους πειρασμούς, εάν δεν ακολουθούμε δια της στενής πύλης και οδού που οδηγεί στην αιώνια ζωή, αυτόν που μας καθοδήγησε σ’ αυτήν για την σωτηρία μας;» 18.

Να εκλάβουμε τον υπόλοιπο χρόνο της ζωής μας ως «πίστωση χρόνου» ως «στάδιον αγώνος ευσεβούς». «Το χρονικό διάστημα που παρεμβάλλεται μεταξύ της Αναλήψεως του Χριστού και της δευτέρας και ενδόξου Αυτού παρουσίας, η περίοδος δηλαδή κατά την οποία ζούμε, είναι και πρέπει να γίνει, περίοδος ιεραποστολής είναι μία πίστωση χρόνου, που χορηγεί ο Θεός για να ακουσθεί το «Ευαγγέλιον», η χαρμόσυνη είδηση της σωτηρίας του ανθρώπου, σε όλα τα σημεία της γης για να μπορέσουν έτσι όλοι οι πιστοί να εισέλθουν στη βασιλεία του Θεού, την Εκκλησία του» 19.

Συνεχής καλλιέργεια. Τέλος, αυτό που «ωθεί τον ιεραπόστολο να φθάσει στα πέρατα της γης δεν είναι μόνον ο κίνδυνος μήπως κάποιος εκλεκτός του Θεού μείνει έξω από τη βασιλεία του, αλλά και η φροντίδα για τους ασθενείς συνανθρώπους μας, των οποίων η πίστη και η ελπίδα ενδέχεται να ψυχρανθούν ή και να εκλείψουν, λόγω της καθυστερήσεως της ενδόξου παρουσίας του Κυρίου» 20.

Η μνήμη της εορτής τιμάται 39 ημέρες μετά το Πάσχα εκάστου έτους.

Ἀπολυτίκιον
Ἦχος δ’.
Ἀνελήφθης ἐν δόξῃ, Χριστὲ ὁ Θεὸς ἡμῶν, χαροποιήσας τοὺς Μαθητάς, τὴ ἐπαγγελία τοῦ ἁγίου Πνεύματος, βεβαιωθέντων αὐτῶν διὰ τῆς εὐλογίας, ὅτι σὺ εἰ ὁ Υἱός τοῦ Θεοῦ, ὁ λυτρωτὴς τοῦ κόσμου.

Παραπομπές

Η Ορθόδοξη Ιεραποστολή στη Νιγηρία

8 Μάϊου 2018

Αυτή την Κυριακή στις 10.30 π.μ., είστε προσκεκλημένοι σε μία παρουσίαση για την Ορθόδοξη Ιεραποστολή στην Νιγηρία από τον Σεβ. Μητροπολίτη Νιγηρίας κ. Αλέξανδρο.

Θα προηγηθεί Θεία Λειτουργία στον Ι.Ν. Τιμίου Προδρόμου της οδού Παύλου Μελά.

Η Ορθοδοξία στην Κεντρική Τανζανία

18 Απριλίου 2018

Αποσπάσματα από την ομιλία του Επισκόπου Αρούσας και Κεντρικής Τανζανίας κ. Αγαθόνικου

«Δίνουμε δωρεάν τα φάρμακα και η Αδελφότητα σας έχει αναλάβει 24.000 ευρώ το χρόνο για αυτά τα φάρμακα της κλινικής»

Από τον φόβο και τη δυσπιστία, στη φιλανθρωπία και την ιεραποστολή μέχρις εσχάτων!

14 Απριλίου 2018

Ο Απόστολος Θωμάς καταγόταν από οικογένεια αλιέων. Πιθανότατα – με βάση την παράδοση της Εκκλησίας – εξασκούσε το επάγγελμα του ξυλουργού ή του οικοδόμου. Ο ευαγγελιστής Ιωάννης τον αναφέρει ανάμεσα στους μαθητές που συνοδεύουν τον Πέτρο στο ψάρεμα (Ιω. 21:2-3), χωρίς αυτό να υπονοεί σίγουρα ότι ο εν λόγω Απόστολος ασχολείτο επαγγελματικά και με την αλιεία.

Στην Καινή Διαθήκη, ψηλαφούμε την προσωπικότητα του Θωμά όταν ο Κύριος πληροφορείται την αρρώστια του φίλου του Λαζάρου και εκφράζει την επιθυμία να τον επισκεφτεί στην Ιουδαία, παραθεωρώντας τη λιποψυχία των μαθητών, οι οποίοι εναγωνίως αναρωτιούνται: «ραββί, νῦν ἐζήτουν σε λιθάσαι οἱ ᾿Ιουδαῖοι, καὶ πάλιν ὑπάγεις ἐκεῖ;» (Ιω. 11:8). Τότε, ο φοβισμένος – όπως τον χαρακτηρίζει ο ιερός Χρυσόστομος – Θωμάς αναφωνεί: «ἄγωμεν καὶ ἡμεῖς ἵνα ἀποθάνωμεν μετ’ αὐτοῦ» (Ιω. 11:16). Η απαισιόδοξη αυτή φράση αποτελεί εξωτερίκευση της πίεσης που βιώνει ο μαθητής, ο οποίος αγαπά τον Διδάσκαλο αλλά είναι «πνευματικά ασθενέστερος από τους άλλους και απιστότερος» (Ιωάννου Χρυσοστόμου, Ομιλία ΞΒ, Ε.Π.Ε., εκδ. «Γρηγόριος ο Παλαμάς», τ. 14, Θεσσαλονίκη 1981, σ. 181). Όμως, παρ’ όλη την αδυναμία της πίστης και τη δειλία του ακολούθησε τον Ιησού, Τον εμπιστεύτηκε, έμεινε μαζί Του, δικός Του. Και συλλογίζεται κανείς… Άραγε, ποιος είναι πιο επαινετός; Ο δειλός που αντιστέκεται στον φόβο του και συμπορεύεται ή ο γενναίος που τελικά αρνείται…;

Στην συνέχεια, έπονται τα γεγονότα μέσα από τα οποία ο Κύριος  σταδιακά προετοιμάζει τους μαθητές Του για τα σωτηριώδη πάθη Του.

  • Η Μαρία μυρώνει τα πόδια του Ιησού, με τον Ιούδα να διαμαρτύρεται και τον Κύριο να δικαιολογεί την πράξη της απαντώντας συγκλονιστικά: «ἄφες αὐτήν, εἰς τὴν ἡμέραν τοῦ ἐνταφιασμοῦ μου τετήρηκεν αὐτό» (Ιω. 12:7).
  • Έπειτα, ο Ιησούς εισέρχεται στα Ιεροσόλυμα υλοποιώντας την προφητεία  «ἰδοὺ ὁ βασιλεύς σου ἔρχεται καθήμενος ἐπὶ πῶλον ὄνου» (Ιω. 12:15) μα απογοητεύοντας ταυτόχρονα τους μαθητές Του, που περίμεναν έναν κοσμικό βασιλιά με επίγεια δόξα.
  • Κατόπιν, πλένει τα πόδια των δώδεκα, διδάσκοντάς τους την ταπείνωση.
  • Αποκαλύπτει τον προδότη.
  • Δίνει την νέα εντολή, που από τότε και στο εξής στιγματίζει την οντότητα κάθε χριστιανού· «ἀγαπᾶτε ἀλλήλους» (Ιω. 13:34).
  • Ύστερα, με αφορμή τον γεμάτο αυτοπεποίθηση λόγο του Πέτρου «τὴν ψυχήν μου ὑπὲρ σοῦ θήσω», προλέγει την άρνησή του, θέλοντας να δώσει σε όλους ένα σπουδαίο δίδαγμα, όπως ερμηνεύει ο ιερός Χρυσόστομος: «Τι λες, Πέτρε; Είπε ο Κύριος ότι «δεν μπορείτε» και εσύ ισχυρίζεσαι «μπορώ»; Λοιπόν θα γνωρίσεις με αυτήν τη δοκιμασία, ότι δεν έχει καμία αξία η αγάπη σου, εάν δεν υπάρχει η ουράνια ενίσχυση… τον άφησε μόνο, ώστε να αντιληφθεί την αδυναμία του» (Ιωάννου Χρυσοστόμου, Ομιλία ΞΒ, Ε.Π.Ε., εκδ.«Γρηγόριος ο Παλαμάς», τ. 14, Θεσσαλονίκη 1981, σσ. 396-397).
  • Τέλος, στην προσπάθεια να τους μυήσει στο σχέδιο της Θείας Οικονομίας Του, ο Ιησούς αποκαλύπτει τον προορισμό Του, ο οποίος – τους εξηγεί ότι – είναι και δικός τους προορισμός.

Στο σημείο αυτό ακούμε τον Θωμά να ρωτάει γεμάτος απορία: «Κύριε, οὐκ οἴδαμεν ποῦ ὑπάγεις· καὶ πῶς δυνάμεθα τὴν ὁδὸν εἰδέναι;» (Ιω. 14:5) Τότε ο Ιησούς δράττεται της ευκαιρίας και παραδίδει ένα από τα σημαντικότερα μαθήματα που έχει την βαρύτητα της αποκάλυψης: «ἐγώ εἰμι ἡ ὁδὸς καὶ ἡ ἀλήθεια καὶ ἡ ζωή· οὐδεὶς ἔρχεται πρὸς τὸν πατέρα εἰ μὴ δι’ ἐμοῦ» (Ιω. 14:6). Ερμηνεύοντας την απάντηση του Χριστού ο Άγιος Ιωάννης σημειώνει: ««Εγώ είμαι η οδός»· αυτό αποτελεί απόδειξη του «κανείς δεν έρχεται, παρά μόνο δι’ εμού» το δε «και αλήθεια και η ζωή», του ότι αυτά θα συμβούν οπωσδήποτε. Εφ’ όσον λοιπόν είμαι και ζωή, ούτε αυτός ο θάνατος θα μπορέσει να σας εμποδίσει να έλθετε. Εξάλλου δε, εάν «εγώ είμαι η οδός» δεν θα χρειαστείτε οδηγό, εάν δε είμαι και η αλήθεια, δεν είναι ψεύδος τα λεγόμενά μου, εάν δε και ζωή, και αν ακόμη πεθάνετε, θα επιτύχετε τα όσα ελέχθησαν» (Ιωάννου Χρυσοστόμου, Ομιλία ΞΒ, Ε.Π.Ε., εκδ.«Γρηγόριος ο Παλαμάς», τ. 14, Θεσσαλονίκη 1981, σ. 405).

