Νέα της Ιεραποστολής

Διάλεξη για την Ιεραποστολή στην Γκάνα

Την Κυριακή 11 Φεβρουαρίου στις 11 π.μ. είστε όλοι προσκεκλημένοι στη μηνιαία σύναξη της Αδελφότητάς μας, όπου θα φιλοξενήσουμε τον Σεβασμιώτατο Μητροπολίτη Άκκρας κ. Νάρκισσο, ο οποίος θα μας μιλήσει για όλες τις τελευταίες εξελίξεις της Ιεραποστολής στην Γκάνα, την Ακτή Ελεφαντοστού, το Μάλι και την Μπουρκίνα Φάσο.

Θα προηγηθεί συνεκκλησιασμός στον Ι.Ν. Τιμίου Προδρόμου της οδού Παύλου Μελά και κοπή βασιλόπιτας στην αίθουσα της Αδελφότητάς μας (Μακένζυ Κινγκ 6, Θεσσαλονίκη).

Νέο Διοικητικό Συμβούλιο

Κατά τη Γενική Συνέλευση των μελών της Αδελφότητας Ορθοδόξου Εξωτερικής Ιεραποστολής, που πραγματοποιήθηκε την 28η Ιανουαρίου 2018, διεξήχθησαν αρχαιρεσίες για την ανάδειξη νέου Διοικητικού Συμβουλίου, το οποίο θα ηγηθεί του έργου της Αδελφότητάς μας για την τριετία 2018-2021. Το νέο Διοικητικό Συμβούλιο έχει ως εξής:

Πρόεδρος
Χαράλαμπος Μεταλλίδης, επιχειρηματίας
Αντιπρόεδρος
Νόστης Ψαρράς, εισοδηματίας
Γενική Γραμματέας
Αγγελική Αρναούτη, εκπαιδευτικός
Ταμίας
Δημήτριος Σωτήρκος, οικονομολόγος
Μέλη
Ευαγγελία Τραϊκούδη, νοικοκυρά
Αικατερίνη Αλεξάνδρου, ιατρός
Κωνσταντίνος Μεταλλίδης, θεολόγος
Ζηνόβιος Ιατρού, λογιστής
Πρόδρομος Καλαϊτζίδης, εργολάβος τ. έργων

Παρακαλούμε για τις προσευχές σας για την ευόδωση των σκοπών της Ιεραποστολής.

Η Ισαπόστολος Νίνα: Ιησούς, Αγία Γραφή και Ιεραποστολή

17 Ιανουαρίου 2018

Η Νίνα γεννήθηκε στην Καππαδοκία και, σύμφωνα με την ιερή της ακολουθία, υπήρξε «Ἐξ εὐσεβοῦς ἀνθήσασα ῥίζης». Ο πατέρας της, ο Ζαβουλών, ήταν στρατιωτικός της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας και συγγενής του Αγίου Γεωργίου και η μητέρα της, η Σουζάνα, αδελφή του Αγίου Ιουβεναλίου Πατριάρχου Ιεροσολύμων. Ο Ζαβουλών, έχοντας ζήλο ιερό και κατόπιν συγκαταθέσεως της συζύγου του, εγκατέλειψε τα εγκόσμια, εκάρη μοναχός και παρέδωσε την επιβίωση της οικογενείας του στην πρόνοια του Θεού Πατέρα. Μετά την απόφαση του Ζαβουλών, η Σουζάνα χειροτονήθηκε διακόνισσα στα Ιεροσόλυμα και τη νεαρή Νίνα την παρέδωσαν σε μια γερόντισσα ονομαζόμενη Νιαφόρα. «Καθημερινά, προσευχόμενη καρδιακά, καὶ μελετώντας τὰ λόγια τῆς Ἁγίας Γραφῆς, ἡ καρδιά της ὅλο καὶ περισσότερο ἐφλέγετο ἀπὸ τὴν ἀγάπη της πρὸς τὸν Χριστό, ὁ ὁποῖος γιὰ τὴν σωτηρία τοῦ ἀνθρώπου ὑπέμεινε τὰ βασανιστήρια καὶ τὸν σταυρικὸ θάνατο. Μελετώντας μὲ δάκρυα τὶς Εὐαγγελικὲς διηγήσεις περὶ τῆς Σταυρώσεως τοῦ Σωτῆρος τοῦ Χριστοῦ καὶ γιὰ ὅλα ὅσα συνέβησαν στὸν Σταυρό, ἐνδιαφέρθηκε γιὰ τὴν τύχη τοῦ Χιτῶνος τοῦ Κυρίου: Ποῦ νὰ βρίσκεται σήμερα αὐτὴ ἡ χειροποίητη πορφύρα τοῦ Υἱοῦ τοῦ Θεοῦ; ῥωτοῦσε τὴν παιδαγωγό της, απορώντας: ἀδύνατον νὰ χάθηκε στὴν γῆ αὐτὸ τὸ ἁγιασμένο μεγάλο κειμήλιο»1. Την απάντηση στο ερώτημά της την έλαβε από την γερόντισσά της, η οποία την πληροφόρησε πως ο Χιτώνας του Ιησού βρισκόταν στην πόλη Μτσχέτα, στη χώρα της Γεωργίας.

Η αγία Νίνα δεν έχασε καιρό, μετέτρεψε τον ιερό της πόθο σε προσευχή. Ήθελε, με την Χάρη του Θεού, πρώτα να βρει τον άρραφο χιτώνα και έπειτα να ευαγγελίσει τους εκεί ειδωλολάτρες. Και ο ουρανός απάντησε· «Ἡ Θεοτόκος ἄκουσε τὴν προσευχὴ τῆς δούλης Τῆς, ἔμφανίστηκε στὸν ὕπνο της καὶ τῆς εἶπε: Πήγαινε στὴν γῆ τῆς Γεωργίας, κήρυξε ἐκεῖ τὸ Εὐαγγέλιο τοῦ Χριστοῦ, καὶ θὰ εὕρεις τὸ ἔλεος Του καὶ ἐγὼ θὰ εἶμαι προστάτης σου. Ἀλλὰ πῶς μπορῶ ἐγώ, ῥώτησε ἡ ταπεινὴ κόρη, νὰ γίνω ὄργανο μιᾶς τέτοιας μεγάλης διακονίας, ἀφοῦ εἶμαι ἀδύναμη γυναῖκα; Ἡ Παναγία, ἀφοῦ ἔδωσε στὴν Νίνα Σταυρὸ φτιαγμένο ἀπὸ κληματαριά, τῆς εἶπε: Λάβε αὐτὸν τὸν Σταυρό, αὐτὸς θὰ σοῦ εἶναι προστάτης καὶ φύλακας ἐναντίον ὅλων τῶν ὁρατῶν και ἀοράτων ἐχθρῶν· μὲ τὴν δύναμή του θὰ στήσῃς ἐκεῖ τὴν σωτήριο σημαία τῆς πίστεως τοῦ ἀγαπητοῦ μου Υἱοῦ καὶ Θεοῦ, ὁ ὁποῖος· θέλει πάντας ἀνθρώπους σωθῆναι, καὶ εἰς ἐπίγνωσιν ἀληθείας ἐλθεῖν»2. Θαυμάζοντας το γεγονός ο υμνογράφος της αναφωνεί: «κλήσει γὰρ ἁγίᾳ, ἐν μυστικῇ ἐμφανείᾳ, τῆς τοῦ Σωτῆρος μητρός, προθύμως ἐπορεύθης καὶ τὸν θεῖον Σταυρόν, παρ’ αὐτῆς δεξαμένη, ξένα καὶ παράδοξα δι’ αὐτοῦ εἰργάσω καὶ τῆς τοῦ Χριστοῦ ἀναστάσεως, τὸ μυστήριον ἐδόξασας· καὶ νῦν τῆς δόξης αὐτοῦ κατατρυφῶσα, ἀπαύστως ἱκέτευε, ὑπὲρ τῶν ψυχῶν ἡμῶν».

Έτσι, με το σταυρό της Παναγίας στο χέρι και την ευχή της Εκκλησίας, μέσω του πατριάρχου Ιεροσολύμων Αγίου Ιουβεναλίου, ξεκίνησε το ταξίδι για τον ποθητό προορισμό. Στην πορεία φυλακίστηκε και, ως αιχμάλωτη, πέρασε στη χώρα της Γεωργίας3. Κατά θαυμαστό τρόπο, δραπέτευσε και κατευθύνθηκε προς την πόλη Μτσχέτα. Σ’ αυτήν εισήλθε με αφορμή την προσκύνηση του ειδωλολατρικού θεού Άρμαζ, από όλους τους άνδρες της πόλεως και από τον ίδιο τον βασιλιά της Γεωργίας Μιριάν και την βασίλισσα Νάνα. Όταν έφτασαν στον τόπο θυσίας και προσευχής όπου βρισκόταν και το είδωλο, η αγία προσευχήθηκε και ως άλλος προφήτης Ηλίας κατατρόπωσε τα είδωλα. Η προσευχή της έφερε θεομηνία με αποτέλεσμα τα είδωλα να καταστραφούν και ο βασιλιάς να αρχίσει να πιστεύει πως υπάρχει ισχυρότερος Θεός από εκείνον που μέχρι πρότινος πίστευε.

Μετά από το συγκλονιστικό αυτό περιστατικό, η αγία εγκαταστάθηκε στην πόλη Μτσχέτα φιλοξενούμενη από ένα ευλογημένο ζευγάρι που έγιναν οι πρώτοι χριστιανοί της Γεωργίας. Κατά τη διαμονή της στην οικία εκείνη, άρχισαν να φανερώνονται τα έκτακτα αποτελέσματα της προσευχής της αγίας. Σαν άλλος Απόστολος, με τη διδαχή και την ταυτόχρονη επιβεβαίωσή της από καταπληκτικά σημεία, η ισαπόστολος αγία θαυματοποιούσε και κήρυττε, κήρυττε και θεράπευε. Καρπός του ζήλου της ήταν πλήθος κόσμου να πιστεύει και να κατηχείται. Ακόμα και ο ίδιος ο αρχιερέας Αβιάθαρ ενστερνίστηκε το κήρυγμά της και ασπάσθηκε τον Χριστιανισμό.

Δύο όμως ήταν τα καίρια γεγονότα που συνετέλεσαν στον ευαγγελισμό της χώρας των Ιβήρων· η θεραπεία της βασίλισσας Νάνας από την αγία Νίνα και η μεταστροφή του βασιλέα Μιριάν. Η βασίλισσα αρρώστησε βαριά, σε σημείο να κινδυνεύει να πεθάνει. Όταν οι γιατροί έχασαν τις ελπίδες τους την προέτρεψαν να ζητήσει βοήθεια από την ξένη χριστιανή Νίνα. Παρόλο που ήταν φανατική ειδωλολάτρης και έτρεφε μεγάλο μίσος κατά των χριστιανών, υπάκουσε και την κάλεσε. Η αγία προσευχήθηκε, σταύρωσε τη βασίλισσα με τον σταυρό της κι εκείνη σηκώθηκε από τη νεκρική κλίνη υγιής4. Από τότε και στο εξής η Νίνα έγινε αδιάσπαστη φίλη και πνευματικός οδηγός της Νάνας. Το δεύτερο γεγονός ήταν η θεραπεία που χαρίστηκε στον ίδιο το βασιλιά Μιριάν με την επίκληση που έκανε στον Θεό της Νίνας. Πιο συγκεκριμένα, τα δαιμόνια που φιλοξενούσαν οι ειδωλολατρικοί ναοί εναντιώθηκαν στην ιεραποστολική δράση και την εν Χριστώ ζωή της αγίας. Φοβούμενος τις απειλές τους ο βασιλιάς αποφάσισε να θανατώσει τόσο την Αγία όσο και όσους είχαν ασπαστεί τον Χριστιανισμό, ακόμα και τη γυναίκα του αν δεν αλλαξοπιστούσε, ώστε να επαναφέρει την πατρίδα του στην προ Χριστού κατάσταση. Όμως, κατά θεία βουλή, στο βουνό όπου βρισκόταν συνέβη παρόμοια θεομηνία με αυτή που είχε προκαλέσει την καταστροφή του ειδώλου Άρμαζ και εκείνος τυφλώθηκε. Τρομαγμένος από την φοβερή τροπή των πραγμάτων επικαλέσθηκε τον θεό της Νίνας και η θεραπεία του ακολούθησε αμέσως. Ο βασιλιάς κατευθύνθηκε στην καλύβα της αγίας και με συντριβή τής ζήτησε να του διδάξει την πίστη στον αληθινό Θεό. Έκτοτε, δεν έπαψε να προτρέπει και τους υπηκόους του να πράττουν το ίδιο. Ο ευαγγελισμός της καρδιάς του βασιλέως της Γεωργίας πραγματοποιήθηκε κατά το σωτήριο για τον λαό αυτό έτος 319 μ.Χ.1.

Το επόμενο βήμα δεν άργησε να γίνει. Ο βασιλιάς Μιριάν έστειλε πρεσβεία προς την Βυζαντινή αυτοκρατορία ζητώντας από τον Μέγα Κωνσταντίνο να του παραχωρήσει επισκόπους και άλλους κληρικούς με σκοπό τη βάπτιση του ιδίου και των κατοίκων της Γεωργίας, καθώς και την οργάνωση της Εκκλησίας τους, «πιστεύειν γάρ εἰλικρινῶς ἔλεγον τῷ Χριστῷ»2. Ο Κωνσταντίνος ανταποκρίθηκε άμεσα στην παράκληση και απέστειλε τον αρχιεπίσκοπο Αντιοχείας Ευστάθιο και μερικούς ακόμα ιερείς μαζί με λειτουργικά σκεύη. Ο Ευστάθιος με την συνοδεία του βάπτισε την οικογένεια του βασιλιά Μιριάν, καθώς επίσης πλήθος αρχόντων και λαού στον ποταμό Κούρα1. Πρώτος επίσκοπος Ιβήρων διετέλεσε ο Έλληνας Ιωάννης (326-332)2.

Μετά τον εκχριστιανισμό της Γεωργίας, η αγία Νίνα αποφεύγοντας την δόξα που είχε αποκτήσει και έχοντας ζωντανό στα στήθη της τον πόθο για ιεραποστολή, απομακρύνθηκε από την πόλη και κατευθύνθηκε προς τα ψηλά όρη του Αράβγου, στην περιοχή της Καρτάλης. Αφού για λίγο καιρό ασκήτεψε εκεί, συνέχισε την αποστολική της πορεία ευαγγελίζοντας και τις περιοχές του Καυκάσου.

Η αγία Νίνα προγνώρισε τον θάνατό της, κοινώνησε των αχράντων μυστηρίων από τον επίσκοπο Ιωάννη, αποχαιρέτισε τους βασιλείς και το πλήθος του λαού που έτρεξε να την προσκυνήσει και αναπαύτηκε ειρηνικά το 335 μ.Χ., στην περιοχή της Καχετίας.

Η μνήμη της τιμάται στις 14 Ιανουαρίου εκάστου έτους.

Ἀπολυτίκιον
Ήχος πλ α’ . Τον συνάναρχον λόγονὭς ὡραίοι οἱ πόδες σου οἱ ζηλώσαντες ἀκολουθήσαι ταῖς τρίβοις τῶν ἀποστόλων Χριστοῦ, Νίνα σκεῦος Παρακλήτου παμφαέστατον· ὄθεν τιμῶντες σε πιστῶς, Γεωργίας φρυκτωρέ φωτόλαμπρε, σέ αἰτοῦμεν· ἡμῶν τὰ σκότη λιταῖς σου τῆς ἀγνωσίας πόρρω σκέδασον.

Ιησούς, Αγία Γραφή και Ιεραποστολή

Εστιάζοντας σ’ ένα μόνο από τα διδακτικά περιστατικά της ζωής της αγίας Νίνας, θα επιχειρήσουμε, με τη Χάρη του Θεού, να ερευνήσουμε τη σχέση της Αγίας Γραφής με την Ιεραποστολή. Ανατρέχοντας στον συγκλονιστικό της βίο, παρατηρούμε πως από νεαρή ηλικία, στα πρώτα βήματα της εν Χριστώ ζωής και προετοιμασίας της για το ιεραποστολικό έργο, μελετούσε την Αγία Γραφή. Όσα αποκόμιζε από το θεάρεστο αυτό εντρύφημα λειτούργησαν αργότερά ως εφαλτήριο, στήριγμα και πηγή ιεραποστολική δράσης.

Ας πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή. Όταν μιλάμε για ιεραποστολή, τι φανταζόμαστε; Τι πιστεύουμε; Τι εννοούμε; Την αποκάλυψη, την φανέρωση του προσώπου του Ιησού και του έργου της Θείας Οικονομίας Του σε αυτούς που δεν το γνωρίζουν. Το δε πρόσωπο του Ιησού Χριστού είναι άρρηκτα συνδεδεμένο με την Αγία Γραφή: «Η ύπαρξη της Αγίας Γραφής είναι ουσιαστική συνέπεια της ενσαρκώσεως του Κυρίου. Ο Λόγος του Θεού, προτού σαρκωθεί, ήταν απερίληπτος, αναφής και άγραφος. Με την ενσάρκωση όμως έγινε, κατά την ανθρώπινη φύση του, περιληπτός, ορατός και γραπτός. Η Γραφή βεβαιώνει ακριβώς την ορατή και ιστορική άποψη, δηλ. την ιστορικότητα και αλήθεια της ενσαρκώσεως! Όπως το πρόσωπο του Ιησού Χριστού, έτσι και η Γραφή, έχει δύο «φύσεις», την ανθρώπινη, ιστορική και την θεία, πνευματική. Η γραπτή μορφή της Γραφής ανταποκρίνεται στην ανθρώπινη και το πνευματικό της νόημα στην θεία φύση του Κυρίου»3. Άρα για να κατανοήσεις, να βιώσεις και να μεταδώσεις την ενσάρκωση του Σωτήρα, οφείλεις πρώτα τα Τον συναντήσεις και να Τον γνωρίσεις στη Αγία Γραφή.

Μελετώντας την Αγία Γραφή γνωρίζεις Αυτόν, γοητεύεσαι από Αυτόν, Τον ερωτεύεσαι μέχρι τέλους, μέχρι και θανάτου όπως έκαναν πλήθος Αγίων. Κάνεις κάθε τρέλα, κατά κόσμον, για να ελκύσεις την Χάρη του και όταν αυτό συμβεί, αλλάζεις, φωτίζεις εσύ και αλλάζουν και φωτίζουν και όλοι δίπλα σου, ειρηνεύεις και σκορπίζεις ειρήνη, αγαπάς και αγαπιέσαι, ζεις τον Παράδεισο και οδηγείς και άλλους εκεί…

Η Αγία Γραφή είναι αυτή που μας διδάσκει, μας προετοιμάζει και μας ωθεί προς το μεγάλο έργο της προσωπικής μας ιεραποστολής αλλά και της αποστολής προς τους άλλους ανθρώπους, μας βοηθάει ν’ απαλλαγούμε από τα πάθη μας μιμούμενοι τα πρότυπά της. Ο Μέγας Βασίλειος αναφέρει χαρακτηριστικά: «Μεγίστη δέ ὁδός πρός τήν τοῦ καθήκοντος εὔρεσιν ἡ μελέτη τῶν θεοπνεύστων Γραφῶν… Οἵον ἀπό τινος κοινοῦ ἰατρείου, τό πρόσφορον εὐρισκει τῷ ἀρρωστήματι φάρμακον… Ὁ ἐραστής τῆς σωφροσύνης εὑρίσκει τὸν Ἰωσήφ, ὁ τῆς ἀνδρείας, τὸν Ἰῶβ, ὁ τῆς πραότητος τὸν Δαυὶδ καὶ τὸν Μωυσῆ»4. Και ο ιερός Χρυσόστομος επισημαίνει στην ίδια συνάφεια: «Διὰ τοῦτο Γραφάς ἐρμηνεύομεν, οὐχ ἵνα Γραφὰς μάθητε μόνον, ἀλλ’ ἵνα καὶ τὰ ἤθη διορθώσητε. Ἄν τοῦτο μὴ γένηται, περιττῶς ἀναγινώσκομεν»5. Και άλλού: «Φαρμακεῖον δι’ ὅλα τά πάθη (είναι η Γραφή). Τροφή ἐστι πνευματικὴ καὶ νευροῖ τὸν λογισμὸν καὶ ἰσχυρὰν ἐργάζεται τὴν ψυχὴν καὶ εὐτονωτέραν καὶ φιλοσοφωτέραν». Και ακόμα: «Ὅσῳ ἄν τις ταύτας ἐπιέναι σπουδάζῃ, τοσοῦτον μᾶλλον δύναται κατοπτεύειν τὸν ἐγκεκρυμμένον θησαυρόν»6. Τέλος, για όλους όσοι θέλουν να ζήσουν πνευματική ζωή, πόσο μάλλον και για αυτούς που ποθούν να εργαστούν ή εργάζονται ήδη στο θεόσδοτο και θεοδίδακτο έργο της ιεραποστολής, υπογραμμίζει: «Ἐνοικεῖτω ὑμῖν πλουσίως, μὴ ἁπλῶς, ἀλλά μετὰ πολλῆς τῆς περιουσίας. Κτᾶσθε βιβλία φάρμακα τῆς ψυχῆς. Εἰ μηδὲν ἔτερον βούλεσθε, τὴν γοὺν Καινὴν Διαθήκην κτήσασθε. Τοῦτο πάντων αἴτιον τῶν κακῶν, τὸ μὴ εἰδέναι τὰς Γραφάς. Χωρὶς ὅπλων εἰς τὸν πόλεμον βαδίζομεν»7.

Η Αδελφότητά μας έχει επίγνωση της σπουδαιότητας της ύπαρξης της Αγίας Γραφής σε κάθε γλώσσα λαού που επιτελείται ιεραποστολικό έργο. Το έργο αυτό πραγματοποιείται σε συνεργασία με τις κατά τόπους εκκλησίες και τους εκεί υπευθύνους, είτε επισκόπους είτε ιερείς. Έτσι, χρηματοδοτεί εκδόσεις και τις αποστέλλει με τη βεβαιότητα πως ο Λόγος του Θεού και η ανάγνωση των Γραφών «οὐρανῶν ἐστιν ἄνοιξις»8 στις καρδιές των κατηχουμένων ή νεοφώτιστων αδελφών μας.

Παραπομπές

Χριστός γεννάται, Αφρική!

23 Δεκεμβρίου 2017

Ω, να ’χαμε φάτνη σαν τη δική σου….

Ο τίτλος μας έμεινε μόνο της «χριστιανικής» κοινωνίας. Σπάνια βρίσκεται καρδιά ευήκοη ν’ αφουγκραστεί το χαρμόσυνο μήνυμα τ’ ουρανού, χείλη ευγνώμονα να διαλαλήσουν το «Αληθώς ετέχθη»… Όλο και πιο ανεπιθύμητος επισκέπτης καθίσταται ο Θεάνθρωπος ανάμεσά μας.. κι αντί να πλαταίνει συρρικνώνεται, αντί να κηρύσσεται εκδιώκεται, αντί να θρονιάζεται εντός μας αποβάλλεται, αντί να δοξάζεται βλασφημείται… Πώς θέλουμε να ζήσουμε Χριστούγεννα; Πώς ελπίζουμε πως η χαρά τους θα γλυκάνει την ψυχή μας; Χάνουμε Αυτόν που γεννιέται, χάνουμε και τον προσανατολισμό μας… Τρέχουμε στα φιλανθρωπικά «events» και σε επίκαιρες εκδηλώσεις ζητιανεύοντας έντονες, στιγμιαίες συναισθηματικές ανατάσεις. Στριμώχνουμε το νόημα των ημερών στα μελωδικά τραγούδια, στα στολισμένα σπίτια και μαγαζιά, στην αγορά και στα πλουσιοπάροχα ρεβεγιόν. Γεμίζουμε ασφυκτικά κάθε γωνιά της ψυχής μας και για το διακριτικό βρέφος της Βηθλεέμ ουκ έστι τόπος εν τω καταλύματι…

Κι όμως ο Χριστός γεννιέται! Κι εκείνοι που Του δίνουν χώρο μέσα τους, ζουν αληθινά Χριστούγεννα. Γεννιέται κι έχει την δύναμη ν’ αλλάξει καρδιές, χωριά, πόλεις, κοινωνίες, χώρες! Ψάλλουν τη γέννησή Του εκεί που δεν ήταν γνώριμος και οικείος. Κηρύσσεται το χαρμόσυνο άγγελμα στα μέρη που για πρώτη φορά οι κάτοικοί του Τον συναντούν. Γιορτάζουν Χριστούγεννα με την αποκάλυψη της ιδιότητάς Του και της παρουσίας Του στην προϊστορία και ιστορία της ανθρωπότητας. Ζεστές φάτνες γίνονται οι καρδιές σε εκείνα τα μέρη που τα παιδιά του Θεού, μη γνωρίζοντας την ύπαρξη του Πατέρα τους, αντικρίζουν την αγάπη Του μέσα από τα έργα δικών Του ανθρώπων. Παρακολουθούν την ανέγερση των χώρων λατρείας Του και ωθούνται να Τον δοξολογούν. Αντίθετα, στην ορθόδοξη Ελλάδα, παρόλο που ο αληθινός Θεός είναι οικείος, προσιτός και διδάσκεται εκτενώς και ακωλύτως, ένα μεγάλο μέρος των κατοίκων της επιλέγουν την αποξένωση από Αυτόν και την ευεργετική Του παρουσία.

Ελεύθερος πλάστηκε ο άνθρωπος… έχει τη δυνατότητα να δέχεται ή και να απορρίπτει. Μα κάθε ψυχή, χωρίς εξαίρεση, βρίσκει ανάπαυση κοντά στο Δημιουργό της. Όταν Τον συναντήσει, ζει Χριστούγεννα μέσα της! Γιορτάζει Χριστούγεννα και κάθε φορά που ανανεώνει αυτή τη μοναδική συνάντηση.

Όλοι έχουν μερίδιο σ’ αυτή τη ανείπωτη χαρά! Όμως, κοντά στον νεογέννητο Χριστό δεν μπορεί να σταθεί εκείνος που Τον έχει περιορίσει σε συγκεκριμένα όρια και πρόσωπα, εκείνος που αγνοεί την οικουμενικότητα της ύπαρξής Του, αλλά εκείνος που δίνει το παρόν όπου επιτελείται το δικό Του έργο (μόνο ορθόδοξα επιτελείται έργο Του), εκείνος που αγωνίζεται να ετοιμάσει Χριστούγεννα για κάθε καρδιά και τα ζήσει μαζί της.

Δε βιώνει Χριστούγεννα αυτός που έχει βάλει τον Χριστό σε δεύτερη μοίρα, Τον έχει απαξιώσει και εκδιώξει από την ζωή του… όπως δεν βίωσαν Χριστούγεννα -εκείνη την άγια νύχτα- οι ξενοδόχοι και οι φιλοξενούμενοί τους που σφάλισαν τις πόρτες μπρος στη θέα Του. Μόνο η ετοιμασμένη για το σκοπό αυτό καρδιά θα μετάσχει στο μυστικό πανηγύρι… όπως είχαν την ευτυχία να ζήσουν τη Θεία Αποκάλυψη – τον αχώρητο να χωράει σε παιδικό σώμα – η αγνή και υπάκουη Παναγιά, ο δούλος του Θεού Ιωσήφ ο μνήστωρ, οι απλοί και ταπεινοί βοσκοί και οι Μάγοι από την Ανατολή που Τον προσδοκούσαν…

Χριστούγεννα ζει ο μιμητής του Χριστού και των προαναφερθέντων μαρτύρων της Γεννήσεώς Του. Ο ταπεινός, ο φτωχός, ο διωκόμενος, ο πονεμένος. Αυτός που δε τοποθετεί την οικογενειακή και οικονομική του κατάσταση παραπάνω από την σωτηρία της ψυχής του. Αυτός που δεν επιτρέπει στις υποχρεώσεις και τις μέριμνες που κατακλύζουν την καθημερινότητα της ζωής να κωλύουν την προσωπική του συνάντηση με το Θείο Βρέφος.

Ο παντοδύναμος Θεός επέλεξε να ενανθρωπίσει – όχι σε παλάτι, ξενοδοχείο ή σπίτι – αλλά σε μια ταπεινή φάτνη. Τέτοια φάτνη ας κάνουμε την ψυχή μας, ας την καθαρίσουμε με την εξομολόγηση, ας τη ζεστάνουμε με τη λειτουργική ζωή και ας προσπαθήσουμε όσο μπορούμε να την φυλάξουμε ταπεινή… Αν έτσι κινηθούμε, θα μπορέσουμε να συνειδητοποιήσουμε πως ο Θεός έγινε άνθρωπος για να κάνει τον άνθρωπο Θεό, θα κατανοήσουμε την ύψιστη ιεραποστολική και συνάμα θεϊκή πράξη της ενανθρώπισης, την οποία ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος αποκαλεί «φρικωδεστάτη», αφού ως σκοπό έχει «να μας κάνει υιούς Θεού. Γεννήθηκε κατά σάρκα, για να γεννηθούμε εμείς κατά Πνεύμα, να συνάψει την Θεία με την ανθρώπινη φύση»… Αυτή την αποκεκαλυμμένη αλήθεια κηρύσσει και ο εξαίσιος Παύλος στο αποστολικό ανάγνωσμα της εορτής των Χριστουγέννων: «ὅτε δὲ ἦλθε τὸ πλήρωμα τοῦ χρόνου, ἐξαπέστειλεν ὁ Θεὸς τὸν υἱὸν αὐτοῦ, γενόμενον ἐκ γυναικός, γενόμενον ὑπὸ νόμον, ἵνα τοὺς ὑπὸ νόμον ἐξαγοράσῃ, ἵνα τὴν υἱοθεσίαν ἀπολάβωμεν. Ὅτι δέ ἐστε υἱοί, ἐξαπέστειλεν ὁ Θεὸς τὸ Πνεῦμα τοῦ υἱοῦ αὐτοῦ εἰς τὰς καρδίας ἡμῶν, κρᾶζον· ἀββᾶ ὁ πατήρ. ὥστε οὐκέτι εἶ δοῦλος, ἀλλ’ υἱός· εἰ δὲ υἱός, καὶ κληρονόμος Θεοῦ διὰ Χριστοῦ» (Γαλάτας 4:4-7).

Η Αδελφότητά μας εύχεται από καρδιάς να ξαναγεννηθεί ο Χριστός σε κάθε ψυχή της πατρίδος μας και όλου του κόσμου, να ακουστεί το σωτήριο «κλάμα» του Θείου Βρέφους σε κάθε γωνιά της γης. Και παρ’ όλο που αγωνίζεται να ζουν Χριστούγεννα στην Αφρική, ελπίζει να μην χρειαστεί να επισκεπτόμαστε την Αφρική για να ζήσουμε Χριστούγεννα εκεί.

Διάλεξη για την Ιεραποστολή στην Ινδονησία

5 Δεκεμβρίου 2017

Την Κυριακή 10 Δεκεμβρίου στις 11 π.μ., σας προσκαλούμε σε μια σύντομη παρουσίαση για την εντυπωσιακή πορεία της Ορθόδοξης Ιεραποστολής στη μακρινή Ινδονησία. Ομιλητής ο π. Χρυσόστομος Manalu, Αρχιερατικός Επίτροπος Ινδονησίας του Οικουμενικού Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως.

Η παρουσίαση θα πραγματοποιηθεί στην αίθουσα της Αδελφότητάς μας, Μακένζυ Κινγκ 6 (Πλατεία Αγίας Σοφίας) στη Θεσσαλονίκη. Θα προηγηθεί συνεκκλησιασμός στον Ιερό Ναό Τιμίου Προδρόμου επί της οδού Παύλου Μελά. Σας περιμένουμε με χαρά.

Ο ιεραπόστολος της Σουμάτρας π. Χρυσόστομος Manalu στην Ελλάδα

28 Νοεμβρίου 2017

Με χαρά σάς αναγγέλλουμε ότι ο π. Χρυσόστομος Manalu, επικεφαλής του ιεραποστολικού μας κλιμακίου στη Βόρεια Σουμάτρα της Ινδονησίας, θα επισκεφτεί την Ελλάδα από τις 7 έως τις 21 Δεκεμβρίου. Ο π. Χρυσόστομος είναι κατ’ αρχήν διαθέσιμος για ομιλίες, συναντήσεις και συνεντεύξεις για ό,τι αφορά την Ορθόδοξη Ιεραποστολή στην Ινδονησία.

Για προγραμματισμό και ερωτήματα τύπου, παρακαλούμε, συμπληρώστε την παρακάτω φόρμα:

 

Απόστολος Ματθαίος: Μάθημα ιεραποστολικής από τον Ιησού

15 Νοεμβρίου 2017

Στο περιστατικό της κλήσεως του τελώνου Ματθαίου (ή Λευί, υιού του Αλφαίου από τη Γαλιλαία) στο αποστολικό αξίωμα και κατ’ επέκταση στον ιεραποστολικό τρόπο ζωής, αναφέρονται και οι τρεις συνοπτικοί συγγραφείς -Ματθαίος, Μάρκος και Λουκάς- με ελάχιστες διαφορές. Η περιεκτική διήγησή τους, μολονότι σύντομη, αποκαλύπτει σχεδόν όλη τη ζωή του Ευαγγελιστή.

«Καὶ μετὰ ταῦτα ἐξῆλθε καὶ ἐθεάσατο τελώνην ὀνόματι Λευΐν, καθήμενον ἐπὶ τὸ τελώνιον, καὶ εἶπεν αὐτῷ· ἀκολούθει μοι.καὶ καταλιπὼν ἅπαντα ἀναστὰς ἠκολούθησεν αὐτῷ.καὶ ἐποίησε δοχὴν μεγάλην Λευῒς αὐτῷ ἐν τῇ οἰκίᾳ αὐτοῦ, καὶ ἦν ὄχλος τελωνῶν πολὺς καὶ ἄλλων οἳ ἦσαν μετ᾿ αὐτῶν κατακείμενοι.καὶ ἐγόγγυζον οἱ γραμματεῖς αὐτῶν καὶ οἱ Φαρισαῖοι πρὸς τοὺς μαθητὰς αὐτοῦ λέγοντες· διατί μετὰ τῶν τελωνῶν καὶ ἁμαρτωλῶν ἐσθίετε καὶ πίνετε; καὶ ἀποκριθεὶς ὁ ᾿Ιησοῦς εἶπε πρὸς αὐτούς· οὐ χρείαν ἔχουσιν οἱ ὑγιαίνοντες ἰατροῦ, ἀλλ᾿ οἱ κακῶς ἔχοντες·οὐκ ἐλήλυθα καλέσαι δικαίους, ἀλλὰ ἁμαρτωλοὺς εἰς μετάνοιαν» (Λουκ. 5:27-32).

Ο Κύριος, μετά τη θεραπεία του παραλύτου της Καπερναούμ, «ἐξῆλθε καὶ ἐθεάσατο τελώνην ὀνόματι Λευΐν, καθήμενον ἐπὶ τὸ τελώνιον». Συνάντησε έναν τελώνη και τον κοίταξε επίμονα με το θείο και συνάμα πατρικό βλέμμα Του. Ήταν ένα αμαρτωλό παιδί Του που ο κόσμος είχε απορρίψει, απέφευγε να τον αντικρύσει, να του μιλήσει, να συναναστραφεί μαζί του. Ίσως όχι άδικα. Με αυτήν όμως την αντιμετώπιση αδυνατούσε και να τον διορθώσει, τον εγκατέλειπε στα πάθη του – και πιο συγκεκριμένα στην απληστία, την πλεονεξία και την απάνθρωπη αδικία.