Το θεόπνευστο κείμενο παρουσιάζει για τελευταία φορά τον Απόστολο Θωμά να πρωταγωνιστεί σε μια από τις εμφανίσεις του Αναστημένου. Ο Θεάνθρωπος έχει οικονομήσει έτσι την κατάσταση, ώστε ο Θωμάς να απουσιάζει στην πρώτη Του συνάντηση με τους μαθητές μετά την Ανάσταση.  Όταν ο απών πληροφορείται το συγκλονιστικό γεγονός, δυσπιστεί λέγοντας: «ἐὰν μὴ ἴδω ἐν ταῖς χερσὶν αὐτοῦ τὸν τύπον τῶν ἥλων, καὶ βάλω τὸν δάκτυλόν μου εἰς τὸν τύπον τῶν ἥλων, καὶ βάλω τὴν χεῖρά μου εἰς τὴν πλευρὰν αὐτοῦ, οὐ μὴ πιστεύσω» (Ιω. 20,25). Ο Κύριος, λοιπόν,  μετά από οχτώ ημέρες, σπεύδει και ξαναεμφανίζεται στους μαθητές, όταν ο Θωμάς ήταν ανάμεσά τους. Απευθύνεται ο Παντογνώστης προσωπικά στον ίδιο και τον παρακινεί: «φέρε τὸν δάκτυλόν σου ὧδε καὶ ἴδε τὰς χεῖράς μου, καὶ φέρε τὴν χεῖρά σου καὶ βάλε εἰς τὴν πλευράν μου, καὶ μὴ γίνου ἄπιστος, ἀλλὰ πιστός» (Ιω. 20,27). «Συ όμως όταν δεις τον μαθητή να μη πιστεύει, σκέψου την φιλανθρωπία του Κυρίου, πως και χάρη μιας ψυχής δείχνει τον εαυτό του να έχει τραύματα, και έρχεται για να σώσει και τον ένα, αν και ήταν πνευματικά πιο ατελής από άλλους. Για αυτό ζητάει να πιστέψει δια της πιο χονδροειδούς αισθήσεως και ούτε με τα μάτια πίστευε, διότι δεν είπε, ‘εάν δεν δω’, αλλά ‘εάν δεν ψηλαφήσω’, λέει, ‘μη τυχόν και είναι φάντασμα αυτό που βλέπω’. Και όμως οι μαθητές, που ανήγγειλαν αυτά, ήταν αξιόπιστοι και ο ίδιος ο Κύριος που υποσχόταν αυτά, αλλά όμως επειδή ζήτησε κάτι περισσότερο, ούτε αυτό του αποστέρησε ο Χριστός»(Ιωάννου Χρυσοστόμου, Ομιλία ΞΒ, Ε.Π.Ε., εκδ.«Γρηγόριος ο Παλαμάς», τ. 14, Θεσσαλονίκη 1981, σσ. 719-721).

Ο Θωμάς… ο άνθρωπος της εποχής μας· ο δύσπιστος, ο καχύποπτος, ο πολλές φορές εξαπατημένος, αυτός που αν δεν βιώσει, αν δεν γνωρίσει, αν δεν δει παραδείγματα, έμπρακτη αγάπη, αρετές στους ανθρώπους που του κηρύττουν, που τον διδάσκουν, αν δεν μυρίσει αγιότητα «οὐ μὴ» πιστεύσει… Απευθυνόμενη και η Εκκλησία σε τέτοιους ανθρώπους με το σωτήριο έργο της ιεραποστολής, οφείλει να ακολουθήσει το παράδειγμα της κεφαλής της, του Ιησού. Είναι ανάγκη να αποκαλυφθεί εκεί που δεν το έχει κάνει, να ξαναεμφανιστεί εκεί που ήδη εμφανίστηκε… και, όταν συμβεί αυτό, να ’χει να δείξει μάτια δακρυσμένα από την συμπαράσταση στην ανθρώπινη δυστυχία, χέρια ματωμένα από τον κόπο της φιλανθρωπίας, σώμα πληγωμένο από τον μόχθο της εν Χριστώ επίπονης πορείας, πλευρά ανοιγμένη από τον πόνο της θυσίας και φρόνημα σταθερό, αναστημένο…

Ανάσταση, Ανάληψη, Πεντηκοστή… και οι πνευματοφόροι απόστολοι σκορπίστηκαν στα πέρατα της γης, πειθήνιοι στο «πορευθέντες μαθητεύσατε πάντα τὰ ἔθνη». Μια τέτοια πορεία ακολούθησε και ο Άγιος μας, Απόστολος Θωμάς. Το Πνεύμα το Άγιο οδήγησε τα διαβήματά του στους Πάρθους, τους Μήδους, τους Πέρσες (Νικοδήμου Αγιορείτου, Συναξαριστής, εκδ.«Ορθόδοξος Κυψέλη», τ. 1, Θεσσαλονίκη 2003, σ. 296) και κυρίως τους Ινδούς, όπως μελωδικά μνημονεύει το απολυτίκιό του: «Ὅθεν τῆς εὐσέβειας, κατασπείρας τὸν λόγον, ἔλαμψας ἐν Ἰνδίᾳ, ὡς ἀκτὶς οὐρανία, Θωμὰ τῶν Ἀποστόλων, τὸ θεῖον ἀγλάισμα». Εκεί λοιπόν, όπως μας πληροφορεί ο Άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης, ο Απόστολος του Θεού κατήχησε και βάπτισε τον γιο του βασιλιά της Ινδίας Μισδαίο, καθώς επίσης την γυναίκα του και τις δύο κόρες του. Όταν το αντιλήφθηκε ο Βασιλιάς διέταξε τη σύλληψη και τον θάνατό του με το μαρτύριο του λογχισμού.

Ένα αξιοσημείωτο και συνάμα διδακτικό περιστατικό διασώζεται από τους βιογράφους του Αγίου Θωμά· ένα περιστατικό που παροτρύνει στη σωστή χρήση του χρήματος με σκοπό, όχι την επίγεια δόξα και ικανοποίηση, αλλά την επένδυση στον ουρανό, όπως παραστατικά την συναντάμε και στις Παροιμίες: «Δανείζει Θεῷ ὁ ἐλεῶν πτωχόν» (Παροιμ. 19:17).

Ένας άλλος Ινδός βασιλιάς, ο Γουνδιαφόρος, ζήτησε από τον Απόστολο του Θεού, ως τεχνίτης που ήτανε, να του κατασκευάσει ένα όμορφο παλάτι που όμοιό του δεν θα υπήρχε στη γη. Δε λυπήθηκε τα λεφτά· απεναντίας, του έταξε περισσότερα από όσα χρειαζόταν. Μάλιστα, επειδή ήταν ανάγκη να πραγματοποιήσει ένα μακρινό ταξίδι εκείνη τη χρονική περίοδο, του υπέδειξε τον τόπο, του πρόσφερε πολύ χρυσάφι, του υποσχέθηκε και άλλο και αναχώρησε. Έτσι, ο Άγιος άρχισε το έργο του· πρόσφερε σιγά σιγά όλο το χρυσάφι σε πτωχούς, ορφανά και ανήμπορους χτίζοντας για τον βασιλιά, όχι επίγειο φθαρτό παλάτι, αλλά ουράνιο.  Μάλιστα, ζήτησε και άλλα χρήματα. Τα μοίρασε και εκείνα, αυξάνοντας τις βασιλικές καταθέσεις στην τράπεζα του ουρανού. Και κήρυττε ο Απόστολος Θωμάς και έκανε ελεημοσύνη! Και διέδιδε το Ευαγγέλιο και έπραττε την φιλανθρωπία, με άμεσο αποτέλεσμα ο Λόγος του Θεού να αυξάνει στις καρδιές των Ινδών και να φωτίζει την διάνοιά τους. Όταν ο βασιλιάς πληροφορήθηκε τι συνέβαινε, επέστρεψε πίσω οργισμένος. Ζήτησε από τον Θωμά να τον οδηγήσει στο παλάτι που τόσο καιρό χρηματοδοτούσε κι εκείνος ήρεμα του απάντησε πως αυτό θα το δει στην αιώνια ζωή… Τότε, ο Γουνδιοφόρος θύμωσε ακόμη περισσότερο και διέταξε να συλλάβουν τον Θωμά και να τον οδηγήσουν στη φυλακή. Συνέβη όμως ένα θαυμαστό γεγονός στον αδελφό του βασιλιά που επιβεβαίωνε τα λεγόμενα του Θωμά. Ο βασιλιάς ημέρεψε, αποφυλάκισε τον Απόστολο, του ζήτησε συγνώμη κι έπειτα, αφού κατηχήθηκε, βαπτίσθηκε (Νικοδήμου Αγιορείτου, Συναξαριστής, εκδ. «Ορθόδοξος Κυψέλη», τ. 1, Θεσσαλονίκη 2003, σσ. 300-303). Επέτρεψε, τέλος, στον Απόστολο του Θεού να συνεχίσει την πορεία του…

Παίρνοντας αφορμή από το παραπάνω περιστατικό, παραθέτουμε παρακάτω μερικά αποφθέγματα του φωτισμένου αγίου αρχιεπισκόπου Κων/πόλεως Ιωάννου σχετικά με τα χρήματα, τα οποία έχουν τη δύναμη – ανάλογα με τη χρήση τους – είτε να μας εξασφαλίσουν την αιώνια ζωή είτε να μας κλείσουν για πάντα τις πύλες του Παραδείσου.

Ο ιερός πατήρ διδάσκει ότι αν αγαπήσουμε το Θεό και τους συνανθρώπους μας πάνω από τα χρήματα δεν θα πονέσουμε από τα δεινά της παρούσας ζωής

«γιατί θα νομίζουμε ότι ούτε καν τα βλέπουμε. Διότι τέτοια δύναμη έχει ο έρωτας, εκείνους δηλαδή που δεν βρίσκονται κοντά μας, αλλ’ είναι απόντες και τους ποθούμε, τους σκεπτόμαστε καθημερινά, διότι είναι μεγάλη η τυραννίς της αγάπης, όλα τα παραμερίζει και δένει την ψυχή με εκείνο που ποθούμε. Αν έτσι αγαπήσουμε τον Χριστό, όλα τα της ζωής εδώ θα φανούν σκιά, όλα εικών και όνειρον. Θα πούμε και εμείς «Ποιος θα μας χωρίσει από την αγάπη του Χριστού; Θλίψη ή στεναχώρια;». Δεν είπε χρήματα ή πλούτος ή κάλλος, αλλά ανέφερε εκείνα που φαίνονται βαριά, τους λιμούς, τους διωγμούς, τους θανάτους» (Ιωάννου Χρυσοστόμου, Ομιλία ΞΒ, Ε.Π.Ε., εκδ.«Γρηγόριος ο Παλαμάς», τ. 14, Θεσσαλονίκη 1981, σ. 733).