Μα ο Καρδιογνώστης, η ενσαρκωμένη Αγάπη, έχει τον τρόπο. Δεν αγνοεί το πρόσωπο, συμπαθεί και αποδέχεται όλες τις εικόνες του Θεού και έτσι τις καλεί να απομακρυνθούν από την αμαρτία και να ζήσουν την μετάνοια. Ο απόστολος Παύλος αναδεικνύει θαυμάσια την «κένωση» που οφείλει να επιδεικνύει ένας εκπρόσωπος του Θεού, προκειμένου να οδηγήσει τις ψυχές στη σωτηρία: «τοῖς ἀνόμοις ὡς ἄνομος, μὴ ὢν ἄνομος Θεῷ, ἀλλ᾿ ἔννομος Χριστῷ, ἵνα κερδήσω ἀνόμους·»(Α΄ Κορ. 9:21) και «τοῖς πᾶσι γέγονα τὰ πάντα, ἵνα πάντως τινὰς σώσω» (Α΄Κορ. 9:22). Πώς θα σώσεις τον άνθρωπο αν δεν τον κοιτάξεις, αν δεν τον πονέσεις, αν δεν πάρεις την θέση του σε όλα, εκτός από την αμαρτία; Έτσι, μέσω της αγάπης του Χριστού, συντελέστηκε θαυμαστά και η μεταστροφή του Ματθαίου.

Ήταν τελώνης, υπεύθυνος δηλαδή για την είσπραξη των φόρων από τους πολίτες. Εκείνη την εποχή, η εξάσκηση αυτού του επαγγέλματος σήμαινε ένα διαρκές «κυνήγι» χρημάτων, αφού οι τελώνες εκούσια «παραφούσκωναν» τους καθορισμένους φόρους προς όφελός τους. Για να ανταπεξέλθει όμως κάποιος στις απαιτήσεις της εργασίας αυτής ήταν απαραίτητο να γνωρίζει τα εγκύκλια γράμματα. Συνεπώς, αυτή τη βασική εκπαίδευση κατείχε κι ο Ματθαίος. Εισερχόμενος, λοιπόν στην ομάδα των δώδεκα, αποτέλεσε το πιο μορφωμένο μέλος της. Γι’ αυτό και ο Θεός, αφού πρώτα τον πλούτισε με τον φωτισμό του Αγίου Πνεύματος, του ανέθεσε τη συγγραφή του Ευαγγελίου Του [1]Στέργιου Σάκκου, Ερμηνεία στο κατά Λουκάν Ευαγγέλιο, εκδ.«Χριστιανική Ελπίς», τ.1, Θεσσαλονίκη 2008, σ. 232..

Ποια χρονική στιγμή επιχειρείται η κλήση;

Στην περικοπή αυτή ο Ιησούς διδάσκει την ιεραποστολή. Επέλεξε να μιλήσει στον τελώνη αμέσως μετά το σημείο της Καπερναούμ και όχι ταυτόχρονα ή λίγο αργότερα από την κλήση των «αλιέων» μαθητών, τους οποίους επίσης είχε προσελκύσει με θαυμαστό γεγονός. Όπως επισημαίνει ο ιερός Χρυσόστομος, «δεν κάλεσε τον Ματθαίο στην αρχή, αλλά μετά από πλήθος θαυμάτων που είχε κάνει και όταν είχε αυξηθεί μεγάλως η φήμη γύρω από το όνομά του, οπότε και γνώριζε ότι θα υπάκουε ευκολότερα, λόγω αυτής της πείρας, στην πρόσκληση» [2]Ιωάννου Χρυσοστόμου, Ομιλία Λ΄, Ε.Π.Ε., εκδ.«Γρηγόριος ο Παλαμάς», τ.10, Θεσσαλονίκη 1990, σ. 299.. Ακολουθώντας το παράδειγμα του μεγάλου Διδασκάλου και εμείς σήμερα, στην ιεραποστολική μας διακονία, οφείλουμε να επιτελούμε πρώτα το «θαύμα» της φιλανθρωπίας, να παρουσιάζουμε το υπόδειγμα της χριστιανικής ζωής –όπου αυτό υπάρχει- και έπειτα να καλούμε τους ανθρώπους κοντά στο Θεό.

Ποιο είναι το ιδανικότερο μέρος για την κλήση ενός ανθρώπου;

Οπουδήποτε και αν βρίσκονται άνθρωποι, ακόμα και στα πιο κακόφημα μέρη. Ο Κύριος κάλεσε τον Ματθαίο όταν τον αντίκρισε «καθήμενον ἐπὶ τὸ τελώνιον». Η λεπτομέρεια αυτή σημειώνεται από τον Ευαγγελιστή Λουκά για να τονίσει – όπως ερμηνεύει ο ιερός Χρυσόστομος – «την δύναμη αυτού που τον κάλεσε, ότι δηλαδή παρ’ όλο που ο Ματθαίος δεν είχε τελειώσει, ούτε είχε απομακρυνθεί από αυτή την πονηρή εκμετάλλευση, ο Ιησούς τον απέσπασε μέσα ακριβώς από αυτά τα κακά, όπως ακριβώς και τον μακάριο Παύλο που άλλαξε την πορεία της ζωής του τη στιγμή που είχε θέσει σε ενέργεια την μανία και λύσσα του και εκσφενδόνιζε την φωτιά εναντίον των χριστιανών» [3]Ιωάννου Χρυσοστόμου, Ομιλία Λ΄, Ε.Π.Ε., εκδ.«Γρηγόριος ο Παλαμάς», τ.10, Θεσσαλονίκη 1990, σ. 301..

Όλοι οι άνθρωποι μπορούν να λάβουν την κλήση του Θεού και να μετανοήσουν;

Ναι, δόξα τον Θεό Πατέρα, που επιτρέπει όλοι οι άνθρωποι, όποιο επάγγελμα και αν ακολουθήσουν, όποιο «στραβό» δρόμο και αν βαδίσουν, όποια αμαρτία και αν διαπράξουν, όσο μεγάλη και αποκρουστική και αν είναι, να μπορούν να δεχθούν την κλήση, αρκεί να μην έχουν βάλει φραγή! Η Αγία μας Γραφή αλλά και τα συναξάρια της Εκκλησίας είναι γεμάτα από μετάνοιες Αγίων: Δαβίδ, Πέτρος, Μαρία η Αιγύπτια… Όλων ο βίος κράζει πως ο Θεός σώζει να παιδιά Του αρκεί αυτά να το θέλουν…

Συνεχίζοντας την ερμηνεία της περικοπής, ο ίδιος πατήρ σχολιάζει το επάγγελμα του Ματθαίου σε σύγκριση με αυτό των αλιέων μαθητών: «Αλλά εκείνων μεν το επάγγελμα-των αλιέων δηλαδή- ήταν ένα είδος τέχνης όχι δυσφημιστική βέβαια, αλλά επάγγελμα ανθρώπων που ζούσαν στο χωριό τους μεν αλλά ήταν αγνοί και είχαν σε μεγάλο βαθμό την αφέλεια, ενώ του τελώνου ήταν επάγγελμα γεμάτο από αναισχυντία και θρασύτητα, χωρίς καμιά λογική δικαιολογία για όλα αυτά που έπρατταν, και ήταν εμπορία γεμάτη από αναίδεια καθώς και κλοπή που καλυπτόταν εξωτερικά από το νόμο. Παρ’ όλα αυτά Αυτός που τον κάλεσε δεν ένοιωσε ντροπή για κανένα από αυτά». Και στο σημείο αυτό αναρωτιέται : «Και γιατί εκπλήττομαι με το ότι δεν ένοιωσε ντροπή -ο Ιησούς- που προσκάλεσε ως μαθητή του τον τελώνη, και καμία στιγμή βεβαίως ούτε για μία πόρνη όχι μόνο δεν ένοιωσε ντροπή που την κάλεσε, αλλά και της έδωσε το δικαίωμα και να φιλήσει τα πόδια του και να τα περιβρέξει με τα δάκρυά της; Καθ’ όσον βέβαια γι’ αυτό το λόγο ήρθε στον κόσμο, όχι μόνο για να θεραπεύσει σώματα, αλλά και για να απαλλάξει την ψυχή από την κακία» [4]Ιωάννου Χρυσοστόμου, Ομιλία Λ΄, Ε.Π.Ε., εκδ.«Γρηγόριος ο Παλαμάς», τ.10, Θεσσαλονίκη 1990, σσ. 302-303.. Η χαρακτηριστική περίπτωση της θεραπείας του παραλυτικού ξεκαθαρίζει την πρόθεση όλων των ενεργειών του Ιησού.

«καὶ ἰδὼν τὴν πίστιν αὐτῶν εἶπεν αὐτῷ· ἄνθρωπε, ἀφέωνταί σοι αἱ ἁμαρτίαι σου.καὶ ἤρξαντο διαλογίζεσθαι οἱ γραμματεῖς καὶ οἱ Φαρισαῖοι λέγοντες· τίς ἐστιν οὗτος ὃς λαλεῖ βλασφημίας· τίς δύναται ἀφιέναι ἁμαρτίας εἰ μὴ μόνος ὁ Θεός;ἐπιγνοὺς δὲ ὁ ᾿Ιησοῦς τοὺς διαλογισμοὺς αὐτῶν ἀποκριθεὶς εἶπε πρὸς αὐτούς· τί διαλογίζεσθε ἐν ταῖς καρδίαις ὑμῶν; τί ἐστιν εὐκοπώτερον, εἰπεῖν, ἀφέωνταί σοι αἱ ἁμαρτίαι σου, ἢ εἰπεῖν, ἔγειρε καὶ περιπάτει;ἵνα δὲ εἰδῆτε ὅτι ἐξουσίαν ἔχει ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου ἐπὶ τῆς γῆς ἀφιέναι ἁμαρτίας· εἶπε τῷ παραλελυμένῳ· σοὶ λέγω, ἔγειρε καὶ ἄρας τὸ κλινίδιόν σου πορεύου εἰς τὸν οἶκόν σου.καὶ παραχρῆμα ἀναστὰς ἐνώπιον αὐτῶν» (Λουκ. 5:20-25).

Με τον παραπάνω τρόπο έδειξε ότι Αυτός έχει την δυνατότητα να συγχωρεί αμαρτίες, γεγονός που επιτρέπει να συγκαταλέγονται στους «δικούς Του» μετανοημένοι αμαρτωλοί. Συνεπώς, δεν θα έπρεπε να εκπλήσσονται οι άνθρωποι αντικρίζοντας τον τελώνη στην ομάδα των μαθητών.

Μέχρι τώρα μελετήσαμε την ιεραποστολική δράση του Ιησού, απευθυνόμενη στον τελώνη Λευί. Ας δούμε και τα εξαίρετα αποτελέσματα που αυτή είχε στην καρδιά, στην ψυχή, στο είναι του Ματθαίου.

«Καὶ εἶπεν αὐτῷ· ἀκολούθει μοι. καὶ καταλιπὼν ἅπαντα ἀναστὰς ἠκολούθησεν αὐτῷ». Στην πρόσκληση του Ιησού ο Ματθαίος ανταποκρίθηκε ανέλπιστα. Γνώριζε πολύ καλά και από την περίπτωση των άλλων μαθητών ότι αυτό το ανατρεπτικό «ἀκολούθει μοι», σήμαινε πως πρέπει ν’ αποκοπεί από τα χρήματα που ήταν ο κύριος σκοπός της ζωής του. Όφειλε να περιφρονήσει τ’ άφθονα υλικά αγαθά που του εξασφάλιζαν, ν’ εγκαταλείψει την οικογένειά του και ν’ απαρνηθεί τον εαυτό του, δηλαδή να σηκώσει τον σταυρό του και έπειτα να τον ακολουθήσει (Ματθ. 16:24). Και όμως, είχε το θάρρος, την πνευματική ωριμότητα και την βαθειά ταπείνωση να το πράξει- «καταλιπὼν ἅπαντα ἀναστὰς ἠκολούθησεν αὐτῷ»- ωθώντας τον Άγιο Χρυσόστομο να υπογραμμίσει: «Αλλ’ αμέσως δέχτηκε την πρόσκληση και δε ζήτησε να μεταβεί στην οικία του και να το ανακοινώσει στους συγγενείς του, όπως ακριβώς και οι αλιείς το έκαναν αυτό, αλλά με όποιο τρόπο εκείνοι εγκατέλειψαν τα δίκτυα και το πλοίο τους και τον πατέρα τους, κατά όμοιο τρόπο και αυτός , αφού εγκατέλειψε το τελωνείο και το κέρδος που προερχόταν από αυτό, Τον ακολούθησε, αποδεικνύοντας ότι ήταν προετοιμασμένη η διάθεση του για όλα γενικά, και αφού απομάκρυνε τον εαυτό του αμέσως από όλες τις φροντίδες της ζωής επιβεβαίωσε με την πλήρη υπακοή του την σε κατάλληλο χρόνο πρόσκλησή του από τον Ιησού» [5]Ιωάννου Χρυσοστόμου, Ομιλία Λ΄, Ε.Π.Ε., εκδ.«Γρηγόριος ο Παλαμάς», τ.10, Θεσσαλονίκη 1990, σ. 303..

Θαυμαστή δεν είναι μόνο η γενναία, άμεση ανταπόκριση του τελώνη στην πρόσκλησή του Ιησού, αλλά και η ιεραποστολική του διάθεση αμέσως μετά την συγκαταρίθμησή του στην ομάδα των μαθητών. Το γεγονός αυτό – προς έλεγχο όλων ημών των λεγομένων χριστιανών – αποδεικνύει, πρώτον, ότι δε ντρεπόταν για την απόφασή του ν’ αλλάξει ζωή και, δεύτερον, ότι η μετάνοιά του ήταν αληθινή και ολοκληρωτική χαρίζοντάς του ένα εξαίρετο βίωμα, αφού χωρίς να χάσει καιρό κάλεσε και άλλους τελώνες να επιχειρήσουν να ζήσουν ό,τι αυτός ζούσε. Όπως το «ἔρχου καὶ ἴδε» (Ιω. 1:47) του Φίλιππου στον Ναθαναήλ, έτσι και ο Ματθαίος «ἐποίησε δοχὴν μεγάλην» «ἐν τῇ οἰκίᾳ αὐτοῦ, καὶ ἦν ὄχλος τελωνῶν πολὺς καὶ ἄλλων οἳ ἦσαν μετ᾿ αὐτῶν κατακείμενοι». Και αυτό το έκανε γιατί ήταν υπερήφανος για την επιλογή του και γνώριζε πολύ καλά πως ο Ιησούς μπορεί να θεραπεύσει και τους άλλους τελώνες φίλους του. «Ο νέος μαθητής επιθυμεί να γνωρίσουν οι φίλοι του τον Ιησού, το συμπόσιο ήταν ένας τρόπος να συναντηθούν μαζί του. Αυτή ήταν η πρώτη ιεραποστολική πράξη του Ματθαίου» [6]Στέργιου Σάκκου, Ερμηνεία στο κατά Λουκάν Ευαγγέλιο, εκδ.«Χριστιανική Ελπίς», τ.1, Θεσσαλονίκη 2008, σ. 234..

Αναλογιζόμενος το δείπνο του Ματθαίου ο Ιωάννης ο Χρυσόστομος προσανατολίζει τον ιεραποστολικά εργαζόμενο άνθρωπο στο πρότυπο που οφείλει να έχει και στον τρόπο με τον οποίο πρέπει να κινείται: «Μολονότι, βέβαια, τα παρατεθέντα πράγματα στο τραπέζι προέρχονταν από αδικίες και πλεονεξίες, παρά ταύτα ο Χριστός δεν αρνήθηκε να συμμετάσχει σε αυτό, επειδή θα προέκυπτε από εκεί μεγάλη ωφέλεια, και για τον λόγο αυτό προσέρχεται σε αυτό το σπίτι και κάθεται στο ίδιο τραπέζι με αυτούς που είχαν διαπράξει αυτού του είδους τις αδικίες. Τέτοιος πρέπει να είναι ο γιατρός διότι αν δεν είναι σε θέση ν’ ανεχθεί τη βρωμιά των ασθενών, δε μπορεί να τους απαλλάξει από την ασθένειά τους» [7]Ιωάννου Χρυσοστόμου, Ομιλία Λ΄, Ε.Π.Ε., εκδ. «Γρηγόριος ο Παλαμάς», τ.10, Θεσσαλονίκη 1990, σ. 307..

Ο μιμητής του Χριστού, είναι πολύ πιθανόν να γίνεται αντικείμενο κριτικής στα χείλη ανθρώπων που διακατέχονται από πνεύμα ίδιο με αυτό των γραμματέων και των φαρισαίων. Αυτοί, από τη μια πλευρά, γόγγυζαν και θα γογγύζουν προς τους μαθητές, αναρωτιόνταν και θα αναρωτιούνται υποκριτικά και ταυτόχρονα ελεγκτικά: «διατί μετὰ τῶν τελωνῶν καὶ ἁμαρτωλῶν ἐσθίετε καὶ πίνετε;» Κι ο Κύριος, από την άλλη, έδωσε και θα δίνει πάντα την ίδια πατρική απάντηση: «οὐ χρείαν ἔχουσιν οἱ ὑγιαίνοντες ἰατροῦ, ἀλλ᾿ οἱ κακῶς ἔχοντες· οὐκ ἐλήλυθα καλέσαι δικαίους, ἀλλὰ ἁμαρτωλοὺς εἰς μετάνοιαν». Ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος δεν παραλείπει να ερμηνεύσει το υπέροχο περιεχόμενο των παραπάνω θείων λόγων: «Πρόσεξε πως μετέβαλε την κατηγορία τους και της έδωσε αντίθετο περιεχόμενο. Διότι εκείνοι μεν θεωρούν έγκλημα την συναναστροφή του με τους ανθρώπους αυτού του είδους, ενώ αντιθέτως λέει, ότι το να μη συναναστρέφεται αυτούς είναι κάτι που δεν αρμόζει σε αυτόν και την φιλανθρωπία του, και όχι μόνο δεν είναι έγκλημα το να διορθώνει τους ανθρώπους αυτού του είδους, αλλά είναι και κάτι που έχει πρωταρχική σημασία, που επιβάλλεται να γίνεται και που είναι άξιο πολλών επαίνων» [8]Ιωάννου Χρυσοστόμου, Ομιλία Λ΄, Ε.Π.Ε., εκδ.«Γρηγόριος ο Παλαμάς», τ.10, Θεσσαλονίκη 1990, σ. 311..

Ο Ματθαίος, μετά την Ανάληψη του Ιησού, κήρυξε το χαρμόσυνο άγγελμα της Αναστάσεως του Χριστού και της σωτηρίας του κόσμου στους εκ περιτομής χριστιανούς της Παλαιστίνης [9]Στέργιου Σάκκου, Ερμηνεία στο κατά Λουκάν Ευαγγέλιο, εκδ.«Χριστιανική Ελπίς», τ.1, Θεσσαλονίκη 2008, σ. 234., έγραψε το κατά Ματθαίον Ευαγγέλιο και -σύμφωνα με την παράδοση- κήρυξε στους Πάρθους και τους Μήδους. Τέλος, ολοκλήρωσε την αποστολική του δράση μαρτυρικά, θανατούμενος δια της δοκιμασίας του πυρός. Μάλιστα, κατά τον Άγιο Νικόδημο τον Αγιορείτη και τον κατά πλάτος βίο του στο Εκλόγιο, ευαγγέλισε τους Πάρθους μετά τον μαρτυρικό του θάνατο, αφού στα χέρια τους το λείψανό του επιτέλεσε ένα θαύμα με απώτερο αποτέλεσμα ο βασιλιάς τους να βαπτισθεί, να μετονομασθεί Ματθαίος και να χειροτονηθεί επίσκοπος αφήνοντας πρώτα τον θρόνο στον υιό του [10]Νικοδήμου Αγιορείτου, Συναξαριστής, εκδ.«Ορθόδοξη Κυψέλη», τ.2, θεσσαλονίκη 2003, σσ. 119-121..

Η μνήμη του Αποστόλου Ματθαίου τιμάται 16 Νοεμβρίου εκάστου έτους.

Ἀπολυτίκιον
Ἦχος γ’. Θείας πίστεως.
Θείας ἤκουσας, φωνῆς τοῦ Λόγου, καὶ τῆς πίστεως, τὸ φῶς ἐδέξω, καταλείψας τελωνείου τὸν σύνδεσμον ὅθεν Χριστοῦ τὴν ἀπόρρητον κένωσιν, εὐηγγελίσω Ματθαῖε Ἀπόστολε. Καὶ νῦν πρέσβευε, δοθήναι τοὶς σὲ γεραίρουσι, πταισμάτων ἱλασμὸν καὶ μέγα ἔλεος.

Εκοιμήθη ο Μητροπολίτης Πενταπόλεως κυρός Ιγνάτιος

10 Νοεμβρίου 2017

Εκοιμήθη σήμερα, 9η Νοεμβρίου ε.έ, ο Σεβασμ. Μητροπολίτης Πενταπόλεως κ.Ιγνάτιος, εφησυχάζων Ιεράρχης του Πατριαρχείου Αλεξανδρείας.

Ο μακαριστός Αρχιερεύς, κατά κόσμον Γεώργιος Μανδελίδης, εγεννήθη στην Έδεσσα το 1930, όπου και εσπούδασε τα εγκύκλια γράμματα. Πτυχιούχος της Θεολογικής Σχολής Αθηνών κατέστη το 1952, χειροτονήθηκε Διάκονος το 1968, Πρεσβύτερος και Αρχιμανδρίτης το 1969. Επί σαράντα έτη διηκόνησε ως Ιεροκήρυξ (αρχικά ως λαϊκός και μέλος της Αδελφότητος Θεολόγων «Ο Σωτήρ» και εν συνεχεία, από το το 1969, ως κληρικός στην Ιερά Μητρόπολη Λαρίσης, έως το 1998, προσφέροντας πλουσιότατο ποιμαντικό έργο, ως βοηθός του φλογερού ιεραποστόλου γέροντός του, Αρχιμ. Χαρίτωνος Πνευματικάκη, στην Κανάνγκα του Κονγκό. Το έτος 1997, διορίσθη υπεύθυνος του ιεραποστολικού κλιμακίου, από τον Σεβασμ. Μητροπολίτη Κεντρώας Αφρικής κυρό Τιμόθεο. Την 14η Μαρτίου 2003 (θανόντος του μακαριστού Τιμοθέου), εξελέγη υπό της Ιεράς Συνόδου του Πατριαρχείου Αλεξανδρείας, Μητροπολίτης Κεντρώας Αφρικής, χειροτονηθείς στον Πατριαρχικό Ι. Ναό Αγίου Σάββα την 16η Μαρτίου 2003, από τον μακαριστό Πάπα και Πατριάρχη Αλεξανδρείας Πέτρο Ζ΄. Στις 4 Μαρτίου 2010, παραιτήθηκε για λόγους υγείας και η ΑΘΜ ο Πάπας και Πατριάρχης Αλεξανδρείας και Πάσης Αφρικής κ.κ.Θεόδωρος Β΄, τιμητικώς τον ανύψωσε στις 23 Νοεμβρίου του ιδίου έτους, σε τιτουλάριο Μητροπολίτη Πενταπόλεως, δίδοντάς του για πρώτη φορά τον τίτλο της Επισκοπής του Αγίου Νεκταρίου, επισκόπου Πενταπόλεως, του θαυματουργού. Έκτοτε, έως και την ημέρα της κοιμήσεώς του, 9 Νοεμβρίου 2017, ημέρα κατά την οποία εορτάζει η Εκκλησία μας τον Άγιο Νεκτάριο Πενταπόλεως, προσέφερε τον εαυτό του στη διακονία της ιεραποστολής, παραμένοντας στις επάλξεις και αναλώνοντας τον εαυτό του, για τη δόξα του Θεού και της Εκκλησίας Του.

Η Εξόδιος Ακολουθία, θα τελεσθεί το Σάββατο 11 Νοεμβρίου στις 11.00π.μ., στον Ιερό Ναό Αγίου Νικολάου Πευκακίων, ενώ η ταφή του μακαριστού Μητροπολίτη Ιγνατίου, θα γίνει στο Κοιμητήριο του Ζωγράφου. Ας είναι αιωνία η μνήμη, του φλογερού ιεραποστόλου και τιμίου εργάτη του Ευαγγελίου, Μητροπολίτου Πενταπόλεως κυρού Ιγνατίου!

Εκ του Πατριαρχείου Αλεξανδρείας

Διάλεξη για την Ιεραποστολή στην Κατάνγκα

25 Οκτωβρίου 2017

Την Κυριακή 12 Νοεμβρίου, στις 11 π.μ., είστε όλοι προσκεκλημένοι σε μια διάλεξη για την Ορθόδοξη Ιεραποστολή στο νότιο Κονγκό από το Μητροπολίτη Κατάνγκας κ. Μελέτιο, που θα πραγματοποιηθεί στην αίθουσα της Αδελφότητάς μας. Σας περιμένουμε με χαρά.

Άγιος Δημήτριος ο Ιεραπόστολος

Ο συναξαριστής του Αγίου Νικοδήμου μάς πληροφορεί ότι ο Άγιος Δημήτριος έζησε στα χρόνια που αυτοκράτορες ήταν ο Διοκλητιανός και ο Μαξιμιανός [1]Νικοδήμου Αγιορείτου, Συναξαριστής, εκδ.«Ορθόδοξος Κυψέλη», τ.1, Θεσσαλονίκη 2003, σ. 424.. Πιο συγκεκριμένα, γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη το 280 μ.Χ. Οι γονείς του ήταν ευλαβείς και από μικρό παιδί, αφού πρώτα τον βάπτισαν, τον ανέθρεψαν με το γάλα της πίστεως. Χάρη στην οικονομική άνεση της οικογενείας του, αφού ο πατέρας φαίνεται πως κατείχε σπουδαία δημόσια θέση, ο Δημήτριος απέκτησε αξιόλογη παιδεία και μόρφωση. Ωστόσο, το μεγαλύτερο σχολείο όπου σπούδασε και ανατράφηκε πνευματικά, όπου προσέλαβε παραδείγματα προς μίμηση και ενθαρρύνθηκε το ιεραποστολικό του φρόνημα, ήταν το πανεπιστήμιο των διωγμών [2]Στέργιου Σάκκου, Ο Κατηχητής της Θεσσαλονίκης, εκδ. «Χριστ.Ελπίς», Θεσσαλονίκη 2000, σ. 20. Η Ρωμαϊκή αυτοκρατορία χαρακτήριζε απαγορευμένη την θρησκεία των Χριστιανών, την καταδίωκε και απαιτούσε από αυτούς να θυσιάζουν στο βωμό του αυτοκράτορα. Μέχρι και το 313 που ο Μέγας Κωνσταντίνος υπέγραψε το διάταγμα των Μεδιολάνων, αυτό δηλαδή της ανεξιθρησκίας των κατοίκων της αυτοκρατορίας, οι Χριστιανοί διώκονταν αδιαλείπτως και θανατώνονταν με διαφόρους φρικτούς τρόπους. Αλλά, παραδόξως, το θαύμα της εξαπλώσεως της πίστης μας συνεχιζόταν με αμείωτο ρυθμό. Η βαριά, γεμάτη εγκλήματα και βασανιστήρια ατμόσφαιρα δεν πτόησε τον νεαρό στρατιωτικό Δημήτριο. Αντιθέτως, μεγάλωνε τον πόθο του να ακολουθήσει με ασίγαστο ζήλο την εν Χριστώ ζωή, που πολύ καλά γνώριζε πως τέλος θα έχει το Μαρτύριο, το οποίο θα ήταν η αρχή της καινούριας, αιώνιας, παραδείσιας ζωής.

Χαρακτηριστικά της αγωνιζόμενης εν Χριστώ Ζωής του ήταν η αγνότητα και η παρθενία. Παρόλο το νεαρό της ηλικίας του, το ευπαρουσίαστο του προσώπου του, την οικονομική άνεση και κοινωνική αναγνώριση που απολάμβανε, δεν παρασύρθηκε από τις εύηχες Κασσάνδρες της ηδονής και της φιλοδοξίας, αλλά έμεινε αγνός, σταθερός στις αρχές του Ευαγγελίου και στο παράδειγμα της βιωτής του Ιησού. Παραθέτω τον εύστοχο σχολιασμό περί παρθενίας και αγνότητας του μακαριστού καθηγητή Στέργιου Σάκκου:

Οι έννοιες αγνός και παρθένος δεν ταυτίζονται. Αγνός είναι εκείνος που προσέχει την καθαρότητα της ψυχής αλλά και του σώματος και των αισθήσεών του μέχρι το γάμο του, και στη συνέχεια –μέσα στο γάμο του- ζει με σωφροσύνη. Παρθένος είναι αυτός που δεν τελεί γάμο, αλλά παραμένει αγνός και εγκρατής ισόβια, μέχρι τον τάφο του. Ο Δημήτριος διάλεξε να ανηφορίσει το δρόμο της παρθενίας. Προφανώς, ήταν αφιερωμένος, απεριόριστα δοσμένος στο έργο της Εκκλησίας [3]Στέργιου Σάκκου, Ο Κατηχητής της Θεσσαλονίκης, εκδ. «Χριστ.Ελπίς», Θεσσαλονίκη 2000, σ. 22.

Ο Άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς επιχειρώντας μια βαθιά και κατατοπιστική περιγραφή του Αγίου γράφει: «Ήταν λοιπόν απαλός νεανίας, πολύ ωραίος στην όψη, όχι μόνο κατά τον εξωτερικό και αισθητό άνθρωπο, αλλά πολύ περισσότερο κατά τον εσωτερικό και μη βλεπόμενο. Πραγματικά δεν καταδέχθηκε ποτέ κάτι το μη θεοσεβές στο νου του ούτε εβάδισε σε πράξη μη θεάρεστο, φυλάξας αμίαντη την από το βάπτισμα κατά Χριστό θεία χάρη και, στο άνθος της νεότητος, αποδέχθηκε την ωραιότητα της παρθενίας, πράττοντας τα πάντα, ώστε να είναι παρθένος και στο σώμα και στη ψυχή και να έχει με αυτό τον τρόπο την πολιτεία στους ουρανούς και να βαδίζει εφάμιλλα προς τους ασωμάτους ευρισκόμενος στο σώμα. Και πριν από όλες τις αρετές, είχε τη σπουδή της σοφίας, ώστε τελειωθείς με τη σύνεση και καθαρότητα, να φέρει από τη νεότητα την επαινουμένη γεροντική πολιά, όπως λέγει ο Σολομών «άσπρα μαλλιά είναι στους ανθρώπους η σύνεση και γεροντική ηλικία ο ακηλίδωτος βίος» (Σοφ.Σολ. 4:9)» [4]http://www.monipetraki.gr/agdimitrios.html.

Ποθούσε να μεταδώσει το Ευαγγέλιο του Χριστού στους συντοπίτες του και κυρίως στα νέα παιδιά. Έπρεπε όμως «καθαρθῆναι πρῶτον, εἶτα καθᾶραι, σοφισθῆναι καί οὕτω σοφίσαι, γενέσθαι φῶς καί φωτίσαι, ἐγγίσαι Θεῷ καί προσαγαγεῖν ἄλλους, ἁγιασθῆναι καὶ ἁγιάσαι, χειραγωγῆσαι μετὰ χειρῶν, συμβουλεῦσαι μετὰ συνέσεως» [5]Γρηγορίου Θεολόγου, Λόγος 3. 71. PG 35. 480., όπως συμβουλεύει ο Άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος. Έτσι και ο γοητευτικός Δημήτριος καλλιέργησε και τελειοποίησε τη φύση του με την άσκηση, μελετούσε και εντρυφούσε στην Αγία Γραφή, νήστευε, προσευχόταν και αγωνιζόταν με όποιον τρόπο μπορούσε, έτσι ώστε να ζήσει την εν Χριστώ ζωή. Και κατάφερε με την επίμονη προσπάθειά του να ελκύσει την χάρη του Θεού, η οποία τον ανέδειξε και τον λάμπρυνε, τον ετοίμασε για τη διακονία του Θείου Λόγου.

«Έτσι ο Δημήτριος «πλήρης χάριτος και Πνεύματος αγίου» ήταν έτοιμος να αφοσιωθεί στο μεγάλο έργο, στη διακονία του θείου λόγου. Σ’ αυτόν τον «σοφό», «πεπαιδευμένο», «δυνατό εν λόγω» η εκκλησία της Θεσσαλονίκης, δια του επισκόπου της είχε αναθέσει το διδασκαλικό έργο. Ο Δημήτριος ήταν από τα εξαιρετικά εκείνα παραδείγματα ταλαντούχων νέων στους οποίους η εκκλησιαστική ηγεσία, παρά το νεαρό της ηλικίας τους, εμπιστευόταν ένα από τα υψηλότερα και σοβαρότερα έργα, τη διακονία της διδασκαλίας και της κατήχησης. Όποιος αναλαμβάνει το έργο αυτό, οφείλει να ζει πολύ δυνατά την έλξη του σταυρού, ώστε με του σταυρού τη χάρη να σπάσει τα βράχια της αδιαφορίας∙ να οργώνει τις χέρσες ψυχές∙ να φυτεύει το λόγο του Θεού και ν’ ασφαλίζει τη θεία αυτή σπορά από όλες τις επιβουλές και τις επιθέσεις ενός κόσμου αντίθεου και αντίχριστου. Στο έργο της κατήχησης αφοσιώθηκε ο Δημήτριος, ανεξάρτητα από το αν είχε κάποια άλλη θέση ή αξίωμα. Δεν ήταν κληρικός ούτε μοναχός αλλά ένας απλός λαϊκός διδάσκαλος, αφιερωμένος στο Θεό και παραδομένος στη χάρη και στην ιεραποστολή της Εκκλησίας» [6]Στέργιου Σάκκου, Ο Κατηχητής της Θεσσαλονίκης, εκδ. «Χριστ.Ελπίς», Θεσσαλονίκη 2000, σσ. 22-23.. Ο Άγιος Συμεών ο Θεολόγος, αρχιεπίσκοπος Θεσσαλονίκης, τον αποκαλεί «μεγάλο διδάσκαλο του μυστηρίου Χριστού, απόστολο και ευαγγελιστή της βασιλείας Χριστού, χριστοκήρυκα, προφήτη και ιεραπόστολο». Ο Άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς προσθέτει «Ήταν και δάσκαλος και απόστολος ο πάγκαλος, και κανείς δεν μπορούσε να αντισταθεί στου Δημητρίου «τη σοφία και το Πνεύμα, με το οποίο μιλούσε» ειδικά στους αντιθέτους στο Χριστό, είχε το λόγο ως κατάλληλο εργαλείο» [7]http://www.monipetraki.gr/agdimitrios.html. Και μια σύγχρονη ποιήτρια αναφωνεί:

«Δημήτριος ο Κατηχητής!
Δονεί η πυρωμένη του καρδιά τα νιάτα,
κι όμοιες στήνει γύρω του εστίες,
η θεϊκή του στήθους του φωτιά.
Ασίγαστη καίει μια πυρκαγιά,
στην πλατεία των χαλκέων.
Και τρέχει όλη μέρα του Χριστού ο στρατιώτης
στων επάλξεων του το εργαστήρι,
σφυρηλατώντας με της προσευχής τη σφύρα,
την ένδοξη ελευθεριά της»
(Δ. Δαμιανίδου).