Ο Κύριος, οι Απόστολοι, ο Παύλος, αλλά και οι άγιοι πόσο περιφρόνησαν τα χρήματα! Ενώ εμείς, εξαιτίας αυτών απομακρυνόμαστε από το φως μας, τον Χριστό μας. Βλέποντας αυτήν την δυσμορφία των «χριστιανών» -στο όνομα μόνο- ο Άγιος σχολιάζει:

«Αυτό είναι το φοβερό· όταν βλέπουμε τέτοιες συμπεριφορές σε άλλους ανθρώπους φρίττουμε, όταν όμως τις πράττουμε εμείς, δεν φρίττουμε, αλλά και οργιζόμαστε εύκολα και επιορκούμε και αρπάζουμε και τους τόκους, απαιτούμε και παραμελούμε την σωφροσύνη και απομακρυνόμαστε από την πραγματική προσευχή και παραβαίνουμε τις περισσότερες από τις εντολές και εξαιτίας των χρημάτων δείχνουμε τελεία αδιαφορία για τα δικά μας μέλη. Διότι εκείνος που αγαπά τα χρήματα θα προξενήσει άπειρα κακά στον πλησίον, και μαζί με εκείνον και στον εαυτό του. Καθ’ όσον θα οργισθεί εύκολα και θα τον βρίσει και θα τον αποκαλέσει ανόητο και θα ορκισθεί και θα επιορκήσει και ούτε του παλαιού νόμου το μέτρο θα τηρήσει, διότι δεν θ’ αγαπήσει τον πλησίον εκείνος που αγαπά το χρυσό. Και όμως εμείς λαμβάνουμε εντολή και τους εχθρούς μας ν΄ αγαπάμε χάρη της -ουράνιας- βασιλείας. Διότι, αν εκτελούσαμε τα παλιά προστάγματα δεν θα μπορούσαμε να εισέλθουμε στην βασιλεία των ουρανών. Εκείνος που αγαπά τα χρήματα, όχι μόνο δεν θα αγνοήσει τους εχθρούς του, αλλά και τους φίλους του θα τους μεταχειρισθεί ως εχθρούς» (Ιωάννου Χρυσοστόμου, Ομιλία ΞΒ, Ε.Π.Ε., εκδ.«Γρηγόριος ο Παλαμάς», τ. 14, Θεσσαλονίκη 1981, σσ. 733-735).

Και κλείνει λέγοντας:

«Εκείνος που αγαπάει τα χρήματα δεν θα μπορέσει ποτέ να τα χρησιμοποιήσει, αλλά θα είναι δούλος και φύλακας, και όχι κύριος, διότι θα φροντίζει πάντοτε να τα κάνει περισσότερα, δεν θα θέλει να τα ξοδεύει για κανένα λόγο, θα καταστρέψει τον εαυτό του και θα τον καταστήσει πτωχότερο από όλους τους πτωχούς, καθ’ όσον με κανέναν τρόπο δεν σταματάει την επιθυμία του αυτή…»

Η μνήμη του Αποστόλου Θωμά τιμάται την επομένη Κυριακή μετά την Κυριακή της Αναστάσεως και στις 6 Οκτωβρίου εκάστου έτους.

Ἀπολυτίκιον
Ἦχος δ’. Ταχὺ προκατάλαβε.
Ὡς θεῖος Ἀπόστολος, θεολογίας κρουνούς, ἐνθέως ἐξήντλησας, ἐκ λογχονύκτου πλευρᾶς, Χριστοῦ τοῦ Θεοῦ ἠμῶν. Ὅθεν τῆς εὐσέβειας, κατασπείρας τὸν λόγον, ἔλαμψας ἐν Ἰνδίᾳ, ὡς ἀκτὶς οὐρανία, Θωμὰ τῶν Ἀποστόλων, τὸ θεῖον ἀγλάισμα.

Εκοιμήθη ο Μητροπολίτης Πενταπόλεως κυρός Ιγνάτιος

10 Νοεμβρίου 2017

Εκοιμήθη σήμερα, 9η Νοεμβρίου ε.έ, ο Σεβασμ. Μητροπολίτης Πενταπόλεως κ.Ιγνάτιος, εφησυχάζων Ιεράρχης του Πατριαρχείου Αλεξανδρείας.

Ο μακαριστός Αρχιερεύς, κατά κόσμον Γεώργιος Μανδελίδης, εγεννήθη στην Έδεσσα το 1930, όπου και εσπούδασε τα εγκύκλια γράμματα. Πτυχιούχος της Θεολογικής Σχολής Αθηνών κατέστη το 1952, χειροτονήθηκε Διάκονος το 1968, Πρεσβύτερος και Αρχιμανδρίτης το 1969. Επί σαράντα έτη διηκόνησε ως Ιεροκήρυξ (αρχικά ως λαϊκός και μέλος της Αδελφότητος Θεολόγων «Ο Σωτήρ» και εν συνεχεία, από το το 1969, ως κληρικός στην Ιερά Μητρόπολη Λαρίσης, έως το 1998, προσφέροντας πλουσιότατο ποιμαντικό έργο, ως βοηθός του φλογερού ιεραποστόλου γέροντός του, Αρχιμ. Χαρίτωνος Πνευματικάκη, στην Κανάνγκα του Κονγκό. Το έτος 1997, διορίσθη υπεύθυνος του ιεραποστολικού κλιμακίου, από τον Σεβασμ. Μητροπολίτη Κεντρώας Αφρικής κυρό Τιμόθεο. Την 14η Μαρτίου 2003 (θανόντος του μακαριστού Τιμοθέου), εξελέγη υπό της Ιεράς Συνόδου του Πατριαρχείου Αλεξανδρείας, Μητροπολίτης Κεντρώας Αφρικής, χειροτονηθείς στον Πατριαρχικό Ι. Ναό Αγίου Σάββα την 16η Μαρτίου 2003, από τον μακαριστό Πάπα και Πατριάρχη Αλεξανδρείας Πέτρο Ζ΄. Στις 4 Μαρτίου 2010, παραιτήθηκε για λόγους υγείας και η ΑΘΜ ο Πάπας και Πατριάρχης Αλεξανδρείας και Πάσης Αφρικής κ.κ.Θεόδωρος Β΄, τιμητικώς τον ανύψωσε στις 23 Νοεμβρίου του ιδίου έτους, σε τιτουλάριο Μητροπολίτη Πενταπόλεως, δίδοντάς του για πρώτη φορά τον τίτλο της Επισκοπής του Αγίου Νεκταρίου, επισκόπου Πενταπόλεως, του θαυματουργού. Έκτοτε, έως και την ημέρα της κοιμήσεώς του, 9 Νοεμβρίου 2017, ημέρα κατά την οποία εορτάζει η Εκκλησία μας τον Άγιο Νεκτάριο Πενταπόλεως, προσέφερε τον εαυτό του στη διακονία της ιεραποστολής, παραμένοντας στις επάλξεις και αναλώνοντας τον εαυτό του, για τη δόξα του Θεού και της Εκκλησίας Του.

Η Εξόδιος Ακολουθία, θα τελεσθεί το Σάββατο 11 Νοεμβρίου στις 11.00π.μ., στον Ιερό Ναό Αγίου Νικολάου Πευκακίων, ενώ η ταφή του μακαριστού Μητροπολίτη Ιγνατίου, θα γίνει στο Κοιμητήριο του Ζωγράφου. Ας είναι αιωνία η μνήμη, του φλογερού ιεραποστόλου και τιμίου εργάτη του Ευαγγελίου, Μητροπολίτου Πενταπόλεως κυρού Ιγνατίου!

Εκ του Πατριαρχείου Αλεξανδρείας

Άγια Χριστούγεννα στην Καλκούτα

5 Φεβρουαρίου 2017

Όταν αποφάσισα να έρθω στην Ινδία, στο ορφανοτροφείο της Ορθόδοξης Εκκλησίας στην Καλκούτα και το ανακοίνωσα σε φίλους, μου έκαναν όλοι την ίδια ερώτηση: «Και Χριστούγεννα πού θα κάνεις; Τουλάχιστον θα έχεις κανέναν δικό σου εκεί;» Τους απάντησα «Ναι, θα έχω τη θεία μου, την αδελφή Νεκταρία»!

Είναι αλήθεια ότι τα Χριστούγεννα είναι μια οικογενειακή γιορτή και τα περνάς με αγαπημένα πρόσωπα. Ήρθα όμως στην Καλκούτα και με υποδέχτηκε μια μεγαλύτερη οικογένεια. Περισσότερα από 100 αγόρια και κορίτσια, που μένουν στο ορφανοτροφείο, με δέχτηκαν σαν αδερφό και περάσαμε μαζί αυτές τις Άγιες Ημέρες.

Λίγες μέρες πριν τις γιορτές, τα μεγάλα κορίτσια έφτιαξαν πρόσφορα για τη Θεία Λειτουργία στον ελληνικό Ναό μας της Καλκούτας, καθώς και στην εκκλησία στο Ορφανοτροφείο Θηλέων. Ο χώρος του ορφανοτροφείου ήταν σε κλίμα εορταστικών προετοιμασιών. Παραμονή Χριστουγέννων, τα μεγάλα κορίτσια πήγαν να καθαρίσουν την εκκλησία. Γυάλισαν όλα τα σκεύη, σκούπισαν, σφουγγάρισαν και την διακόσμησαν με πολύχρωμα λουλούδια, ώστε να είναι έτοιμη για την υποδοχή των πιστών, που θα έρχονταν στην εκκλησία, για να γιορτάσουν την Γέννηση του Χριστού.