Όμως η αντίδραση του μισόΘεου, μισάνθρωπου και μισόκαλου διαβόλου, δεν άργησε να έρθει. Το 303 μ.Χ. ο αυτοκράτορας Μαξιμιανός, επιστρέφοντας από τα βόρεια Βαλκάνια όπου είχε νικήσει τους Γότθους, στάθμευσε προσωρινά στη Θεσσαλονίκη. Εκεί οι τοπικοί άρχοντες προς τιμή του και με αφορμή τις αξιόλογες νίκες του, οργάνωσαν μονομαχίες. Τότε βρήκαν ευκαιρία κάποια επίσημα πρόσωπα και κατηγόρησαν τον Δημήτριο στον αυτοκράτορα, ότι είναι χριστιανός και πιο συγκεκριμένα ότι προσηλυτίζει ανθρώπους στην πίστη του. Πράγματι οι κατηγορίες αποδείχθηκαν αληθινές, καθώς ο Δημήτριος βρέθηκε να επιτελεί στην καταφυγή το έργο της διδαχής. Τον συνέλαβαν, τον φυλάκισαν και περίμεναν να τελειώσουν οι εκδηλώσεις για να τον δικάσει ο αυτοκράτορας. Στο στάδιο τότε των αγώνων βρισκόταν ο περίφημος μονομάχος, βανδαλικής καταγωγής, Λυαίος ο οποίος προσκαλούσε υποψήφιους αντιπάλους και με αφορμή τη σύλληψη του Δημητρίου με ιταμότητα έβριζε και ειρωνευόταν τους οπαδούς του Ναζωραίου. Η ανδρεία ψυχή ενός κατηχητόπουλου του Δημητρίου, του Νέστορα, δεν άντεξε την προσβολή. Επισκέφτηκε τον κατηχητή του στη φυλακή, πήρε την ευχή του, και την διαβεβαίωση πως και τον Λυαίο θα νικήσει και για το Χριστό θα μαρτυρήσει, μπήκε στο στάδιο, έκανε μια σύντομη θερμή προσευχή επικαλούμενος τον Θεό του Δημητρίου αναφωνώντας «Θεέ του Δημητρίου, βοήθει μοι» και με ένα χτύπημα νίκησε τον περίλαμπρο μαχητή Λυαίο, που γονάτισε και έπεσε νεκρός. Ο αυτοκράτορας και οι θεατές θύμωσαν τόσο με τον νεαρό Νέστωρα που σκότωσε το ίνδαλμά τους, όσο και με τον Δημήτριο, που τον θεώρησαν ως ηθικό αυτουργό της ταπεινωτικής τους ήττας. Ο αυτοκράτορας -μετά την ομολογία του Νέστορα ότι είναι χριστιανός και νίκησε με τη βοήθεια του Θεού του- διέταξε να θανατωθεί και ο ίδιος και ο κατηχητής του. Στρατιώτες εισήλθαν στα αποδυτήρια όπου κρατούσαν τον Δημήτριο φυλακισμένο και τον λόγχισαν.

Ο γεωργός ψυχών Δημήτριος, όπως τον αποκαλεί ο Άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς, φονεύθηκε, αλλά οι σπόροι που έσπειρε δεν ήταν λίγοι, ήταν πολλοί, η ποιότητά τους εξαιρετική, το χωράφι οργωμένο με τον καλύτερο τρόπο και ποτισμένο από το ίδιο του το αίμα. Ο θάνατος του κατηχητή Δημητρίου ήταν η νίκη της Εκκλησίας και ένα διαχρονικό μάθημα στο διάβα της ιστορίας για όσους ακολουθούν το παράδειγμα της ιεραποστολικής του δράσεως.

Η μνήμη του Αγίου Δημητρίου τιμάται στις 26 Οκτωβρίου εκάστου έτους.

Ἀπολυτίκιον
Ἦχος γ’.

Μέγαν εὕρατο ἐv τοῖς κιvδύvοις,
σὲ ὑπέρμαχοv, ἡ οἰκουμένη,
Ἀθλοφόρε τὰ ἔθνη τροπούμενον.
Ὡς οὖν Λυαίου καθεῖλες τὴν ἔπαρσιν,
ἐν τῷ σταδίῳ θαῤῥύvας τὸν Νέστορα,
οὕτως Ἅγιε, Μεγαλομάρτυς Δημήτριε,
Χριστὸν τὸν Θεὸν ἱκέτευε,
δωρήσασθαι ἡμῖν τὸ μέγα ἔλεος.

Η Ισαπόστολος Θέκλα και το ιεραποστολικό φρόνημα των χριστιανών

4 Οκτωβρίου 2017

Η Θέκλα καταγόταν από το Ικόνιο, όπου και κατοικούσε. Οι γονείς της ήταν επιφανείς Έλληνες ειδωλολάτρες. Ο Άγιος Νικόδημος μας πληροφορεί πως ήταν αρραβωνιασμένη -στην ηλικία των 18 ετών- μ’ έναν ειδωλολάτρη ονομαζόμενο Θάμυριν. Στο Ικόνιο συνάντησε για πρώτη φορά τον Απόστολο των εθνών, ο οποίος επιτελούσε ιεραποστολικές περιοδείες και φιλοξενούνταν από τον μαθητή του Ονησιφόρο. Στην κατ’ οίκον Εκκλησία που δημιουργήθηκε, ο θεσπέσιος Παύλος κήρυττε τον Λόγο του Θεού. Πλήθος ανθρώπων σαγηνεύονταν από τη διδασκαλία του και εγκολπώνονταν την πίστη στο Χριστό.

Έτσι και η χαριτωμένη Θέκλα, γειτόνισσα του Ονησιφόρου, «ήκουεν από την θυρίδα τα γλυκύτατα λόγια του μακαρίου Παύλου, με τόσην ηδονήν και επιθυμίαν, ώστε ελησμόνει και φαγητόν και πιοτόν και όλα της τα προς το ζην αναγκαία∙ ελησμόνει δε και αυτήν ακόμη την μητέρα και τον αρραβωνιαστικόν της» (Νικοδήμου Αγιορείτου, Συναξαριστής, εκδ.«Ορθόδοξος Κυψέλη», τ. 1, Θεσσαλονίκη 2003, σ. 194). Οι διδαχές του Χριστού αναδύονταν συνεχώς στη σκέψη της γνήσιας μαθήτριάς Του και η καρδιά της αφουγκράζονταν με υποτακτική αγάπη τη φωνή Του: «Ο φιλῶν πατέρα ἢ μητέρα ὑπὲρ ἐμὲ οὐκ ἔστι μου ἄξιος· καὶ ὁ φιλῶν υἱὸν ἢ θυγατέρα ὑπὲρ ἐμὲ οὐκ ἔστι μου ἄξιος» (Ματθ. 10:37).

Επιθύμησε η Θέκλα να γίνει μιμήτρια των Αποστόλων, που εγκατέλειψαν τις οικογένειές τους και τον μέχρι τότε τρόπο ζωής τους και συστοιχήθηκαν με τον Ιησού. Ένιωσε βαθιά της την κλήση του Διδασκάλου, όπως και οι μαθητές στην λίμνη Γεννησαρέτ που συγκλονίστηκαν από το περιστατικό της θαυμαστής αλιείας. Αντήχησε και στα δικά της αυτιά η ρήση του Ιησού προς τον Πέτρο: «ἀπὸ τοῦ νῦν ἀνθρώπους ἔσῃ ζωγρῶν» (Λουκ. 5:10) . Αποχωρίστηκε μητέρα και άνδρα όπως οι Απόστολοι, οι οποίοι κατά τον ευαγγελιστή Λουκά «ἀφέντες ἅπαντα ἠκολούθησαν αὐτῷ» (Λουκ. 5:11) και μάλιστα –κατά τον Ματθαίο-χωρίς ίχνος αναβλητικότητας: «οἱ δὲ εὐθέως ἀφέντες τὸ πλοῖον καὶ τὸν πατέρα αὐτῶν ἠκολούθησαν αὐτῷ» (Ματθ. 4:22).

Στο σημείο αυτό αξίζει να παραθέσουμε το σχόλιο που κάνει ο ιερός Χρυσόστομος εστιάζοντας στο επίρρημα εὐθέως: «Προσέξτε όμως και την πίστη τους και την υπακοή τους. Όταν άκουσαν την πρόσκλησή Του βρισκόντουσαν στο μέσον της εργασίας τους και γνωρίζετε πόσο αχόρταγο είναι το ψάρεμα -ειδικά μετά από μια τέτοια ψαριά. Και όμως δεν ανέβαλαν, δεν άφησαν για αργότερα, δεν είπαν να επιστρέψουμε στο σπίτι να συνεννοηθούμε με τους δικούς μας. Τα άφησαν όλα και τον ακολούθησαν, τέτοια υπακοή ζητεί ο Χριστός από εμάς, ούτε δευτερόλεπτο αναβολή να μην κάνουμε, ακόμη και αν μας βιάζει κάτι από τα ευτελή απαραίτητα. Γι’ αυτό και για κάποιον άλλον, ο οποίος τον πλησίασε και ζήτησε να θάψει πρώτα τον πατέρα του, ούτε αυτό δεν τον άφησε να πράξει τόνισε ότι από όλα όσα έχουμε να κάνουμε πρέπει να προτιμήσουμε να τον ακολουθήσουμε» (Ιωάννη Χρυσοστόμου, Ομιλία ΙΔ΄, εκδ.«Γρηγόριος ο Παλαμάς», Ε.Π.Ε., τ.9, Θεσσαλονίκη 1978, σσ. 447-448).

Υιοθετώντας τα ως άνω λεχθέντα και πραχθέντα, η Θέκλα συντάχθηκε με τον θείο Παύλο, τον επισκεπτόταν ακόμα και στη φυλακή, εισερχομένη κρυφά τα βράδια για να κατηχείται. Έκτοτε δεν έπαυσε να συνοδεύει τον Παύλο, να συνοδοιπορεί μαζί του στα δύσβατα μονοπάτια του ευαγγελισμού των εθνών, τα μαρτυρικά, τα αιματοβαμμένα, τα πλημμυρισμένα από δάκρυ και ιδρώτα αποστολικό…

Να, λοιπόν, ένα σπουδαίο γνώρισμα του ανθρώπου με ιεραποστολικό φρόνημα∙ η μαθητεία, η όρεξη και το πάθος που φιλοξενεί κανείς για να γνωρίσει εις βάθος τη Χριστιανική διδαχή, το Λόγο του Θεού, να του φανερωθεί το σχέδιο της Θείας Οικονομίας και αυτός με τη σειρά του να το μεταδώσει, να το προσφέρει όπως του προσφέρθηκε. Βέβαια, στην ορθόδοξη πίστη μας, αδιαμφισβήτητη βαρύτητα για την πνευματική ζωή έχει το βίωμα και όχι μόνο η γνώση. Ωστόσο, αν δεν μελετήσουμε, αν δεν γνωρίσουμε, αν δεν εντρυφήσουμε, πώς θα βιώσουμε;

Στην καρδιά της Θέκλας ο πόθος της γνώσης μαζί με τα θεία βιώματα έγιναν φλόγα ισχυρή, που πυροδοτούσε όλο της το είναι. Έτσι, δεν δίστασε να βρίσκεται δίπλα στον Παύλο, ακόμα και στις πιο επικίνδυνες περιστάσεις. Τους συνέλαβαν και τους υπέβαλαν σε βασανιστήρια. Πρώτος ο Παύλος, αφού ξυλοκοπήθηκε βάναυσα, εκδιώχθηκε από το Ικόνιο. Έπειτα η Θέκλα ρίχθηκε στη φωτιά, αλλά με θαυματουργικό τρόπο παρέμεινε αβλαβής. Οι δρόμοι τους χώρισαν, αλλά η καρδιά τους παλλόταν ρυθμικά συντονισμένη στη συχνότητα της Θείας Αγάπης και της διαδόσεώς της. Η απόσταση ήταν πρόσκαιρη, διότι η Θέκλα αδυνατούσε να αντέξει την απουσία του δασκάλου της και κατά συνέπεια την απουσία του Λόγου του Θεού. Έσπευσε κοντά του και μαζί με τον Ονησιφόρο συνοδοιπόρησαν ως την Αντιόχεια. Εκεί ανέμενε την νύφη Χριστού μία επιπλέον δοκιμασία, σαν και αυτές που επιτρέπει ο Θεός να πλήξουν τα παιδιά Του, για να φανερωθεί η δόξα Του∙ σαν αυτές που χρησιμοποιεί για ν’ αποδείξει πως τον άνθρωπο που αγαπά τον Χριστό τίποτα από τα γήινα δεν τον κρατά όμηρο, παρά μόνο η υπακοή στο θέλημά Του, δίχως όρους και όρια, ακόμα και όταν η λογική του αντιστρατεύεται. Για του λόγου το αληθές, καθώς εισέρχονταν στην πόλη, η όμορφη στην όψη και θαυμάσια στην ψυχή Θέκλα, γοήτεψε τον άρχοντά της, Αλέξανδρο, ο οποίος -εντυπωσιασμένος καθώς ήταν- ζήτησε να την κάνει γυναίκα του. Η αντίδραση, τόσο του Παύλου όσο και της Θέκλας, ήταν φυσικά αρνητική, γεγονός που εξόργισε τον άρχοντα και τον ώθησε να επιτεθεί δημοσίως στην κοπέλα επιχειρώντας να την ατιμάσει. Η Αγία αντιστάθηκε. Δεν γοητεύτηκε από την εφάμαρτη πρόκληση και την εύηχη πρόταση γάμου∙ ήταν με σώμα και καρδιά δοσμένη στον Χριστό και κατά συνέπεια στην διάδοση του έργου Του.

Ο Αλέξανδρος αδυνατώντας να αντιμετωπίσει τις ντροπιαστικές συνέπειες της ηρωικής απόρριψής του από την Θέκλα, την κατέδωσε στον ηγεμόνα της Αντιόχειας και αυτός με τη σειρά του την υπέβαλε σε φοβερά μαρτύρια. Την έριξαν σε λάκκο με άγρια θηρία, όπως λιοντάρια και αρκούδες, αλλά παραδόξως κανένα δεν της επιτέθηκε. Στην Αγία, παρ’ όλη την αγάπη της για τον Χριστό και τις θυσίες που κατέβαλε, δεν είχε δοθεί η δυνατότητα να βαπτισθεί. Αντικρίζοντας, κατά την ώρα των βασανιστηρίων, ένα λάκκο με νερό, άδραξε την ευκαιρία, εισήχθη μέσα και βαπτίσθηκε. Τέλος, έδεσαν την Θέκλα σε δύο ταύρους και τους κατηύθυναν σε αντίθετη πορεία με σκοπό τον διαμελισμό της, αλλά κατά Θεία βουλή, οι ταύροι δεν ενήργησαν καθώς έπρεπε, αλλά παρέμεναν πεισματωδώς ακίνητοι. Αναγκαστικά οι δήμιοι και οι διώκτες της, αποφάσισαν να εγκαταλείψουν τις μισάνθρωπες και αντίθεες τακτικές τους και να την ελευθερώσουν.

Ορίστε, αδελφοί και αδελφές μου, κι άλλο ένα γνώρισμα της ψυχής που διακατέχεται από το φρόνημα της ιεραποστολής: η υπομονή στις δοκιμασίες και η επιμονή στο έργο, αφού -όπως επισημαίνει ο Απόστολος των εθνών Παύλος- «πάντες δὲ οἱ θέλοντες εὐσεβῶς ζῆν ἐν Χριστῷ ᾿Ιησοῦ διωχθήσονται» (Β’ Τιμ. 3:12). Και ο ιερός Χρυσόστομος ερμηνεύει: «Γιατί δεν υπάρχει χριστιανός που να βαδίζει την οδό της αρετής χωρίς θλίψη, οδύνη και πειρασμούς∙ γιατί πως άραγε θα μπορούσε να γίνει αλλιώς γι’ αυτόν που βαδίζει τη στενή και θλιμμένη οδό; Γι’ αυτόν που άκουσε ότι «ἐν τῷ κόσμῳ θλῖψιν ἕξετε»; Αν εκείνα τα χρόνια έλεγε ο Ιώβ, «πειρατήριον ο βίος ανθρώπου επί της γης», πόσο μάλλον σήμερα;» Και συνεχίζει ο ιερός Πατήρ: «Από την εμπειρία μου, μπορείς να μάθεις ότι δεν υπάρχει άνθρωπος που να πολεμά με τους πονηρούς και να μην είναι σε θλίψη. Δεν είναι δυνατόν αυτός που πυγμαχεί να ζει σε τρυφή, δεν είναι δυνατόν αυτός που παλεύει να ευωχεί. Κανένας λοιπόν από τους αθλητές να μην ζητάει άνεση, κανένας να μη βρίσκεται σε ευθυμία. Τα παρόντα είναι αγώνας, πόλεμος, θλίψη, στεναχώρια, δοκιμασία, το στάδιο των αγώνων. Άλλοι είναι οι καιροί της ανέσεως∙ αυτός ο καιρός είναι των ιδρώτων, αυτός είναι των πόνων. Κανένας που έβγαλε τα ρούχα του και αλείφθηκε με λάδι και ετοιμάστηκε να παλέψει δεν επιζητεί άνεση και αν επιζητούμε άνεση τότε γιατί κάναμε την αρχή του αγώνα;» (Ιωάννη Χρυσοστόμου, Ομιλία Η΄, εκδ.«Γρηγόριος ο Παλαμάς», Ε.Π.Ε., τ.23, Θεσσαλονίκη 1978, σ. 617).

Η Αγία και Ισαπόστολος Θέκλα επέστρεψε στο Ικόνιο και έπειτα κατευθύνθηκε στην Σελεύκεια. Αφιέρωσε την υπόλοιπη ζωή της στη διδαχή του Ευαγγελίου, κυρίως προς τους απίστους, καθώς επίσης και στην ασκητική ζωή μέχρι και την ειρηνική της κοίμηση. Η μελέτη της άγιας βιοτής της, μας υπενθυμίζει πως το ιεραποστολικό φρόνημα δεν είναι ρομαντισμός και φιλοσοφία, αλλά πράξη, αγώνας καθημερινός και αδιάκοπος. Κι αυτό διότι συνοδεύεται από την πλήρη «εγκατάλειψη» του «είναι» μας στο σχέδιο του Θεού και στο θέλημά Του, από αγάπη για τον Θεό πάνω από όλα και από όλους, από εφάμιλλο ζήλο, τόσο για μαθητεία όσο και για διάδοση του Ευαγγελίου, από την υπομονή στις θλίψεις και τη σταθερότητα στο έργο. Κι όλα αυτά για να κάνουμε την ζωή Του ζωή μας και την ζωή μας ζωή Του, μιμούμενοι το παράδειγμα του Ιησού και των Αγίων.

Η μνήμη της Αγίας Θέκλας τιμάται 24 Σεπτεμβρίου εκάστου έτους.

Ἀπολυτίκιον
Ἦχος δ’. Ταχὺ προκατάλαβε.
Τοῦ Παύλου συνέκδημος, ὡς καθαρα τὴν ψυχήν, καὶ πρώταθλος πέφηνας, ἐν γυναιξὶν εὐκλεῶς, Χριστὸν ἀγαπήσασα, σὺ γὰρ τῆς εὐσέβειας, πτερωθεῖσα τῷ πόθῳ, ἤθλησας ὑπὲρ φύσιν, Ἰσαπόστελε Θέκλα διὸ σὲ ὁ Πανοικτίρμων νύμφην ἠγάγετο.