Αγόρια, κορίτσια, αλλά και πολλοί πιστοί από το χωριό και την γύρω περιοχή κατέφθασαν το βράδυ για την ολονυκτία των Χριστουγέννων. Στο ψαλτήρι ήταν οι κοπέλες του ορφανοτροφείου, που έψελναν τους ύμνους σε βυζαντινή μουσική στα ελληνικά, στα αγγλικά και στα μπενγκάλι. Από το 7χρονο αγοράκι μέχρι τον ηλικιωμένο κύριο, όλοι παρακολουθούσαν τη Θεία Λειτουργία χωρίς να μιλούν και συμμετείχαν σιωπηλά στο Μυστήριο. Όλοι αυτοί οι άνθρωποι γνώρισαν τον Χριστό, βαπτίστηκαν και έγιναν πιστοί σε μια χώρα όπου ο Χριστιανισμός αποτελεί μειονότητα και ο φανατισμός είναι έντονος. Είναι αληθινοί χριστιανοί και ένιωσα απεριόριστο θαυμασμό προς το πρόσωπό τους και θα τους έχω σαν παράδειγμα για την δική μου προσωπική και πνευματική ζωή.

Μετά το τέλος της Θείας Λειτουργίας, μαζευτήκαμε όλοι οι παρευρισκόμενοι στην τραπεζαρία του ορφανοτροφείου, για να πιούμε τσάι, να φάμε κέικ και οι κυρίες να τραγουδήσουν χριστουγεννιάτικα τραγούδια. Ανήμερα το μεσημέρι, συγκεντρωθήκαμε όλοι στον ίδιο χώρο, για να απολαύσουμε το χριστουγεννιάτικο τραπέζι. Το κλίμα ήταν τόσο ωραίο και γιορτινό! Τα παιδιά ήταν χαρούμενα και το φαγητό λιτό αλλά υπέροχο.

Το απόγευμα, με μια ομάδα αγοριών και κοριτσιών, επισκεφτήκαμε τον Ιερό Ναό στην Καλκούτα. Μου είχε πει η αδελφή Νεκταρία, ότι τέτοια μέρα έρχεται πολύς κόσμος από το πρωί, για να προσκυνήσει. Αυτό που αντίκρισα όμως, δεν το είχα φανταστεί. Καθίσαμε λίγες ώρες στην εκκλησία, για να τη δούμε και να προσκυνήσουμε, και μέσα σε αυτές τις ώρες χιλιάδες κόσμος πέρασε, για να ανάψει ένα κερί και να προσκυνήσει. Η ουρά έξω από την εκκλησία ήταν τεράστια όλο αυτό το διάστημα. Το εντυπωσιακό όμως είναι, ότι ο κόσμος αυτός δεν ήταν Χριστιανοί. Ήταν Ινδουιστές, οι οποίοι ωστόσο αναγνωρίζουν και σέβονται τον Χριστό.

Για ακόμη μια φορά εντυπωσιάστηκα τόσο πολύ από την ευλάβεια αυτού του κόσμου. Μέσα στην εκκλησία ήταν ήρεμοι και γαλήνιοι και όταν έφταναν μπροστά στην εικόνα της Παναγίας με τον Ιησού Χριστό, έσκυβαν να προσκυνήσουν και να προσευχηθούν. Ινδοί όλων των ηλικιών, πέρασαν μέσα στην όμορφα στολισμένη Ορθόδοξη εκκλησία.

Το θέαμα ήταν πρωτόγνωρο και μοναδικό. Ο Ναός εσωτερικά ήταν τόσο ωραία φωταγωγημένος και τόσο όμορφα στολισμένος! Εξωτερικά, τόσο το κτίριο, όσο και τα γύρω δέντρα και η φάτνη, ήταν φωτισμένα με εντυπωσιακά λαμπάκια. Όλα είχαν στολιστεί με αξιοθαύμαστη επιμέλεια και προσοχή, δείγμα ευλάβειας και Πίστης, αγάπης και ευγνωμοσύνης προς τον τεχθέντα Σωτήρα Χριστό.

Η άνθηση της Ιεραποστολής σ’ αυτή τη μακρινή χώρα είναι έργο ευλογημένο, που προβάλλει την Ορθοδοξία ως θρησκεία αγάπης και προσφοράς προς τον συνάνθρωπο και τιμά όλους αυτούς που το στηρίζουν, τόσο υλικά όσο και ηθικά.

Μακάρι ο Θεός να φωτίζει όλους τους υπεύθυνους αυτού του αξιόλογου έργου και να τους δίνει δύναμη και υγεία, να συνεχίσουν τον καθημερινό τους αγώνα, για να αλλάξουν τη ζωή ακόμη περισσότερων ανθρώπων, που έχουν ανάγκη.

Έκτωρ Ρουμελιώτης

Ποταμός Κονγκό: ο δικός μας Ιορδάνης

20 Ιανουαρίου 2017

Το κύριο χαρακτηριστικό του νερού είναι η ροή κι όταν το νερό ρέει, δύσκολα αναχαιτίζεται. Ακόμη και τα μεγαλύτερα φράγματα που οι άνθρωποι κατασκευάζουν μπορούν να φανούν αδύναμα, για να το σταματήσουν. Στην Παλαιά Διαθήκη, στο Βιβλίο της Γενέσεως, γίνεται αντιληπτό με τον εντονότερο τρόπο τι σημαίνει «κατακλυσμός».

Ωστόσο, το νερό έχει ένα ακόμη χαρακτηριστικό, την ενοποιητική του δύναμη. Θάλασσες, λίμνες και ποταμοί ενώνουν τόπους, επιτρέπουν τη διέλευση, μεταφέρουν γνώσεις και αγαθά, συμβάλλουν στη δημιουργία, στην πρόοδο, στην ενότητα. Ας θυμηθούμε επίσης το Βιβλίο της Γενέσεως, όπου το Πνεύμα του Θεού «ἐπεφέρετο ἐπάνω τοῦ ὕδατος» (Γεν. 1:2) κι έγινε η απαρχή της δημιουργίας του κόσμου.

Τα Θεοφάνεια σημαίνουν τον καιρό του αγιασμού των πάντων, ανθρώπου και κτίσεως, από τη χάρη του ενοποιητικού Πνεύματος. Βιώνοντας αυτήν την αλήθεια οδεύσαμε πριν από λίγες ημέρες και εμείς, οι Oρθόδοξοι της νεοφύτου Εκκλησίας του Κονγκό-Μπραζαβίλ, προς τις όχθες του ποταμού Κονγκό, για να μετάσχουμε στην ευλογία της κτίσεως. Πήγαμε στα νερά του ποταμού, που κατ’ εκείνη την ημέρα ήταν νοερά ο δικός μας ποταμός Ιορδάνης, στον οποίο όλοι αναβαπτισθήκαμε πνευματικά και είδαμε τον Χριστό, το Φως το Αληθινό που φωτίζει και αγιάζει κάθε άνθρωπο που έρχεται στον κόσμο. Ο «βασιλιάς-ποταμός Κονγκό», σύμφωνα με την έκφραση των ντόπιων, γίνεται ο βιβλικός ποταμός Ιορδάνης, που έρχεται ως τον αφρικανικό ισημερινό, καθώς το νερό δεν κάνει διακρίσεις, για να αρδεύσει ζησίδωρα τούτη την ορθόδοξη κοινότητα. Να, λοιπόν, πώς ο  Επιφανείς Θεός συνάζει και ενδυναμώνει την Εκκλησία Του!

Βγήκαμε από τον Ναό της Αναστάσεως του Κυρίου, στην πρωτεύουσα της χώρας, έχοντας μεταλάβει του Σώματος και του Αίματος του Δεσπότου Χριστού, για να οδεύσουμε λιτανευτικά προς τις όχθες του δεύτερου μεγαλύτερου ποταμού του κόσμου. Οι λιτανείες των Ορθοδόξων έχουν χαρακτήρα ομολογιακό, μα συνάμα και διδακτικό, πόσο μάλλον για εμάς, εδώ στο Κονγκό-Μπραζαβίλ, αφού η περίοδος που ζούμε – από τότε που θεμελιώθηκε η τοπική Ορθόδοξη Εκκλησία έως σήμερα – θα μπορούσε να χαρακτηρισθεί και «Αποστολική»! Άλλωστε, κύλισαν μόλις τριάντα δύο χρόνια από τότε. Βιώνουμε έτσι τον δικό μας πρωτοχριστιανικό αιώνα εν έτει 2017, και βρίσκομαστε συμβολικά στο δικό μας «32 μ.Χ.», με ό,τι αυτό σημαίνει εμπράκτως…

Αυτή είναι η δόξα της Εκκλησίας: ο Χριστός και τα φωτοφόρα παιδιά Του, που ομολογούν ακούραστα τον Ιησού Χριστό ως Σωτήρα και Λυτρωτή! Εδώ, οι λιτανείες μας διαφέρουν των αντιστοίχων της ευλογημένης πατρίδος μας, αφού επίσημη θρησκεία δεν υπάρχει. Εδώ, η λιτανεία μας περνά ανάμεσα από συμπολίτες μας, οι οποίοι είτε ασκούν τις παραδοσιακές θρησκευτικές πρακτικές, είτε ασχολούνται με τη μαγεία, είτε ανήκουν σε κάποια άλλη χριστιανική ομολογία, είτε βιώνουν το χάος κάποιας σέκτας (προσωποπαγούς «θρησκευτικής» ομάδος με χριστιανικό επικάλυμμα) πληγωμένοι εξίσου βαθιά από την προκατάληψη. Η λιτανεία των Θεοφανίων είναι μια συλλογική έκφραση της Αλήθειας του Τριαδικού Θεού μέσα σε μια κοινωνία σκλαβωμένη στη δεισιδαιμονία και την ανισότητα, σε μια κοινωνία που οι ευκαιρίες απουσιάζουν, σε μια κοινωνία που το ανθρώπινο πρόσωπο τις περισσότερες φορές χάνει την αξία του.

Ρίψαμε τον Τίμιο Σταυρό στα νερά του ποταμού Κογκό, στα νερά του δικού μας Ιορδάνη. Βλέπουμε και στον ποταμό Κογκό και στον Ιορδάνη πώς η κτίση παίρνει ζωή από τα νερά και πώς αυτά συνάμα ταξιδεύουν. «Τίς Θεὸς μέγας ὡς ὁ Θεὸς ἡμῶν; Σὺ εἶ ὁ Θεὸς ὁ ποιῶν θαυμάσια μόνος», ψάλλαμε κατά την επιστροφή μας στον Καθεδρικό Ναό της πρωτεύουσας. Μας υποσχέθηκε ο Χριστός ότι δεν θα μας αφήσει ορφανούς. Αυτό το βλέπουμε στην πομπή των Θεοφανίων, που κάθε χρόνο μεγαλώνει κι οι αδελφοί – «συνεπιβάτες» μας ολοένα πληθύνονται.

Αναζητούν οι αδελφοί μας το Φως! Κύριε, συνέχισε να μας δωρίζεις το Φως Σου κατακλύζοντας με την ορμή του Παναγίου Πνεύματος τόσο τις ψυχές των γηγενών, για να βιώνουν τις ουράνιες ευλογίες Σου, όσο και των ορθοδόξων Ελλήνων αδελφών μας, ώστε να μην ξεχνούν μέσα στις δίνες της ζωής την προσφορά της έμπρακτης αγάπης για τούτες τις αφρικανικές ψυχές, που μόλις γεύτηκαν τη λυτρωτική δύναμη του προσωπικού τους «Ιορδάνη ποταμού»!

† Ο Μπραζαβίλ   Παντελεήμων

Ο ποιμήν ο καλός

19 Ιανουαρίου 2017

Ὁ πατήρ Βαρνάβας, πρώην Ἰνδουϊστής μέ τό ὄνομα Shree Nair Chrisna, εἷναι ὁ δραστήριος Ἱερέας τῆς ἀνύπαρκτης πρίν ἀπό λίγα χρόνια καί τώρα σφύζουσας ἀπό ζωή ἐνορίας τῶν Ἁγίων Ἀθανασίου καί Νικολάου στή Λαμπάσα τοῦ Βανούα Λέβου ἐδῶ στά Φίτζι. Ὅλος δύναμη καί σφρίγος, ὅλος ὁρμή καί ζῆλο γιά τήν προκοπή καί αὔξηση τῆς μοναδικῆς στό δεύτερο αὐτό μεγάλο νησί τῶν Φίτζι ἐνορίας του.

Παραμονή τῆς πρωτοχρονιᾶς σήμερα μᾶς ὑποδέχθηκε μέ μεγάλη χαρά στό ἀεροδρόμιο γιά νά βρεθοῦμε μία τέτοια μεγάλη χρονιάρα μέρα στήν ἐνορία του, κοντά στό ποίμνιό του ἀποτελούμενο ὡς ἐπί τό πλεῖστον ἀπό πρώην ὁμοεθνεῖς του Ἰνδουϊστές.

Ὅλοι, μικροί καί μεγάλοι, μέ ζωγραφισμένη στά πρόσωπά τους τήν χαρά ὑποδέχονται στή μικρή ἐκκλησία τους τόν Ποιμενάρχη τους μέ τό ἐπιτελεῖο του, πού ἧλθαν νά δώσουν καί, περισσότερο, νά πάρουν χαρά κοντά στά παιδιά τους τά πνευματικά. Ὁ βοηθός στό Ἱερό Νικήτας δέν χορταίνει νά σημάνει τήν γλυκόλαλη καμπάνα τῶν Ἁγίων Ἱεραρχῶν Νικολάου καί Ἀθανασίου, πού εἶναι δωρεά οἰκογενείας ἀπό τήν δοξασμένη Μακεδονία μας, πού δέν θέλει νά γνωστοποιθεῖ τό ὄνομά της. Διπλή ἡ σχέση τοῦ π. Βαρνάβα μέ τήν ἐνδοξη πατρίδα τοῦ Μ. Ἀλεξάνδρου, ἀφοῦ στήν Θεσσαλονίκη χειροτονήθηκε ἱερέας καί ἀπό τήν Ἀδελφότητα Ὀρθοδόξου Ἐξωτερικῆς Ἱεραποστολῆς πού ἐδρεύει ἐκεί ἐλαβε καί λαμβάνει κατά καιρούς πνευματική καί ὑλική βοηθεια.

Στό καλωσόρισμά μας παρευρίσκονται καί ἀρκετά ἀδέλφια μας Χριστιανοί Ὀρθόδοξοι, πού ἧλθαν ἀπό τήν περιοχή τοῦ Σαβου-Σάβου, δύο ὧρες μακριά μέ τό λεωφορεῖο, γιά νά συνεορτάσουμε ὅλοι μαζί τήν Πρωτοχρονιά.

Τό τέλος τοῦ περασμένου χρόνου καί ἡ ἀρχή τοῦ νέου σφραγίζονται μέ τή βάπτιση στόν περίβολο τῆς Ἐκκλησίας δεκαπέντε μικρῶν καί μεγάλων κατηχουμένων, καί στή συνέχεια μέ τόν γάμο τριῶν ἀνδρογύνων.

Πλούσια τά δῶρα τῆς Πρωτοχρονιᾶς. Λάμπουν τά πρόσωπα ὅλων ἀπό χαρά καί ἰδιαίτερα τοῦ π. Βαρνάβα πού δέν χορταίνει νά ἐπαναλαμβάνει τό «βαπτίζεται ὁ δοῦλος ἤ ἡ δούλη τοῦ Θεοῦ» καί τό «Χιτῶνά μοι παράσχου φωτεινόν ὁ ἀναβαλλόμενος φῶς ὡς ἱμάτιον…». Καί ἀκολουθούν οἱ Γάμοι: «Κύριε ὁ Θεός ἡμῶν δόξῃ καί τιμῇ στεφάνωσον αὐτούς».

Ἀλήθεια! Ὑπάρχει μεγαλύτερη τιμή καί δόξα ἀπό αὐτήν πού προσφέρει ἡ ἁγία ἐκκλησία διά τῶν ἁγίων Μυστηρίων της;

Πάτερ Βαρνάβα, σέ βρῆκε ὁ Χριστός κάτω ἐκεί στό Σάβου–Σάβου, ἕναν ἄσημο ὑπάλληλο, ἀγνωστο στούς πολλούς, καί σέ ἀνέβασε καί σέ τίμησε μέ τά Ἱερά Μυστήρια τοῦ Βαπτίσματος, τοῦ Χρίσματος καί τῆς Ἱερωσύνης.

Αὐτά ἀποτελοῦν καί τήν πηγή ἀπό ὅπου ἀντλεῖς ὅλη αὐτή τήν δύναμη καί τόν ἐνθουσιασμό μεταβάλλοντας σιγά σιγά τό Βανούα Λέβου σέ ὄαση πνευματική καί σημεῖο ἀναφορᾶς. Νά σε χαίρωνται οἱ ἐνορίτες σου καί ἡ οἰκογένειά σου . Νά σέ χαίρεται τό Βανούα Λέβου. Νά σέ χαίρωνται τά Φίτζι. Νά σε χαίρεται ἡ Ἱερά Μητροπολή μας. Νά σέ καμαρώνει ἡ ἁγία μας Ὀρθοδοξία

Εὐλογημένη νά εἶναι ἡ Νέα Χρονιά. Πλούσια τά ἐλέη τοῦ Μεγάλου Θεοῦ καί Σωτήρα μας Ἰησοῦ Χριστοῦ καί κατά τό Νέο Ἔτος 2017 στήν ἐνορία τοῦ π. Βαρνάβα, στά Φίτζι, στήν Ἐλλάδα μας, καί σέ ὅλο τόν κόσμο. Ἀμήν.

† Ὁ Νέας Ζηλανδίας Ἀμφιλόχιος

Κρατώντας τη φλόγα ζωντανή

16 Νοεμβρίου 2016 ,

Αγαπητοί φίλοι της Ιεραποστολής,

Για ακόμη μία φορά σάς χαιρετώ στο όνομα του Τριαδικού Θεού. Με αγάπη, παρακαλώ, δεχθείτε τις ταπεινές μου ευχαριστίες για την υποστήριξή σας προς το ιεραποστολικό έργο, το οποίο μού εμπιστεύθηκε ο αγαπημένος μας πνευματικός πατέρας Πάπας και Πατριάρχης Θεόδωρος Β΄.

Η αποστολή και το όραμά μας είναι να μεταδώσουμε το φως της Ορθοδοξίας στο Μπουρούντι και τη Ρουάντα, που φαίνεται να έχουν λαμπρό μέλλον. Την αγάπη, τη φιλοξενία, την εκπαίδευση που έλαβα από εσάς, τον ελληνικό λαό, ενώ ήμουν φοιτητής, αυτά προσπαθώ να προσφέρω. Κύρια δραστηριότητά μας είναι η διάδοση της Ορθόδοξης πίστης, που είναι η μόνη αληθινή. Οι προκλήσεις είναι πολλές, καθώς χρειάζεται, απαιτείται και ζητείται από εμάς να ανταποκριθούμε στις διψασμένες ψυχές στους διάφορους τομείς της κοινωνίας.

Η εκπαίδευση είναι ένα κλειδί για τη διαχείριση και αντιμετώπιση προβλημάτων, όπως η φτώχεια και η άγνοια. Σε μία από τις περιοχές μας, έχουμε το μόνο δημοτικό μας σχολείο με πάνω από 600 παιδιά, που περπατούν περισσότερα από 5 χιλιόμετρα καθημερινά, ενώ η πλειονότητα στερείται πλήρως βασικού εξοπλισμού, όπως μολύβια, στυλογράφους, τετράδια, παρ’ όλο που η εκπαίδευση που τους προσφέρουμε είναι δωρεάν, διότι οι γονείς τους δε δύνανται να τους τα δώσουν και διότι τα περισσότερα παιδιά είναι ορφανά. Κατά καιρούς προσπαθούμε να παρέχουμε κάποιο γεύμα, καθώς οι περισσότεροι έρχονται πολύ πρωί χωρίς να έχουν φάει πρωινό ή ακόμη και χωρίς να έχουν γευθεί δείπνο το προηγούμενο βράδυ. Σε κάθε τάξη έχουμε 100 μαθητές. Κατά καιρούς χρειάζεται να κόψουμε ένα μολύβι στα τρία, για να έχουν όλοι οι μαθητές να γράψουν.

2Η κυβέρνηση μάς ζήτησε να χτίσουμε ένα δευτεροβάθμιο σχολείο σε αυτή την περιοχή, καθώς για αυτούς τους μαθητές, όταν τελειώσουν το δημοτικό, σημαίνει το τέλος των σπουδών τους, επειδή δεν υπάρχει γυμνάσιο στα μέρη τους. Εμείς θέσαμε το θεμέλιο λίθο για το γυμνάσιο, το οποίο θα αφιερωθεί στον νεοφανή άγιο Παΐσιο. Η προσευχή μας είναι να μπορέσουμε να ολοκληρώσουμε το σχολείο, διότι η εκπαίδευση των νέων παιδιών αποτελεί το μέλλον για την Εκκλησία μας και για όλη τη χώρα.