Μνήμη Βαπτίσεως Ευνούχου Αιθίοπα από τον διάκονο Φίλιππο

25 Αυγούστου 2017

Οι Πράξεις των Αποστόλων, το θεόπνευστο αυτό βιβλίο της Καινής Διαθήκης, περιγράφει με ξεχωριστή γλαφυρότητα το ιεραποστολικό έργο των μαθητών του Κυρίου και αποτελεί για μας ένα εγχειρίδιο ιστορίας και τρόπου κατάθεσης της μαρτυρίας Χριστού.

Στο πρώτο κιόλας κεφάλαιο του βιβλίου δίνεται η εντολή από τον Ιησού: «ἀλλὰ λήψεσθε δύναμιν ἐπελθόντος τοῦ ῾Αγίου Πνεύματος ἐφ᾿ ὑμᾶς, καὶ ἔσεσθέ μοι μάρτυρες ἔν τε ῾Ιερουσαλὴμ καὶ ἐν πάσῃ τῇ ᾿Ιουδαίᾳ καὶ Σαμαρείᾳ καὶ ἕως ἐσχάτου τῆς γῆς» (Πραξ. 1:8-9), την οποία στη συνέχεια θα ακολουθήσουν με αυτοθυσία οι μαθητές Του. Είναι τόσο σημαντικό το έργο της διαδόσεως του Ευαγγελίου που, αμέσως μετά την απώλεια του Ιούδα, την θέση του αναλαμβάνει ο Ματθίας (Πραξ. 1:22). Καίριος είναι ο ρόλος του καθενός από τους δώδεκα αποστόλους στη διακονία του Λόγου του Θεού, γεγονός που αποδεικνύεται στην πορεία, αφού κάθε μαθητής του Χριστού πραγματοποιεί τερατώδες ιεραποστολικό έργο παρ’ όλα τα πενιχρά μέσα που διαθέτει.

Η Ιεραποστολή δεν είναι ανθρώπινη υπόθεση μόνο, αλλά ήταν, είναι και θα είναι Θεανθρώπινη. Γι’ αυτό και όταν συντελείται η επιφοίτηση του Αγίου Πνεύματος στους Αποστόλους, ευθύς αμέσως αρχίζει το κήρυγμα συνοδευόμενο μάλιστα από θαυμαστά σημεία. Οι παρευρισκόμενοι, καταγόμενοι από διαφορετικές χώρες, ακούν τη διδασκαλία καθαρά στη γλώσσα τους, σε βαθμό που αναρτιούνται: «καὶ πῶς ἡμεῖς ἀκούομεν ἕκαστος τῇ ἰδίᾳ διαλέκτῳ ἡμῶν ἐν ᾗ ἐγεννήθημεν, Πάρθοι καὶ Μῆδοι καὶ ᾿Ελαμῖται, καὶ οἱ κατοικοῦντες τὴν Μεσοποταμίαν, ᾿Ιουδαίαν τε καὶ Καππαδοκίαν, Πόντον καὶ τὴν ᾿Ασίαν, Φρυγίαν τε καὶ Παμφυλίαν, Αἴγυπτον καὶ τὰ μέρη τῆς Λιβύης τῆς κατὰ Κυρήνην, καὶ οἱ ἐπιδημοῦντες Ρωμαῖοι, ᾿Ιουδαῖοί τε καὶ προσήλυτοι, Κρῆτες καὶ ῎Αραβες, ἀκούομεν λαλούντων αὐτῶν ταῖς ἡμετέραις γλώσσαις τὰ μεγαλεῖα τοῦ Θεοῦ;» (Πραξ. 2:8-11). Ο Λόγος του Θεού μιλάει στις καρδιές των ανθρώπων, αυτές τις καρδιές που φτιάχτηκαν από Αυτόν και αναπαύονται σ’ Αυτόν. Προσφέρεται από τα χείλη του Πέτρου και οι άνθρωποι, ζώντας μια υπέρλογη εσωτερική κοσμογονία, εκφράζονται με ενθουσιασμό, πίστη και ζήλο: «τί ποιήσομεν, ἄνδρες ἀδελφοί;» (Πραξ. 2:37). Ο απόστολος του Χριστού πάραυτα τους προτρέπει: «μετανοήσατε, καὶ βαπτισθήτω ἕκαστος ὑμῶν ἐπὶ τῷ ὀνόματι ᾿Ιησοῦ Χριστοῦ εἰς ἄφεσιν ἁμαρτιῶν, καὶ λήψεσθε τὴν δωρεὰν τοῦ ῾Αγίου Πνεύματος» (Πραξ. 2:38) κι ανταποκρίνονται ψυχές «ὡσεὶ τρισχίλιαι» (Πραξ. 2:41).

Έτσι, με τη φλόγα των Αποστόλων, αλλά κυρίως με τη Χάρη του Θεού και την καθοδήγηση του Αγίου Πνεύματος, περνούσε ο καιρός «καὶ ὁ λόγος τοῦ Θεοῦ ηὔξανε, καὶ ἐπληθύνετο ὁ ἀριθμὸς τῶν μαθητῶν ἐν ῾Ιερουσαλὴμ σφόδρα, πολύς τε ὄχλος τῶν ᾿Ιουδαίων ὑπήκουον τῇ πίστει» (Πραξ. 6:7). Αυτή η αστραπιαία εξάπλωση του Ευαγγελίου ερέθισε τους άρχοντες των Ιεροσολύμων με αποτέλεσμα να εξαπολυθεί «διωγμὸς μέγας ἐπὶ τὴν ἐκκλησίαν τὴν ἐν ῾Ιεροσολύμοις· πάντες δὲ διεσπάρησαν κατὰ τὰς χώρας τῆς ᾿Ιουδαίας καὶ Σαμαρείας» (Πραξ. 8:1). Όπως όλοι οι κατατρεγμένοι απόστολοι «διασπαρέντες διῆλθον εὐαγγελιζόμενοι τὸν λόγον» (Πραξ. 8:4), έτσι και ο Φίλιππος, ένας από τους επτά διακόνους, «κατελθὼν εἰς πόλιν τῆς Σαμαρείας ἐκήρυσσεν αὐτοῖς τὸν Χριστόν» (Πραξ. 8:5). Ζώντας ανάμεσα στους Σαμαρείτες κήρυττε και θαυματουργούσε, με αποτέλεσμα να συρρέει δίπλα του πλήθος κόσμου, να πιστεύει στον Χριστό και να βαπτίζεται. Ακόμα και αυτός ο Σίμων ο μάγος, έκπληκτος μπροστά στη δύναμη του Θεού του Φιλίππου, βαπτίσθηκε και έμεινε «προσκαρτερῶν τῷ Φιλίππῳ» (Πραξ. 8:13).

Όργανο του Θεού ο Φίλιππος -όπως πρέπει να είναι και οι ιεραπόστολοι- έλαβε εντολή από Άγγελο Κυρίου: «ἀνάστηθι καὶ πορεύου κατὰ μεσημβρίαν ἐπὶ τὴν ὁδὸν τὴν καταβαίνουσαν ἀπὸ ῾Ιερουσαλὴμ εἰς Γάζαν· αὕτη ἐστὶν ἔρημος.καὶ ἀναστὰς ἐπορεύθη» (Πραξ. 8:26-27). Η αμεσότητα της επικοινωνίας ανάμεσα στον Άγγελο και τον Φίλιππο είναι αναμφισβήτητη και δηλώνει πως ο διάκονος ήταν συμμέτοχος στο θεϊκό έργο, είχε καρδιά με ευαίσθητα αισθητήρια αγάπης για ν’ ακούσει τη φωνή του Θεού και ύπαρξη έτοιμη να υπακούσει και να Τον ακολουθήσει. Η δικιά μας καρδιά «ακούει»; Αισθάνεται τις προτροπές του Θεού; Μάλλον όχι, διότι δεν είμαστε διατεθειμένοι να Τον ακολουθήσουμε…

«Καὶ ἰδοὺ ἀνὴρ Αἰθίοψ εὐνοῦχος δυνάστης Κανδάκης τῆς βασιλίσσης Αἰθιόπων, ὃς ἦν ἐπὶ πάσης τῆς γάζης αὐτῆς, ὃς ἐληλύθει προσκυνήσων εἰς ῾Ιερουσαλήμ,ἦν τε ὑποστρέφων καὶ καθήμενος ἐπὶ τοῦ ἅρματος αὐτοῦ, καὶ ἀνεγίνωσκε τὸν προφήτην ῾Ησαΐαν» (Πραξ. 8:27-28). Ο ιερός Χρυσόστομος σχολιάζει για τον Αιθίοπα: «Μεγάλα εγκώμια είναι τα όσα έχουν λεχθεί γι’ αυτόν, αν και διέμενε βέβαια στην Αιθιοπία και περιβαλλόταν από τόσες υποθέσεις λόγω της θέσεώς του, αν και δεν υπήρχε κάποια μεγάλη εορτή, αν και διέμενε σε δεισιδαιμονική πόλη, εν τούτοις ερχόταν για να προσκυνήσει στα Ιεροσόλυμα» (Ιωάννη Χρυσοστόμου, Ε.Π.Ε., Ομιλία ΙΘ΄, εκδ.«Γρηγόριος ο Παλαμάς», τ. 15, Θεσσαλονίκη 1983, σ. 539). Και δεν του αρκούσε μόνο η προσκύνηση στον ιερό χώρο, δεν έμενε υποκριτικά μόνο σε μια στείρα εξωτερική εκδήλωση της θρησκευτικότητάς του αλλά, κυριευμένος από πνεύμα μαθητείας μελετούσε, πάσχιζε να κατανοήσει τον προφήτη. Η επίμονη αυτή προσπάθεια είχε συσσωρεύσει απορίες στο μυαλό του, για τις οποίες δεν μπορούσε να προστρέξει σε κανέναν.

«Εἶπε δὲ τὸ Πνεῦμα τῷ Φιλίππῳ· πρόσελθε καὶ κολλήθητι τῷ ἅρματι τούτῳ.προσδραμὼν δὲ ὁ Φίλιππος ἤκουσεν αὐτοῦ ἀναγινώσκοντος τὸν προφήτην ῾Ησαΐαν, καὶ εἶπεν· ἆρά γε γινώσκεις ἃ ἀναγινώσκεις;ὁ δὲ εἶπε· πῶς γὰρ ἂν δυναίμην, ἐὰν μή τις ὁδηγήσῃ με; παρεκάλεσέ τε τὸν Φίλιππον ἀναβάντα καθίσαι σὺν αὐτῷ» (Πραξ. 8:29-31). «Πως είναι δυνατόν να κατανοήσω, να αντιληφθώ και να βιώσω τα θεόπνευστα κείμενα αν δεν με κατευθύνει κάποιος;», απαντά στην ερώτηση του Φιλίππου ο άρχοντας. Την ίδια απόκριση – και μάλιστα κράζοντας – προφέρουν τα Έθνη προς την Ορθόδοξη Εκκλησία: «Ποιος θα μας διδάξει το Ευαγγέλιο, ποιος θα μας κατηχήσει και θα μας οδηγήσει στην αγκαλιά της Εκκλησίας, στη Σωτηρία;» Κι όταν συναντήσουν δια μέσου του ιεραποστολικού έργου τον Μεσσία, τότε η απέραντη ευγνωμοσύνη τους αναμειγνύεται με το παράπονο: «Γιατί αργήσατε τόσο; Πού βρισκόσασταν όλα αυτά τα χρόνια;» Λοιπόν, αν δεν είσαι εσύ αδελφέ μου και αδελφή μου ή εγώ να διδάξω τον Χριστό, τότε ποιος; Μήπως ο αιρετικός, ο αλλόπιστος ή ο άθεος; Μη γένοιτο. Τα έθνη κράζουν. Τουλάχιστον να μην αδιαφορούμε…

«Η δὲ περιοχὴ τῆς γραφῆς ἣν ἀνεγίνωσκεν ἦν αὕτη· ὡς πρόβατον ἐπὶ σφαγὴν ἤχθη· καὶ ὡς ἀμνὸς ἐναντίον τοῦ κείροντος αὐτὸν ἄφωνος, οὕτως οὐκ ἀνοίγει τὸ στόμα αὐτοῦ.ἐν τῇ ταπεινώσει αὐτοῦ ἡ κρίσις αὐτοῦ ἤρθη· τὴν δὲ γενεὰν αὐτοῦ τίς διηγήσεται; ὅτι αἴρεται ἀπὸ τῆς γῆς ἡ ζωὴ αὐτοῦ.ἀποκριθεὶς δὲ ὁ εὐνοῦχος τῷ Φιλίππῳ εἶπε· δέομαί σου, περὶ τίνος ὁ προφήτης λέγει τοῦτο; περὶ ἑαυτοῦ ἢ περὶ ἑτέρου τινός;ἀνοίξας δὲ ὁ Φίλιππος τὸ στόμα αὐτοῦ καὶ ἀρξάμενος ἀπὸ τῆς γραφῆς ταύτης εὐηγγελίσατο αὐτῷ τὸν ᾿Ιησοῦν» (Πραξ. 8:32-35). Σκοπός του Ιεραποστολικού έργου είναι το κήρυγμα περί «τὸν ᾿Ιησοῦν». Αυτό ακριβώς που έπρατταν οι Απόστολοι∙ διαλαλούσαν Χριστό και Ανάσταση. Επομένως, οφείλουμε πρωταρχικά να συνδεθούμε με τον Χριστό μέσω των Μυστηρίων, να Τον ανακαλύψουμε μέσα στην Αγία Γραφή, να Τον κατανοήσουμε μελετώντας τα συγγράμματα των Πατέρων της Εκκλησίας και έπειτα να Τον συναντήσουμε διακονώντας Τον στο πρόσωπο των αναγκεμένων αδελφών. Είναι ανάγκη να αυξήσουμε και να θερμάνουμε την αγάπη μας προς τον Ιησού, να μην μένουμε προσκολλημένοι αποκλειστικά και μόνο στη φροντίδα των φτωχών με έναν συναισθηματισμό-ρομαντισμό που φθίνει μέρα με την ημέρα και χρόνο με το χρόνο, οδηγώντας μας στο να καταντήσουμε φορείς ενός εγωιστικού προσωπείου και να αδιαφορούμε για τη σχέση μας με τον Θεό. Αλλά απεναντίας, βουτηγμένοι στο πηγάδι της Θείας Αγάπης, να αντλούμε το ύδωρ το ζων και να το μεταδίδουμε απανταχού.

«Ως δὲ ἐπορεύοντο κατὰ τὴν ὁδόν, ἦλθον ἐπί τι ὕδωρ, καί φησιν ὁ εὐνοῦχος· ἰδοὺ ὕδωρ· τί κωλύει με βαπτισθῆναι;εἶπε δὲ ὁ Φίλιππος· εἰ πιστεύεις ἐξ ὅλης τῆς καρδίας, ἔξεστιν. ἀποκριθεὶς δὲ εἶπε· πιστεύω τὸν υἱὸν τοῦ Θεοῦ εἶναι τὸν ᾿Ιησοῦν Χριστόν.καὶ ἐκέλευσε στῆναι τὸ ἅρμα, καὶ κατέβησαν ἀμφότεροι εἰς τὸ ὕδωρ, ὅ τε Φίλιππος καὶ ὁ εὐνοῦχος, καὶ ἐβάπτισεν αὐτόν» (Πραξ. 8:38). «Τι μας εμποδίζει να βαπτισθούμε;» κράζουν μαζί με τον Αιθίοπα και τα έθνη, αδελφοί και αδελφές αβάπτιστοι ανά τον κόσμο, όπου αγνοείται η Αλήθεια του Χριστού. Τι σας εμποδίζει… Σας εμποδίζει που δεν έχω καρδιά φλεγόμενη από αγάπη σαν αυτή του Φιλίππου… Σας εμποδίζει που δεν έχω πόδια σαν εκείνου να τρέξω κοντά σας, που δεν θέτω τον εαυτό μου στη διάθεση του Θεού… Σας εμποδίζει που δεν κατανοώ τον Ιησού ο οποίος με προτρέπει να κατευθυνθώ προς εσάς… Σας εμποδίζει που πολλές φορές Τον καταλαβαίνω, αλλά δυστυχώς δεν έχω το θάρρος να Τον υπακούσω… Εμπόδιο στέκεται η αδιαφορία μου, η αδιαφορία του από τα γεννοφάσκια ορθοδόξου βαπτισμένου Χριστιανού με τη χλιαρή κατά Χριστόν ζωή. Κώλυμα το λαθεμένο μου παράδειγμα, η μάσκα υποκρισίας που φορώ, η ανικανότητά μου ν’ αγαπήσω τον Χριστό όπως μ’ αγάπησε και να θυσιαστώ για εσάς. Μειονέκτημα η ελλιπής μου πίστη και η αδυναμία μου να σας την μεταδώσω, έτσι ώστε και εσείς όπως και ο Αιθίοπας να ομολογήσετε: «πιστεύω τὸν υἱὸν τοῦ Θεοῦ εἶναι τὸν ᾿Ιησοῦν Χριστόν».

Η μνήμη βαπτίσεως του Αιθίοπα από τον διάκονο Φίλιππο τιμάται 26 Αυγούστου εκάστου έτους.

Ιωσήφ ο από Αριμαθαίας: πρότυπο Ιεραποστολής

1 Αυγούστου 2017

Όλοι οι Ευαγγελιστές, μηδενός εξαιρουμένου, μνημονεύουν στα ιερά συγγράμματά τους το γεγονός της αποκαθηλώσεως του νεκρού επί σκοπώ και για περιορισμένο χρονικό διάστημα Ιησού. Κατά συνέπεια, αναδεικνύουν δυο υπέροχες μορφές, του Ιωσήφ και του Νικοδήμου, ρίχνοντας φως στα φιλάνθρωπα, θεόφιλα και φιλεύσπλαχνά τους έργα ∙ αντίδωρο ευγνωμοσύνης και υποδειγματικής αγάπης –η οποία «ἔξω βάλλει τὸν φόβον» (Ιωάν. 4:18)– προς τον Διδάσκαλο και Θεό τους. Σε μια προσεκτική μελέτη των στίχων που αφιερώνονται στην αποκαθήλωση και στον ενταφιασμό του Κυρίου, παρατηρούμε τον κάθε Ευαγγελιστή να σκιαγραφεί ορισμένα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά της προσωπικότητας του Ιωσήφ, αποκαλύπτοντας ταυτόχρονα διάφορες πληροφορίες για την κοινωνική και ιδιωτική του ζωή.

Ο Ιωσήφ καταγόταν από την Αριμαθαία, ιουδαϊκή πόλη της περιοχής Εφραίμ (Στέργιου Σάκκου, Ερμηνεία στο κατά Λουκάν Ευαγγέλιο, τ. 3, εκδ.«Χριστιανική Ελπίς», Θεσσαλονίκη 2012, σ. 363). Ήταν πλούσιος σύμφωνα με τον Ματθαίο και πιο συγκεκριμένα «εὐσχήμων βουλευτής» (Μαρκ. 15:42). Το αξίωμα του «βουλευτή» τον κατέτασσε ανάμεσα στα μέλη του Μεγάλου Συνεδρίου των Ιουδαίων, ενώ ο χαρακτηρισμός «εὐσχήμων» φανερώνει άνθρωπο ευλαβή και συνετό. Ο Λουκάς τον ονομάζει άντρα «ἀγαθὸ καὶ δίκαιο» (Λουκ. 23:50), γνωρίσματα που αποδεικνύονται με τη στάση του∙ όταν το Συνέδριο των Ιουδαίων αδίκως καταδίκασε τον Ιησού, «οὗτος οὐκ ἦν συγκατατεθειμένος τῇ βουλῇ καὶ τῇ πράξει αὐτῶν» (Λουκ. 23:51). Ήταν «κεκρυμμένος» μαθητής του Ναζωραίου, σύμφωνα με τον Ιωάννη, «διὰ τὸν φόβον τῶν ᾿Ιουδαίων» (Ιωάν. 19:38). Ο ιερός Χρυσόστομος πιθανολογεί ότι ανήκε στην ομάδα των εβδομήκοντα (Ιωάννου Χρυσοστόμου, Ομιλία ΠΕ, Ε.Π.Ε, τ. 14, εκδ.«Γρηγόριος ο Παλαμάς», Θεσσαλονίκη 1981, σ. 678). Μπορούμε ακόμη να εικάσουμε πως συμπεριλαμβανόταν στους ένθερμους μαθητές, αφού «προσεδέχετο καὶ αὐτὸς τὴν βασιλείαν τοῦ Θεοῦ» (Λουκ. 23:51).

Όσο διαρκούσαν τα πάθη του Σωτήρα, συμπαραστεκόταν διακριτικά στο Διδάσκαλό του με πόνο ψυχής και αγάπη υιική. Κάθε μαστίγωμα που υφίστατο ο Ιησούς έσχιζε την δική του ύπαρξη, το όξος που ποτίσθηκε Αυτός πίκρανε και τα δικά του χείλη. Η συγκίνηση, η ιερή αγανάκτηση που αντάριαζε την ψυχή του εξαιτίας της ανείπωτης αδικίας εις βάρος του πνευματικού του Πατέρα, η θλίψη που τον κυρίευε στη θέα των Παθών, καθώς επίσης τα γεγονότα «τα σημεία» που ακολούθησαν μετά το θάνατο του Αθανάτου οδήγησαν τον Ιωσήφ χωρίς καμία αναστολή, χωρίς καθόλου να λιποψυχήσει, στη γενναία απόφαση∙ «τολμήσας εἰσῆλθε πρὸς Πιλᾶτον καὶ ᾐτήσατο τὸ σῶμα τοῦ Ἰησοῦ»(Μαρκ. 15:43). Εμβαθύνοντας στην κίνησή του, ο Άγιος Χρυσόστομος σχολιάζει:

«Αυτός είναι ο Ιωσήφ ο οποίος προηγουμένως κρυβόταν. Τώρα όμως μετά τον θάνατο του Χριστού έδειξε μεγάλη τόλμη. Διότι ούτε ασήμαντος ήταν, ούτε από εκείνους που μένουν απαρατήρητοι, αλλά ένας από τα μέλη του Συνεδρίου και πολύ επιφανής. Από αυτό μάλιστα φαίνεται καθαρά η ανδρεία του. Διότι καταδίκασε σε θάνατο τον εαυτό του, όταν διακήρυξε την απέχθειά του προς όλους με την συμπάθειά του προς τον Ιησού, και τόλμησε να ζητήσει το σώμα Του, και δεν απομακρύνθηκε παρά μόνον αφού πέτυχε αυτό που ήθελε»

(Ιωάννου Χρυσοστόμου, Ομιλία ΠΗ, Ε.Π.Ε, τ. 12, εκδ. «Γρηγόριος ο Παλαμάς», Θεσσαλονίκη 1981, σ. 353).

Ο Πιλάτος συγκατατίθεται στην παράκλησή του και του χαρίζει αυτό που ποθεί. Κουβαλάει ο Ιωσήφ το πολύπαθο Τίμιο σώμα, προτρέποντας τον Άγιο Επιφάνιο ν’ αναφωνεί:

«Μακαρίζω τα χέρια σου, Ιωσήφ, που υπηρέτησαν και ψηλάφισαν τα θεόσωμα χέρια και πόδια του Ιησού, που έσταζαν ακόμη αίμα. Μακαρίζω τα χέρια σου, που άγγιξαν την αιμορροούσα πλευρά του Θεού πριν από τον πιστό – άπιστο Θωμά που είχε αξιέπαινη περιέργεια. Μακαρίζω το στόμα σου που γέμισε αχόρταγα και ασπάσθηκε το στόμα του Ιησού κι’ από εκεί γέμισε με Άγιο Πνεύμα. Μακαρίζω τα μάτια σου που ενώθηκαν με τα μάτια του Ιησού, και από εκεί πήραν το αληθινό φως. Μακαρίζω το πρόσωπο σου που πλησίασε το πρόσωπο του Θεού. Μακαρίζω τους ώμους σου που σήκωσαν Αυτόν που βαστάζει όλους. Μακαρίζω το κεφάλι σου που το άγγιξε ο Ιησούς, η κεφαλή των πάντων. Μακαρίζω τα χέρια σου στα οποία βάσταξες Αυτόν που βαστάζει τα πάντα. Μακαρίζω τον Ιωσήφ και τον Νικόδημο, γιατί έγιναν Χερουβίμ μπροστά στα Χερουβίμ σηκώνοντας και μεταφέροντας επάνω τους τον Θεό» (Από το Διακόνημα)

Δεν εξαντλείται όμως εδώ η φιλοστοργία του Ιωσήφ. Παραχωρεί τον τάφο, τον δικό του, τον λαξευτό, τον ακατοίκητο, τον καινούριο, στον Ιησού. Τον θάβει με κάθε επισημότητα ακολουθώντας την ιουδαϊκή παράδοση, Τον τυλίγει με καινούρια σινδόνια και Τον αλείφει με πανάκριβα αρώματα που προσέφερε ο Νικόδημος (Ιωάν. 19:39). Το ακατανόητο -και συνάμα θαυμαστό- είναι ότι προβαίνει σε όλες αυτές τις ενέργειες έχοντας τη βεβαιότητα ότι περιθάλπει έναν νεκρό που δεν θα αναστηθεί ∙ τον Διδάσκαλό του, τον οποίο ασφαλώς και αγαπούσε, αλλά Εκείνος τον «εξαπάτησε». Του υποσχέθηκε πως θα αναστηθεί και τώρα κείτεται νεκρός μέσα στα χέρια του, έχοντας υποστεί τον ατιμωτικότερο θάνατο. Νεκρές οι ελπίδες του Ιωσήφ, όπως άλλωστε και των υπολοίπων απογοητευμένων και τρομαγμένων μαθητών. Η υποδειγματική αφοσίωσή του όμως υψώνεται εφάμιλλη με αυτή των γενναίων μυροφόρων. Διακινδυνεύει πλούτη, καριέρα, ίσως και την ίδια του την ζωή για ν’ αποδώσει τιμή λίγης ώρας στο νεκρό Διδάσκαλό του, για να διακονήσει Αυτόν στον οποίο αφιέρωσε όλη τη φλόγα της καρδιάς του. Κι ο Αναστημένος καρδιογνώστης Κύριός του θέλησε, παρόλη την απιστία του, να καταγράψει τέσσερις φορές αυτό το άλμα της αγάπης του Ιωσήφ στο θεόπνευστο βιβλίο Του για να μην λησμονηθεί στους αιώνες.

Μετά την ένδοξη Ανάσταση του Χριστού, ο Άγιος Ιωσήφ «δαπάνησε» το υπόλοιπο της ζωής του, όπως και οι υπόλοιποι μαθητές Του, κηρύττοντας το Ευαγγέλιο στα έθνη. Κατά την παράδοση -χωρίς να είμαστε απόλυτα βέβαιοι- ο Άγιος κατευθύνθηκε προς την Αγγλία, όπου και εργάστηκε ιεραποστολικά μέχρι την ειρηνική του κοίμηση.

Η μνήμη του τιμάται στις 31 Ιουλίου εκάστου έτους και την Κυριακή των Μυροφόρων, δύο εβδομάδες μετά το Πάσχα.

Ἀπολυτίκιον
Ἦχος β΄
Ὀ εὐσχήμων Ἰωσήφ, ἀπὸ τοῦ ξύλου καθελὼν τὸ ἄχραντόν σου σῶμα, σινδόνι καθαρὰ εἰλήσας καὶ ἀρώμασιν, ἐν μνήματι καινῷ, κηδεύσας ἀπέθετο· ἀλλὰ τριήμερος ἀνέστης Κύριε, παρέχων τῷ κόσμῳ τὸ μέγα ἔλεος.

Πλούτος και Ιεραποστολή

Από το περιστατικό της αποκαθηλώσεως και του ενταφιασμού του Ιησού, η στάση του Ιωσήφ μας οδηγεί σε διδακτικά συμπεράσματα αφορούντα την ιεραποστολή.

Σύμφωνα με τον Ιερό Χρυσόστομο, «Πλούσιος οὐχ ὁ πολλῶν χρημάτων δεόμενος καὶ πολλὰ περιβεβλημένος, ἀλλ’ ὁ μηδενός χρείαν ἔχων» (Βενεδίκτου Ιερομονάχου, Χρυσοστομικόν Ταμείον, εκδ.«Συνοδία Σπυρίδωνος Ιερομανάχου», Άγιον Όρος 2002, σ. 842). Τέτοιος ήταν ο Ιωσήφ∙ διέθετε πλούτη, ήταν όμως απαλλαγμένος από κάθε είδος προσκόλλησης σ’ αυτά. Έτσι, όταν η συνείδησή του κραύγαζε για την κατάφωρη αδικία που υπέστη ο Διδάσκαλός του, φιλόπονος και στοργικός, ενεργούσε διακονικά προς τον Εσταυρωμένο και ας κινδύνευε να στερηθεί τα πλούτη του αποκαλύπτοντας την αφοσίωσή του σ’ Αυτόν. Επιπροσθέτως, ο ιερός πατήρ επισημαίνει: «Πλούσιος εστί ούχ ό πολλά κεκτημένος, αλλ’ ό πολλά διδούς» (Βενεδίκτου Ιερομονάχου, Χρυσοστομικόν Ταμείον, εκδ.«Συνοδία Σπυρίδωνος Ιερομανάχου», Άγιον Όρος 2002, σ. 843)∙ και ο Ιωσήφ πρόσφερε στον Κύριο το σινδόνι , το λαξευτό μνήμα. Ό,τι καλύτερο διέθετε εκείνη τη στιγμή Τού το παραχώρησε. Είναι αλήθεια πως χρειάζονται οι πλούσιοι στον αμπελώνα του ιεραποστολικού αγρού∙ πλούσιοι όμως με ευρύχωρη καρδιά, φιλάνθρωπη και φιλεύσπλαχνη, που αδυνατεί να δικαιολογήσει ή να καμουφλάρει την ανισότητα εις βάρος των ανθρώπων -και κυρίως των μικρών παιδιών- του λεγομένου Τρίτου Κόσμου∙ πλούσιοι με καρδιά του «μοίρασε» κι όχι του «είσπραξε», που ειρηνεύει και ευφραίνεται όταν αναπαύει τον πόνο και την δυστυχία των άλλων.

Ο Ιωσήφ τόλμησε, ρίσκαρε… και πιθανόν να έχασε χρήματα, περιουσία και αξιώματα, αλλά τα αντάλλαξε με την αιωνιότητα… Λέει ο ποιητής (Ανδρέας Κάλβος): «Θέλει αρετή και τόλμη η ελευθερία». Και έχει δίκιο! Παραφράζοντας και εμείς λίγο την φράση αναφωνούμε: Ναι! Ω! Ναι! Θέλει αρετή και τόλμη η εν Χριστώ ελευθερία, η εν Χριστώ ζωή, ο ιεραποστολικός τρόπος ζωής! Ο Ιωσήφ δεν ήταν ελεύθερος όταν σκεφτόταν την περιουσία του, το κοινωνικό του προφίλ και τον κόσμο∙ κινούνταν υπό «τὸν φόβον τῶν ᾿Ιουδαίων». Όταν όμως τόλμησε, ελευθερώθηκε… Είχε αρετή, ήταν αγαθός και δίκαιος. Είχε και τόλμη. Σ’ αυτά υπολειπόμαστε σήμερα εμείς που διακονούμε το έργο της ιεραποστολής. Αρκετοί μεν έχουν τα προσόντα και την αρετή, αλλά δυστυχώς υστερούν σε τόλμη, ανδρεία, πνεύμα θυσίας και χριστιανική λεβεντιά. Άλλοι δε που τολμούν, υστερούν στην αρετή, στην άσκηση και στην εν Χριστώ ζωή.

Ζητώντας τις πρεσβείες του Αγίου Ιωσήφ του από Αριμαθαίας κι έχοντάς τον ως πρότυπό μας, ας καλλιεργήσουμε την αρετή και ας τολμήσουμε για τον Χριστό χωρίς να λησμονούμε ποτέ πως… «θέλει αρετή και τόλμη η ιεραποστολή!»

Ομιλία του π. Χρυσοστόμου Μαϊδώνη για την Ιεραποστολή στο Κονγκό

11 Ιουλίου 2017

Αποσπάσματα από την ομιλία του π. Χρυσοστόμου Μαϊδώνη στην Αδελφότητα μας.

«Πεθαίνουν τα παιδιά, τα παιδιά που γνώρισα φέτος του χρόνου δεν θα τα ξαναδώ. Είναι μεγάλη η προβολή της Ορθοδοξίας που έγινε με το ιατρείο »

Ισολογισμοί χρήσης 2016

7 Ιουλίου 2017

Δημοσιεύεται παρακάτω ο Ισολογισμός της 31ης Δεκεμβρίου 2016 του φιλανθρωπικού σωματείου μας με την επωνυμία «Αδελφότης Ορθοδόξου Εξωτερικής Ιεραποστολής».

Ακολουθεί ο Ισολογισμός της κοινωφελούς περιουσίας της αείμνηστης Αικατερίνης Πασλάκη-Βυζαρά, την οποία διαχειρίζεται το σωματείο μας ως κεφάλαιο αυτοτελούς διαχείρισης, σύμφωνα με τις διατάξεις του Κώδικα Κοινωφελών Περιουσιών.

Αποστολική και Ιεραποστολική Εκκλησία

29 Ιουνίου 2017

Το σύμβολο της πίστεώς μας, το απαύγασμα των δογματικών αποφάσεων της πρώτης εν Νικαία Οικουμενικής Συνόδου και της δευτέρας εν Κωνσταντινουπόλει, εύστοχα συνοψίζει τις αρχές του Χριστιανισμού. Στο στίχο που αφιερώνει στην Εκκλησία παροτρύνει όλους εμάς τους ορθοδόξους πολλαπλές φορές να ομολογήσουμε: «Πιστεύω… Εἰς μίαν, ἁγίαν, καθολικὴν καὶ ἀποστολικὴν ἐκκλησίαν». Ο όρος «ἀποστολικὴν» έχει διπλή έννοια. Σημαίνει, αφενός, ότι η Εκκλησία μας είναι η Εκκλησία των Αποστόλων, των μαθητών του Χριστού, οι οποίοι για τρία ολόκληρα χρόνια πορεύτηκαν μαζί Του, ακολούθησαν τον τρόπο της ζωής Του, ψηλάφισαν το θεϊκό Του μεγαλείο μέσα από τα σημεία που επετέλεσε, άκουσαν τη διδασκαλία Του, ελέχθησαν από τις επιπλήξεις Του, βίωσαν το ταπεινωτικό δράμα της Σταύρωσης, την υπέρλογη δόξα της Ανάστασης, τα άρρητα συναισθήματα της Ανάληψής Του και δέχτηκαν την επιφοίτηση του Αγίου Πνεύματος την ημέρα της Πεντηκοστής. Αφετέρου, το νόημα του επιθέτου «ἀποστολικὴν» σφραγίζει τον τρόπο λειτουργίας της Εκκλησίας και τον σκοπό της ύπαρξής Της. Είναι η Εκκλησία που «αποστέλλεται», η Εκκλησία που «οδεύει» προς τα Έθνη, για να τα διδάξει, να τα φωτίσει και, τέλος, να τα σώσει… Είναι η Εκκλησία των Αποστόλων που χάραξαν ανεξίτηλα στις καρδιές τους το «καὶ ἔσεσθέ μοι μάρτυρες ἔν τε ῾Ιερουσαλὴμ καὶ ἐν πάσῃ τῇ ᾿Ιουδαίᾳ καὶ Σαμαρείᾳ καὶ ἕως ἐσχάτου τῆς γῆς» (Πραξ. 1,8). Είναι η Εκκλησία των Αποστόλων οι οποίοι, όπως τονίζει ο Άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς, «αφού διδάχθηκαν και φωτίσθηκαν, απεστάλησαν γι’ αυτό, για να διδάξουν όπως διδάχθηκαν και να φωτίσουν όπως φωτίσθηκαν, για να κηρύξουν δημόσια όσα συνέβη να ακούσουν στο αυτί, δηλαδή όχι σε επήκοο όλων, για να πουν στο φως, δηλαδή φανερά σε όλους, όσα τους λέχθηκαν στο σκοτάδι» (Βενεδίκτου Ιερομονάχου, Παλαμικόν Ταμείον, εκδ.«Συνοδεία Σπυρίδωνος Ιερομονάχου», Νέα Σκήτη Άγιον Όρος 2007, σ. 157).