Αν και έχουμε βαπτίσει πολλούς ανθρώπους, εξακολουθούμε να λατρεύουμε και να τελούμε τις ακολουθίες μας κάτω από τα δέντρα, σε σκηνές, σε μισθωμένα οικήματα και στην ύπαιθρο. Παρακαλώ, να μας έχετε στις αδιάλειπτες προσευχές σας, ώστε να μπορέσουμε να κρατήσουμε το κερί της Ορθοδοξίας αναμμένο.

† Ο Μπουρούντι και Ρουάντας Ιννοκέντιος

Κοντέινερ Αγάπης για τη Σιέρρα Λεόνε

22 Οκτωβρίου 2014

Χιλιάδες είναι οι άνθρωποι που έχουν προσβληθεί από τον ιό Έμπολα στη Σιέρα Λεόνε. Λοιμός και λιμός έχει κυριέψει τη χώρα, καθώς οι τιμές των τροφίμων έχουν εκτιναχθεί στα ύψη.

Ανταποκρινόμενη στην επείγουσα έκκληση του Ιεραποστόλου π. Θεμιστοκλή Αδαμόπουλου, ευαισθητοποιημένοι άνθρωποι από την Ελλάδα & το εξωτερικό  ενίσχυσαν οικονομικά την προσπάθεια της Αδελφότητάς μας και έκαναν πραγματικότητα άλλη μία αποστολή ανθρωπιστικής βοήθειας στη Σιέρρα Λεόνε.

25 τόνοι αποτελούμενοι από ρύζι, γάλα, λάδι, ζυμαρικά, αλάτι, ρούχα, παιχνίδια και εκκλησιαστικά είδη αγοράστηκαν, συγκεντρώθηκαν και συσκευάστηκαν στην αποθήκη μας στο Φίλυρο.

Συγκινητική ήταν η προσέλευση νέων ανθρώπων, την Κυριακή 19 Οκτωβρίου στο Φίλυρο Θεσσαλονίκης, προκειμένου να βοηθήσουν στη φόρτωση του κοντέινερ, το οποίο αναχώρησε για τη Freetown, την πρωτεύουσα της Σιέρα Λεόνε.

Ευχαριστούμε όλους σας για την άμεση και γρήγορη οικονομική, υλική και πνευματική υποστήριξη για τους πονεμένους αδελφούς μας. Ιδιαιτέρως ευχαριστούμε τους δωρητές μας από τη Φλώρινα και την Αυστραλία για τη μεγάλη συνεισφορά τους.

Ινδονησία: Όταν ανθίζει το χαμόγελο (βίντεο)

17 Απριλίου 2014

Αν δεν εμφανιστούν οι υπότιτλοι, ενεργοποιήστε τους χειροκίνητα.

Τον Αύγουστο του 2013, τρία μέλη της Αδελφότητάς μας επισκέφθηκαν τη Σουμάτρα της Ινδονησίας. Εκεί συνάντησαν τον Ινδονήσιο ιεραπόστολο π. Χρυσόστομο Manalu, ο οποίος τους ξενάγησε στους χώρους της ιεραποστολικής αλλά και φιλανθρωπικής παρουσίας της Ορθόδοξης Εκκλησίας στο νησί.

Απολαύστε τον ιεραποστολικό ζήλο αλλά και τις πρωτοχριστιανικές εμπειρίες της ορθόδοξης κοινότητας στο Medan. Αυτό το Πάσχα, ας τους έχουμε στις προσευχές μας!

Ευχόμαστε σε όλους καλή Ανάσταση, γεμάτη με το φως του Χριστού!

Η Ορθόδοξη Ιεραποστολή στην Κεντρική Τανζανία

12 Απριλίου 2018

Χριστός ανέστη! Για μένα και για σένα…

Την Κυριακή του Θωμά 15 Απριλίου, η Αδελφότητά μας διοργανώνει παρουσίαση για την Ορθόδοξη Ιεραποστολή στην Κεντρική Τανζανία με ομιλητή τον Επίσκοπο Αρούσας κ. Αγαθόνικο. Ο Θεοφιλέστατος θα μας μιλήσει για τις επιτυχίες της Ορθοδοξίας στην νεοπαγή του Επισκοπή και για τις ευκαιρίες που παρουσιάζονται για την περαιτέρω διάδοση της Ορθοδοξίας.

Θα προηγηθεί συνεκκλησιασμός στον Ιερό Ναό Τιμίου Προδρόμου. Με χαρά σάς περιμένουμε.

Ανατέλλοντας την ελπίδα

4 Απριλίου 2018

Αγαπητοί φίλοι της Ιεραποστολής,

Ο Χριστός να είναι μαζί μας!

Με διακεκριμένη τιμή επικοινωνώ με την Αδελφότητα Ορθοδόξου Εξωτερικής Ιεραποστολής, για να εκφράσω τις ειλικρινείς ευχαριστίες μου, διότι η στήριξη που έχετε δώσει στη νέα μας Επισκοπή προβάλλει έμπρακτα το πνεύμα της Ορθοδοξίας και της αδελφοσύνης που υπάρχει μεταξύ μας.

Ο Κύριος συνεχίζει να κάνει θαύματα στη νέα μας επισκοπή. Όχι με την ταχύτητα που θα περίμενε κανείς βέβαια, αλλά έχουμε διανύσει ήδη αρκετή απόσταση. Θα αναφέρω μερικά από τα επιτεύγματά μας. Έχουμε ολοκληρώσει το 90% της κατασκευής των γραφείων μας. Ευτυχώς δε χρειάζεται πλέον να καταβάλλουμε μισθώματα, καθώς έχουμε μετακινηθεί στα νέα μας γραφεία.

Με τις ευλογίες του Πατριάρχη μας, έχουμε ένα μοναστήρι της Αγίας Κλεοπάτρας και σύντομα ολοκληρώνεται η μονή του Αγίου Αντωνίου. Έχουμε ήδη πέντε μοναχές.

Επί τέλους, αποκτήσαμε ένα αυτοκίνητο για να περιοδεύουμε την επισκοπή μας. Έτσι, κάναμε αρκετές βαπτίσεις και εγκαίνια ιερών ναών. Όσον αφορά τις γεωτρήσεις, έχουμε αγοράσει ένα καλό γεωτρύπανο.

Αυτή τη στιγμή, κατασκευάζουμε το Γυμνάσιο του Αγίου Αθανασίου στο Nandi, που έχει περίπου 140 μαθητές. Είναι κτήριο της ενορίας των Αγίων Παύλου και Διονυσίου, της πρώτης Ορθόδοξης Εκκλησίας στην περιοχή Μπουσία. Είχαμε ξεκινήσει ένα πρόγραμμα σίτισης στα σχολεία μας για τα φτωχά παιδιά, αλλά προς το παρόν το έχουμε σταματήσει λόγω έλλειψης κονδυλίων. Δυστυχώς το εκπαιδευτικό μας έργο δεν προχωράει καλά, καθώς έχουμε πάρα πολλά παιδιά και νέους των οποίων η εκπαίδευση έχει σταματήσει λόγω έλλειψης χρημάτων. Επίσης, κάναμε πολλές ιερατικές συνάξεις, στις οποίες τους διδάξαμε για την Ορθοδοξία.

Δυστυχώς, έχουμε πολλά ακόμη προβλήματα και χρειαζόμαστε τις προσευχές σας και οποιαδήποτε άλλη βοήθεια. Υπάρχουν πολλοί άνθρωποι, που εξακολουθούν να προσεύχονται στο ύπαιθρο. Οι κοινότητες αυξάνονται! Τώρα έχουμε περίπου 300 ενορίες, εκ των οποίων περίπου οι μισές με μόνιμα κτήρια.

Έπειτα, έχουμε ένα ορφανοτροφείο της Αγίας Ταβιθάς, που είναι το όνειρό μου να το δω να μεγαλώνει, να έχουν τα παιδιά εκεί φαγητό και ρούχα και συνεχή εκπαίδευση. Κάθε παιδί χρειάζεται περίπου ένα ευρώ την ημέρα.

Μια άλλη πρόκληση που αντιμετωπίζουμε είναι η μισθοδοσία των ιερέων μας. Επιθυμία μου είναι να τους δίνω τουλάχιστον 190 ευρώ, αλλά μέχρι στιγμής δεν έχουμε την πολυτέλεια να τους δώσουμε ούτε 50 ευρώ το μήνα. Έχουμε 110 κληρικούς.

Φέτος, ευελπιστώ, αν θέλει ο Θεός, να ολοκληρωθεί και η κατασκευή των τάξεων στο σχολείο του Αγίου Αθανασίου, έτσι ώστε το επόμενο έτος να προχωρήσουμε στο επόμενο σχολείο. Χρειαζόμαστε τρεις τάξεις, που θα κοστίσουν 1800 ευρώ η καθεμία.

Θέλω επίσης να μοιραστώ μαζί σας, αγαπημένοι μου αδελφοί, τα θαύματα που κάνει η Ορθοδοξία μας στην ήπειρό μας. Στην επισκοπή μας ο λαός συρρέει. Οι άνθρωποι προς μεγάλη μου έκπληξη έχουν αγκαλιάσει το μοναχισμό.

Μέρος αυτών των καλών νέων νομίζω ότι έχει προέλθει από τη δική σας βοήθεια, γι’ αυτό μοιράζομαι μαζί σας κάποιες από τις αγωνίες μας, που ξέρω ότι με τη σοφία, την καθοδήγηση και την προσευχή σας θα ξεπεράσουμε τα επόμενα χρόνια και έτσι το φως της Ορθοδοξίας θα λάμψει σε όλες τις γωνιές του κόσμου και ειδικά στο Kisumu.

Σας ευχαριστώ πολύ, αδελφοί, για τη στήριξη και για όλη την αγάπη σας προς εμάς. Ευχαριστώ όλους τους Έλληνες, που βοηθάτε για τη διάδοση της τιμίας μας πίστεως στην Αφρική και όλοι σάς ευχαριστούμε, γιατί έχετε αλλάξει τη ζωή μας εδώ στην Αφρική, παρ’ όλες τις δυσκολίες που αντιμετωπίζετε και οι ίδιοι στην πατρίδα σας. Σας ευχαριστώ που στέκεστε στο πλευρό μας, όχι μόνο με υλική βοήθεια αλλά και με προσευχή και συντροφικότητα.

Εύχεστε πάντοτε για εμάς και ειδικά για εμένα, τον ανάξιο ποιμένα της Ιεράς Επισκοπής Κισούμου και πάσης δυτικής Κένυας. Είθε οι ευλογίες του Κυρίου μας να είναι μαζί σας.

†Ο Κισούμου Αθανάσιος

Λειτουργία Κλινικής στην Ιρίγγα

Ἀγαπητοί μου ἀδελφοί,

Μὲ αἰσθήματα ἰδιαζούσης εὐγνωμοσύνης καὶ βαθιᾶς συγκίνησης, σπεύδω νὰ σᾶς εὐχαριστήσω γιὰ τὴ δωρεὰ πρὸς τὴν ταπεινὴ Ἐπισκοπή μου, τοῦ χρηματικοῦ ποσοῦ τῶν 5.000 εὐρώ πρὸς ἐνίσχυση τῆς λειτουργίας τῆς κλινικῆς μας στὸ ἱεραποστολικό μας κέντρο στὸ Κινταμάλι τῆς Ἰρίγκας. Εἶναι γεγονός ἀδιαφιλονίκητο πλέον ὅτι χωρὶς τὴν ἀπὸ τὰ πρῶτα μου βήματα στὴν Ἐπισκοπή μου βοήθεια καὶ ἐν πράγμασιν ἠθικὴ καὶ ὑλικὴ συμπαράστασή σας, θὰ ἤταν ἀδύνατο νὰ προχωρήσουμε, διότι οἱ δυσκολίες καὶ οἱ ἀνᾶγκες εἶναι ἀδήριτες.

Σ’ αὐτὴ τὴν ὄμορφη μὰ πάμπτωχη γωνιὰ τῆς γῆς, σὲ κάθε βῆμα μας συναντᾶμε τὸν ἀνθρώπινο πόνο. Οἱ ἄνθρωποι πτωχοὶ ἀλλὰ εὐτυχισμένοι, πάντοτε μὲ ἕνα χαμόγελο στὰ χείλη τους, ζοῦν μὲ ἁπλότητα τὴν σκληρὴ καθημερινότητά τους, μὲ παντελῆ στέρηση τῶν ἀναγκαίων, ἀλλὰ μὲ συνεχῆ τὴν ἐπίκληση τοῦ Θεοῦ. Εἶναι ἕνα θαῦμα νὰ ζήσει κανεὶς μιὰ Θεία Λειτουργία στὴν Ἀφρική. Μὲ πόση προσοχὴ καὶ προσήλωση συμμετέχουν ὅλοι μαζί, ἀκόμη καὶ τὰ μικρὰ παιδιά, στὴν ψαλμωδία καὶ στὴ Θεία Μετάληψη!

Σὲ ὑψόμετρο 1500 μέτρων, στὸ τεράστιο ὀροπέδιο τοῦ Ρίφτ Βάλλεϋ, βρίσκεται ἡ περιοχὴ τῆς Ἰρίγκας, ποὺ θεωρεῖται κατὰ γενικὴ παραδοχή, ἡ πτωχότερη καὶ δυσκολότερη περιοχὴ τῆς Τανζανίας. Τοὺς ἔξι μὲ ὀκτὼ μῆνες τὸν χρόνο ὑπάρχει παντελὴς ξηρασία, μὲ τοὺς ἀνέμους νὰ δέρνουν τὰ γυμνὰ δένδρα καὶ νὰ στεγνώνουν τὸ ἤδη κατάξερο τοπίο.

Σ’ αὐτὴ τὴν δύσκολη περιοχή, ὑπάρχει μεγάλη ἀνάγκη γιὰ παροχὴ ἰατρικῆς περίθαλψης στοὺς ἀδελφούς μας. Οἱ ἄνθρωποι ὑποφέρουν ἀπὸ τὸ Ἔιτζ, τὴν ἐλονοσία, τὸν τύφο, μὲ ἀποτέλεσμα ὁ ἀριθμὸς τῶν ὀρφανῶν παιδιῶν νὰ μεγαλώνει κάθε μέρα.

Μὲ τὶς ταπεινὲς δυνατότητές μας καὶ μὲ δειλὰ-δειλὰ βήματα, ξεκινήσαμε τὴν λειτουργία τῆς Κλινικῆς στὸ Ἱεραποστολικό μας Κέντρο τοῦ Κινταμάλι τῆς Ἰρίγκας, τὴν ὁποία ἀνοικοδόμησε ὁ Θεόδωρος καὶ ἡ Μελπομένη Γεράκη, τακτικά μέλη της Αδελφότητάς σας, καὶ στὴν ὁποίαν πλήθη ἀσθενῶν προσέρχονται πεζῆ ἀπὸ τὶς γύρω περιοχὲς. Ἐκ τῶν πραγμάτων ἀποδεικνύεται ὅτι πρέπει νὰ ὀργανωθεῖ ὑπὸ τὴν μορφὴ πολυκλινικῆς, μὲ διάφορες εἰδικότητες, διότι εἶναι ποικίλες οἱ ἀσθένειες τῶν ἀνθρώπων καὶ ὑποτυπώδης ἡ Ὑγειονομικὴ Μέριμνα τοῦ κράτους. Τὸ κόστος τῆς λειτουργίας τῆς Κλινικῆς μας, αὐτὴ τὴ στιγμή, γιὰ μισθοὺς ἰατρῶν καὶ δωρεὰν φάρμακα, ἀνέρχεται στὸ ποσὸ τῶν 2.000 € τὸν μῆνα. Ὠστόσο ξεκινήσαμε, μὲ τὸ χέρι στὴν καρδιὰ καὶ τὴν ἐλπίδα στὴν ἀγάπη σας!

Εὐχηθεῖτε, ἀγαπητοί μας ἀδελφοί, ὁ λόγος τοῦ Εὐαγγελίου νὰ τρέχει, μὲ ἔργα καὶ λόγια ἀληθινῆς ἀγάπης καὶ οἱ καμπάνες τῆς Ὀρθοδοξίας μας νὰ ἠχήσουν σὲ κάθε γωνιὰ τῆς Ἀφρικῆς. Ἀμήν.

†Ὁ Ἀρούσας Ἀγαθόνικος

Ευαγγελισμός της Θεοτόκου και των Εθνών

23 Μαρτίου 2018

Στο Χριστουγεννιάτικο άρθρο του ιεραποστολικού συναξαρίου μας αναφέραμε ότι η ενανθρώπιση του Κυρίου Ιησού Χριστού αποτελεί ύψιστη ιεραποστολική και συνάμα θεϊκή πράξη… Συνεπώς, η σύλληψή Του στα σπλάχνα της Παρθένου σηματοδοτεί την έναρξη του Θείου έργου, την ενεργοποίηση του σχεδίου της Θείας Οικονομίας με σκοπό τον Ευαγγελισμό των εθνών. Όμως, το σπουδαίο αυτό γεγονός προϋπέθετε έναν άνθρωπο, του οποίου το φρόνημα και η ανταπόκριση χαρακτηρίστηκε με όλα τα επιφωνήματα, τις ιαχές και τους ύμνους που μπορούν να συγγράψουν, να ψάλλουν ή να διαβάσουν οι άνθρωποι, χωρίς ποτέ να κατορθωθεί εγκώμιο ισάξιο του μεγαλείου της. Είναι η Θεοτόκος Μαρία, της οποίας η στάση υπήρξε άκρως διδακτική για τους ιεραποστολικώς ζειν ανθρώπους και συγχρόνως σωτήρια για τον κόσμο. Ας την μελετήσουμε:

  • Ἐν δὲ τῷ μηνὶ τῷ ἕκτῳ ἀπεστάλη ὁ ἄγγελος Γαβριὴλ ὑπὸ τοῦ Θεοῦ εἰς πόλιν τῆς Γαλιλαίας, ᾗ ὄνομα Ναζαρέτ,πρὸς παρθένον μεμνηστευμένην ἀνδρί, ᾧ ὄνομα ᾿Ιωσήφ, ἐξ οἴκου Δαυΐδ, καὶ τὸ ὄνομα τῆς παρθένου Μαριάμ 1. Θεόσταλτος ο άγγελος Γαβριήλ. Επιλέγει ο Παντοδύναμος μια γυναίκα παρθένο, αγνή, αγωνιζόμενη, καθαρή για να την κάνει θρόνο Του, σπίτι και οικεία Του, κατά σάρκα μητέρα Του, πρωταγωνίστρια στο ιεραποστολικό Του έργο και πάντων μεσίτρια για την σωτηρία του κόσμου. Τί μας διδάσκει αυτό, σε όλους όσοι αγωνιζόμαστε να διαδώσουμε το ευαγγέλιο στις εσχατιές της γης ή διακατεχόμαστε από μια τέτοια επιθυμία; Ότι η διακονία της Ιεραποστολής δεν αρχίζει από την στιγμή που ξεκινάει με κάποιο τρόπο το έργο, αλλά από πολύ νωρίτερα. Έχει την βάση της στην προετοιμασία και την καλλιέργεια της ψυχής μας με την εμμονή στην αγνότητα, με την αποφυγή της πορνείας, με την προσωπική σχέση που ‘χτίζουμε’ με τον Σωτήρα διαμέσου των μυστήριων, της προσευχής, της άσκησης, με αποκορύφωμα την ολόψυχη αγάπη στο πρόσωπό Του. «Η σεμνή κόρη της Ναζαρέτ ήταν η πρώτη που αγάπησε τόσο τον Θεό, ώστε να επιθυμήσει να Του αφιερώσει την παρθενία της. Και ήταν τόσο δυνατός ο πόθος της, ώστε να μένει αμετάκλητος και μετά την καταπληκτική προαγγελία του αγγέλου» 2 .
  • «καὶ εἰσελθὼν ὁ ἄγγελος πρὸς αὐτὴν εἶπε· χαῖρε, κεχαριτωμένη· ὁ Κύριος μετὰ σοῦ· εὐλογημένη σὺ ἐν γυναιξίν.ἡ δὲ ἰδοῦσα διεταράχθη ἐπὶ τῷ λόγῳ αὐτοῦ, καὶ διελογίζετο ποταπὸς εἴη ὁ ἀσπασμὸς οὗτος» 3. Να λοιπόν μία ακόμη αρετή της Θεοτόκου απαραίτητη για τους ιεραποστολικά εργαζομένους ανθρώπους. Η ταπείνωση. Αγωνιζόταν για χρόνια στην άσκηση και στην αγνότητα. Της εμφανίζεται άγγελος Θεού και την χαιρετάει με το εκπληκτικό «κεχαριτωμένη», δηλαδή προικισμένη με τη Χάρη του Θεού. Και δεν σταματάει εκεί, αλλά συνεχίζει λέγοντας: «ο Κύριος, ο Θεός είναι μαζί σου» – θα έλεγε κανείς – όπως ήταν με όλους αυτούς τους προφήτες και τους δίκαιους που θαύμαζε η Παναγία μελετώντας την Παλαιά Διαθήκη. Τέλος, ο άγγελος φτάνει στο ζενίθ της επευφημίας, ομολογώντας στο νεαρό κορίτσι: «είσαι ευλογημένη από τον Θεό περισσότερο απ’ όλες τις γυναίκες». Και η Παρθένος αντί να υπερηφανευθεί, αντί να υψωθεί στα αιθέρια ο νεανικός της εγωισμός, ταπεινά «διελογίζετο ποταπὸς εἴη ὁ ἀσπασμὸς οὗτος».
    Αν έτσι σκέφτηκε ο πιο υπέροχος άνθρωπος πάνω στη γη, πόσο μάλλον εμείς -που ασχολούμαστε με την ιεραποστολή- οφείλουμε να έχουμε ταπεινό φρόνημα και τη βεβαιότητα πως ό,τι καλό κάνουμε προέρχεται από τον Θεό και γίνεται χάριτι Εκείνου, ενώ ό,τι κακό και όποιο σφάλμα, είναι αποτέλεσμα της δική μας ανικανότητας, αδυναμίας ή πάθους.

  • «καὶ εἶπεν ὁ ἄγγελος αὐτῇ· μὴ φοβοῦ, Μαριάμ· εὗρες γὰρ χάριν παρὰ τῷ Θεῷ.καὶ ἰδοὺ συλλήψῃ ἐν γαστρὶ καὶ τέξῃ υἱόν, καὶ καλέσεις τὸ ὄνομα αὐτοῦ ᾿Ιησοῦν.οὗτος ἔσται μέγας καὶ υἱὸς ὑψίστου κληθήσεται, καὶ δώσει αὐτῷ Κύριος ὁ Θεὸς τὸν θρόνον Δαυῒδ τοῦ πατρὸς αὐτοῦ, καὶ βασιλεύσει ἐπὶ τὸν οἶκον ᾿Ιακὼβ εἰς τοὺς αἰῶνας, καὶ τῆς βασιλείας αὐτοῦ οὐκ ἔσται τέλος.εἶπε δὲ Μαριὰμ πρὸς τὸν ἄγγελον· πῶς ἔσται μοι τοῦτο, ἐπεὶ ἄνδρα οὐ γινώσκω;καὶ ἀποκριθεὶς ὁ ἄγγελος εἶπεν αὐτῇ· Πνεῦμα ῞Αγιον ἐπελεύσεται ἐπὶ σὲ καὶ δύναμις ὑψίστου ἐπισκιάσει σοι· διὸ καὶ τὸ γεννώμενον ἅγιον κληθήσεται υἱὸς Θεοῦ.καὶ ἰδοὺ ᾿Ελισάβετ ἡ συγγενής σου καὶ αὐτὴ συνειληφυῖα υἱὸν ἐν γήρει αὐτῆς, καὶ οὗτος μὴν ἕκτος ἐστὶν αὐτῇ τῇ καλουμένῃ στείρᾳ·ὅτι οὐκ ἀδυνατήσει παρὰ τῷ Θεῷ πᾶν ρῆμα» 4. Μην φοβάσαι, Μαρία! Θα συλλάβεις και θα γεννήσεις γιο που θα λάβει τον θρόνο του Δαυίδ και θα κυριαρχήσει στον Ισραήλ αιωνίως! Ακούγοντας τα ανερμήνευτα λόγια του Αρχαγγέλου η Παναγία εύλογα αναρωτιέται· πώς θα συμβεί αυτό αφού δεν γνωρίζει άνδρα, είναι δηλαδή αγνή; Κι ο απεσταλμένος του Θεού πρόθυμα διευκρινίζει: «Πνεῦμα ῞Αγιον ἐπελεύσεται ἐπὶ σὲ καὶ δύναμις ὑψίστου ἐπισκιάσει σοι· διὸ καὶ τὸ γεννώμενον ἅγιον κληθήσεται υἱὸς Θεοῦ», ωθώντας τον Άγιο Γρηγόριο τον Παλαμά να σχολιάσει: «Έχει όμως και κάτι περισσότερο το λεγόμενο από τον αρχάγγελο προς την Παρθένο, που περιέχει μεγαλύτερο μυστήριο «θα έλθη», λέγει, «Άγιο Πνεύμα σ’εσέ και δύναμις Υψίστου θα σ’επισκιάση». Γιατί; Διότι και το γεννώμενο δεν είναι προφήτης ούτε απλώς άνθρωπος, όπως ο Αδάμ, αλλά θα ονομασθή υιός του Υψίστου, σωτήρ και λυτρωτής του ανθρώπινου γένους και βασιλευς αιώνιος» 5 . Το ανεξιχνίαστο μυστήριο των λόγων του Αρχαγγέλου αποτυπώνεται εύστοχα και στο τροπάριο της εορτής : «Σήμερον τῆς σωτηρίας ἡμῶν τὸ κεφάλαιον καὶ τοῦ ἀπ’ αἰῶνος μυστηρίου ἡ φανέρωσις· ὁ Υἱὸς τοῦ Θεοῦ, Υἱὸς τῆς Παρθένου γίνεται καὶ Γαβριὴλ τὴν χάριν εὐαγγελίζεται. Διὸ καὶ ἡμεῖς σὺν αὐτῷ, τῇ Θεοτόκῳ βοήσωμεν· χαῖρε Κεχαριτωμένη, ὁ Κύριος μετὰ σοῦ».
    Και συνεχίζει ο Άγιος Γρηγόριος δίνοντας έμφαση στο σωτηριώδες έργο του Ιησού: «Γι’ αυτό δεν ήλθε άγγελος ούτε άνθρωπος, αλλ’ ο ίδιος ο Θεός ο Κύριος ήλθε και μας έσωσε, που συνελήφθηκε και σαρκώθηκε σε μήτρα Παρθένου και έμεινε αναλλοιώτως Θεός» 6. Τι μπορούμε και εμείς να συνάγουμε από τα παραπάνω; Να μην ξεχνάμε πως αυτός που σώζει είναι ο Χριστός με τη σύλληψη, την ενανθρώπηση, τα πάθη και την ανάστασή Του κι όχι εμείς οι άνθρωποι. Ας είμαστε προσεκτικοί μήπως, έχοντας κάποια δύναμη, παρουσιάζουμε τους εαυτούς μας ημίθεους, υποβιβάζοντας στις ψυχές των ανθρώπων την θεότητα του Ιησού. Δεν είναι ο Χριστός μας ένας από τους πολλούς Θεούς, ούτε η Ορθοδοξία μία από τις πολλές επιλογές! Ας βιώνουμε κι ας κηρύττουμε με θέρμη ότι είναι δυνατόν να αποκτήσει κανείς την αποκλειστικότητα της αληθινής σχέσεως με τον Θεό μόνο δια μέσου της Ορθόδοξης Εκκλησίας.
  • «εἶπε δὲ Μαριάμ· ἰδοὺ ἡ δούλη Κυρίου· γένοιτό μοι κατὰ τὸ ρῆμά σου. καὶ ἀπῆλθεν ἀπ᾿ αὐτῆς ὁ ἄγγελος» 7. Να και ο λόγος που επέτρεψε την σύλληψη, σύμφωνα με τον Άγιο Νικόλαο τον Καβάσιλα 8. Να η αρχή του έργου της ενανθρωπίσεως και κατ’ επέκταση της σωτηρίας του κόσμου. «Τι πράττει λοιπόν προς αυτά η χαριτωμένη Παρθένος;», αναρωτιέται ρητορικά ο Γρηγόριος ο Παλαμάς και ευθύς δίνει την απάντηση: «Πάλι τρέχει προς τον Θεό και απευθύνεται προς αυτό με ευχή λέγοντας προς τον αρχάγγελο. Αν, όπως λέγεις, έλθη σ’εμένα Άγιο Πνεύμα, για να με καθαρίση περισσότερο και να με δυναμώση να δεχθώ το σωτήριο έμβρυο, αν μ’ επισκιάση δύναμις του υψίστου που θα μορφώσει μέσα μου κατά τον άνθρωπο αυτόν που φέρει την μορφή του Θεού και θα δημιουργήση άσπορη λοχεία, αν το γεννώμενο θα είναι άγιο και Υιός Θεού και Θεός και βασιλεύς αιώνιος, βέβαια τίποτε δεν είναι αδύνατο για τον Θεό, «ιδού εγώ η δούλη του Κυρίου, ας γίνη σύμφωνα με το λόγο σου». Και έφυγε από εκεί ο Άγγελος, αφού άφησε στην γαστέρα της τον ποιητή του σύμπαντος συνημμένο σε σώμα και αφού με την συνάφεια αυτή, που εξυπηρέτησε, προξένησε την σωτηρία του κόσμου…» 9.
    Όπως η Παναγία, αφού πρώτα παραδόθηκε στην πρόνοια του Θεού, αξιώθηκε του Ευαγγελισμού της – δέχτηκε δηλαδή την πιο χαρμόσυνη, την πιο συγκλονιστική είδηση που ψιθύρισε ποτέ ο ουρανός στη γη- έτσι και εμείς, είναι ανάγκη να αφεθούμε στην πρόνοια του Θεού, να ταχθούμε στο πλευρό Του, να παρακαλέσουμε να μας ενισχύει στην διακονία μας και να μας στηρίζει στην προσπάθειά μας για να επιτευχθεί και ο Ευαγγελισμός των εθνών…

Ο Ευαγγελισμός της Θεοτόκου τιμάται στις 25 Μαρτίου εκάστου έτους.

Σημειώσεις