«Αποστολική» … και «Ιεραποστολική».
«Απόστολος» … και «Ιεραπόστολος».
Ποια, λοιπόν, η διαφορά ανάμεσα σ’ αυτές τις θεσπέσιες έννοιες;

Καμία!!! Απόστολοι ήταν οι μαθητές του Χριστού, οι άνθρωποι που επέλεξαν -αφού πρώτα εκλήθησαν- να ταυτίσουν τη ζωή τους με τη δική Του βιωτή. Κατά τον Μέγα Βασίλειο, ήταν τα παιδιά Του με τους «Ωραίους Πόδας» ∙ «Παρὰ τούτων τῶν παιδίων, τῶν ἀναγεννηθέντων ὑπὸ Χριστοῦ, δυνατὰ σημεία καὶ τέρατα ἐν τῷ οἰκῳ τοῦ Ἰακώβ ἐπιτελέσθήσεται. Παιδία ἦσαν οἱ Ἀπόστολοι τῇ κακίᾳ νηπιάζοντες» (Βενεδίκτου Ιερομονάχου, Βασιλειανόν Ταμείον, εκδ.«Συνοδεία Σπυρίδωνος Ιερομονάχου», Νέα Σκήτη Άγιον Όρος 1998, σ. 95), που απεστάλησαν να κηρύξουν όχι μόνο με τα λόγια αλλά και με τα έργα τους, όπως χαρακτηριστικά συνεχίζει: «Να εννοήσεις ακόμη ως ακονισμένα βέλη τούς αποστόλους, οι οποίοι στέλλονται δια να σπείρουν το Ευαγγέλιο σε ολόκληρη την οικουμένη, οι οποίοι, επειδή είχαν ακονισθεί, έλαμπαν με τα έργα της δικαιοσύνης, και με λεπτότητα εισέρχονταν στις ψυχές των μαθητών τους∙ αυτά τα βέλη, σταλμένα παντού, προετοίμαζαν τους λαούς να υποταχθούν στο Χριστό» (Μ.Βασιλείου, Εις τον ΜΔ΄ Ψαλμόν, εκδ.«Ε.Π.Ε.», τ. 5, Θεσσαλονίκη 1974, σ. 279).

Ιεραπόστολοι είναι οι εργάτες της Εκκλησίας που στις μέρες μας ακολουθούν το ευλογημένο και θεοχάρακτο διάβα των Αποστόλων, την τεθλιμμένη οδό που βάδισε ο Κύριος και με ακρίβεια περιέγραψε ο κορυφαίος Παύλος: «δοκῶ γὰρ ὅτι ὁ Θεὸς ἡμᾶς τοὺς ἀποστόλους ἐσχάτους ἀπέδειξεν, ὡς ἐπιθανατίους, ὅτι θέατρον ἐγενήθημεν τῷ κόσμῳ, καὶ ἀγγέλοις καὶ ἀνθρώποις. ἡμεῖς μωροὶ διὰ Χριστόν, ὑμεῖς δὲ φρόνιμοι ἐν Χριστῷ· ἡμεῖς ἀσθενεῖς, ὑμεῖς δὲ ἰσχυροί· ὑμεῖς ἔνδοξοι, ἡμεῖς δὲ ἄτιμοι. ἄχρι τῆς ἄρτι ὥρας καὶ πεινῶμεν καὶ διψῶμεν καὶ γυμνητεύομεν καὶ κολαφιζόμεθα καὶ ἀστατοῦμεν καὶ κοπιῶμεν ἐργαζόμενοι ταῖς ἰδίαις χερσί· λοιδορούμενοι εὐλογοῦμεν, διωκόμενοι ἀνεχόμεθα, βλασφημούμενοι παρακαλοῦμεν· ὡς περικαθάρματα τοῦ κόσμου ἐγενήθημεν, πάντων περίψημα ἕως ἄρτι» (Κορ Α΄. 4, 9-13).

Ω, Απόστολοι! Ω, κι εσείς Ιεραπόστολοι, πυρφόροι διάδοχοι και συνεργάτες στο έργο του Θεού, της Θείας Πρόνοιας και της Θείας Οικονομίας! Ω, εσείς οι φωτισμένοι από το Πνεύμα το Άγιο, οι δίαυλοι της μεταδόσεως Του! « Ὑμεῖς ἐστε τὸ φῶς τοῦ κόσμου» (Ματθ. 5,14), που εφαρμόζετε τους προτρεπτικούς λόγους του Ιησού «Πορευόμενοι δὲ κηρύσσετε λέγοντες ὅτι ἤγγικεν ἡ βασιλεία τῶν οὐρανῶν» (Ματθ. 10,7)! Ναι, εσείς που μεταφέρετε τη Βασιλεία των Ουρανών στις εσχατιές της γης, «οι αγράμματοι, οι ιδιώτες και ψαράδες, κλείσατε τα στόματα των φιλοσόφων, σαν να είχατε φτερά, διασχίσατε ολόκληρη την οικουμένη σπέρνοντας το λόγο της ευσεβείας, κάμπτοντας τα εμπόδια, εκριζώνοντας τις παλιές συνήθειες και φυτεύοντας παντού τους νόμους του Χριστού» (Χρυσοστόμου, Εις την Γένεσιν ΚΗ΄, εκδ.«Ε.Π.Ε», τ. 5, Θεσσαλονίκη 1980, σ. 207)! «Ὑμεῖς ἐστε τὸ ἅλας τῆς γῆς» (Ματθ. 5,13), που «ἀσθενοῦντας θεραπεύετε, λεπροὺς καθαρίζετε» (Ματθ. 10,8)∙ με τα σημεία οι Απόστολοι∙ με τα έργα αγάπης οι Ιεραπόστολοι, σε νοσοκομεία και κλινικές τις νόσους του σώματος, δια μέσου των Μυστηρίων τις ασθένειες των παθών. Εσείς οι Απόστολοι, που «νεκροὺς ἐγείρετε» – όπως ο Πέτρος την Ταβιθά – κι εσείς οι ιεραπόστολοι, που τους κατά Χριστόν νεκρούς μέσα στην πίστη ανασταίνετε. Εσείς οι Απόστολοι, που «δαιμόνια ἐκβάλλετε» (Ματθ. 10,8) -όπως ο Πέτρος στις Πράξεις (5, 15-16)– αλλά κι εσείς οι Ιεραπόστολοι, που αγωνίζεστε να απαλλάξετε από το ζυγό της μαγείας την αφρικανική ήπειρο. Απόστολοι και Ιεραπόστολοι, που ενστερνίζεστε τη συμπόνια του Ιησού για τον κόσμο! Πόσο ταιριάζει σε σας το «᾿Ιδὼν δὲ τοὺς ὄχλους ἐσπλαγχνίσθη περὶ αὐτῶν, ὅτι ἦσαν ἐκλελυμένοι καὶ ἐρριμμένοι ὡς πρόβατα μὴ ἔχοντα ποιμένα. τότε λέγει τοῖς μαθηταῖς αὐτοῦ· ὁ μὲν θερισμὸς πολύς, οἱ δὲ ἐργάται ὀλίγοι. δεήθητε οὖν τοῦ κυρίου τοῦ θερισμοῦ ὅπως ἐκβάλῃ ἐργάτας εἰς τὸν θερισμόν αὐτοῦ» (Ματθ. 9, 36-38). Απόστολοι και Ιεραπόστολοι, σεις οι στιγματισθέντες από του «πᾶς γὰρ ὃς ἂν ἐπικαλέσηται τὸ ὄνομα Κυρίου σωθήσεται. πῶς οὖν ἐπικαλέσονται εἰς ὃν οὐκ ἐπίστευσαν; πῶς δὲ πιστεύσουσιν οὗ οὐκ ἤκουσαν; πῶς δὲ ἀκούσουσι χωρὶς κηρύσσοντος; πῶς δὲ κηρύξουσιν ἐὰν μὴ ἀποσταλῶσι;»! Σύσσωμη η ορθοδοξία στέκει ευγνώμονα ενώπιον της διακονίας σας, αναφωνώντας μαζί με τον Παύλο «καθὼς γέγραπται· ὡς ὡραῖοι οἱ πόδες τῶν εὐαγγελιζομένων εἰρήνην, τῶν εὐαγγελιζομένων τὰ ἀγαθά» (Ρωμ. 10,13-15)!

Η Σύναξη των Αγίων Αποστόλων τιμάται 30 Ιουνίου εκάστου έτους.

Ἀπολυτίκιον
Ἦχος γ’. Τὴν ὡραιότητα.Ὡς δωδεκάπυρσος, λυχνία ἔλαμψαν,
οἱ Δωδεκάριθμοι, Χριστοῦ Ἀπόστολοι,
Πέτρος καὶ Παῦλος σὺν Λουκᾶ, Ἀνδρέας καὶ Ἰωάννης,
Βαρθολομαῖος Φίλιππος, σὺν Ματθαίω καὶ Σίμωνι,
Μᾶρκος καὶ Ἰάκωβος, καὶ Θωμὰς ὁ μακάριος,
καὶ ηὔγασαν τοὺς πίστει βοώντας
χαίρετε Λόγου οἱ αὐτόπται.

Ιεραποστολή στην Ανατολική Τανζανία

23 Μαΐου 2017

Αποσπάσματα από την ομιλία του Μητροπολίτη Ειρηνουπόλεως κ. Δημητρίου

«Οι 300 πιστοί που βρήκα στην Τανζανία, σήμερα είναι πάνω από 50.000. Ξέρετε γιατί; Όχι γιατί είμαστε άγιοι και κάνουμε θαύματα, αλλά για την αγάπη»

Οι Άγιοι Αιμίλιος και Κάστος οι Αφρικανοί

22 Μαΐου 2017

Τους αγίους Αιμίλιο και Κάστο τους συναντάμε στα μέσα του 3ου  αι. μ.Χ. στην Καρχηδόνα, μια σπουδαία πόλη της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας αλλά και της Αφρικανικής Ηπείρου. Δυστυχώς, δε γνωρίζουμε αρκετά βιογραφικά στοιχεία των αγίων. Ωστόσο, θα εκμεταλλευτούμε γι’ αυτή την παρουσίαση όσα σχετικά μάς παραθέτουν οι άγιοι Κυπριανός, επίσκοπος Καρθαγένης, και ο ιερός Αυγουστίνος. Αυτοκράτορας της Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας ήταν ο ειδωλολάτρης Δέκιος, εχθρός του Χριστιανισμού και αμείλικτος διώκτης των πιστών. Δεν έχουμε σαφείς πληροφορίες για το αν οι άγιοι Αιμίλιος και Κάστος κατάγονταν από χριστιανικές οικογένειες ή αν ασπάσθηκαν τον χριστιανισμό σε μεγαλύτερη ηλικία.

Στο διωγμό κατά των χριστιανών οι άγιοι βρέθηκαν στο μάτι του κυκλώνα. Το δίλημμά τους τεράστιο: το κόστος, από τη μία, τερατώδες και φρικτό. το μαρτύριο, ο θάνατος δια πυράς, και από την  άλλη, υποτιμητικό, δειλό, πνευματικώς άνανδρο να αρνηθούνε την πίστη τους, να σώσουν την επίγεια, περιορισμένη τοπικά και χρονικά ζωή τους και να χάσουν την αιώνια ψυχή τους. Δυστυχώς, αρχικά, επέλεξαν το δεύτερο.  Δηλαδή, αρνήθηκαν την πίστη τους μπροστά στη βεβαιότητα της ωμότητας του μαρτυρίου και θυσίασαν στο βωμό προς τιμήν των ειδωλολατρικών θεοτήτων που βρίσκονταν στο Καπιτώλιο. Έγιναν «πεπτωκότες». Σ’ ένα κείμενό του περί των πεπτωκότων, ο άγιος Κυπριανός επίσκοπος Καρχηδόνας αναφέρει:

Όταν ήρθε οικειοθελώς στο Καπιτώλιο, όταν με τη θέλησή του πλησίασε στην υπακοή του σκληρού εγκλήματος, δεν έτρεμε η καρδιά του, δεν έπεσαν κάτω τα χέρια του; Δεν έχασε τις αισθήσεις του, δεν κόλλησε η γλώσσα, δε χάθηκε ο λόγος του; Μπόρεσε να σταθεί εκεί ο δούλος του Θεού και να μιλήσει και να αρνηθεί τον Χριστό, όταν αυτός είχε αποκηρύξει ήδη το διάβολο και τον κόσμο; Εκείνος ο βωμός, τον οποίο πλησίασε, δεν ήταν αφανισμός για κείνον; Δεν όφειλε να τρομάζει και να φύγει από το βωμό του διαβόλου, ο οποίος είχε φανεί να καπνίζει και να αναδίδει βδελυρά, σαν να ήταν κηδεία και ταφή της ζωής του; Γιατί φέρνεις μαζί σου, άθλιε, σφάγιο, για να θυσιάσεις; Ο ίδιος είσαι σφάγιο στους βωμούς· ο ίδιος ήρθες ως θύμα. Εκεί θυσίασες τη σωτηρία σου, την ελπίδα σου· εκεί κατέθεσες την πίστη σου στα νεκρικά πυρά».

(Φωτίου Ιωαννίδη, Κυπριανός Καρχηδόνας De Lapsis οι πεπτωκότες, εκδ.«Πουρναρά», Θεσσαλονίκη 2013, σσ. 55-57)

Συλλογιζόμενοι οι ήρωες της πίστης μας την πτώση τους και το τραγικό για τη σωτηρία τους σφάλμα που επιτέλεσαν, μετανόησαν. Τους έλεγξε η συνείδησή τους καθώς επίσης και το πνεύμα δικαιοσύνης που είχαν, αφού έντονα διακατέχονταν από το συναίσθημα ότι αδίκησαν τον Θεό. Γι’ αυτό και ο ιερός Αυγουστίνος σε μία ομιλία προς τιμήν τους επισημαίνει:

Τους μάρτυρες δεν τους κάνει η τιμωρία ή τα βασανιστήρια που υφίστανται, αλλά η δικαιοσύνη τους. Ο Θεός ευφραίνεται όχι με τους πόνους και τα μαρτύριά μας, αλλά με τη δικαιοσύνη μας. Γι’ αυτό ας μην κοιτάμε το μαρτύριο κάποιου, αλλά το σκοπό του μαρτυρίου. Για παράδειγμα, οι δύο ληστές που σταυρώθηκαν μαζί με τον Κύριο: είχαν την ίδια τιμωρία με εκείνον, αλλά εκείνοι σταυρώθηκαν για τα ανομήματά τους, ενώ Εκείνος για να συγχωρεθούν οι δικές μας αμαρτίες. Επίσης, οι δωρεές του Αγίου Πνεύματος δίνονται από τον Κύριο. Γι’ αυτό όσοι έχουν εμπιστοσύνη στον εαυτό τους εγκαταλείπονται από το Θεό, όπως ο Πέτρος, που τόλμησε να πει πως θα δώσει την ψυχή του για χάρη του Κυρίου και ο Κύριος τού αποκάλυψε ότι σύντομα θα τον απαρνηθεί τρεις φορές.  Έτσι και οι μάρτυρες Κάστος και Αιμίλιος, όσο είχαν μεγάλη εντύπωση για τον εαυτό τους, υφίσταντο ήττες, ενώ ο Θεός τούς βοήθησε, όταν άρχισαν να πολεμούν το διάβολο και ταπεινώθηκαν. Γιατί και η σωτηρία μας στηρίζεται στην ταπείνωση του Κυρίου: δεν θα είχαμε γνωρίσει τη σωτηρία, αν ο Κύριος δεν καταδεχόταν να ταπεινωθεί για χάρη μας. Ας τιμούμε λοιπόν τους μάρτυρες έχοντας ευλάβεια κι όχι με απερισκεψία και επιπολαιότητα, έχοντας σταθερότητα, αλλά όχι πείσμα, με ενότητα και όχι με τη διαίρεση των αιρέσεων. Αν θέλουμε να μιμηθούμε τους μάρτυρες, ας μιμηθούμε τη δικαιοσύνη τους.

(Αυγουστίνου Ιππώνος, Sermo 285, Indie Natali martyrum Casti et Aemilii, PL 38, 1293-1297).

Μετανόησαν ο Κάστος και ο Αιμίλιος και οδηγήθηκαν στο μαρτύριο. Τους συγχώρεσε ο Κύριος και, όπως τονίζει ο άγιος Κυπριανός, «αν και νικήθηκαν στην πρώτη μάχη, αναδείχτηκαν νικητές στη δεύτερη. Αυτοί που υποχώρησαν προηγουμένως μπροστά στις φλόγες, έγιναν ισχυρότεροι από τις φλόγες κι εκείνα, που τους είχαν νικήσει, τώρα τα νίκησαν. Εκείνοι δεν ικέτευαν για οίκτο με δάκρυα, αλλά για τις πληγές του· όχι με θρηνητική φωνή αλλά και με σκισίματα και πόνο του σώματός τους. Αίμα έτρεχε αντί για θρήνους, αίμα έρρεε αντί για δάκρυα από τα μισοκαμμένα  σπλάχνα τους» (Φωτίου Ιωαννίδη, Κυπριανός Καρχηδόνας, De Lapsis, οι Πεπτωκότες, εκδ.«Πουρναρά», Θεσσαλονίκη 2013, σσ. 65-67).

Η μνήμη τους τιμάται στις 22 Μαΐου εκάστου έτους.

Οι Άγιοι της Αφρικής

Με αφορμή την μνήμη των αγίων Αιμιλίου και Κάστου θα εστιάσουμε την προσοχή μας στους αγίους της Αφρικής και στο κατά πόσον η προβολή τους από τους ιεραποστολικώς εργαζομένους αδελφούς στους ομογενείς Aφρικανούς μπορεί να βοηθήσει τους νεοφωτίστους -και όχι μόνο- Xριστιανούς.

Εορτή Αγίου, μίμησις Αγίου. Αξίζει δηλαδή να τιμούμε τους αγίους εντρυφώντας στους πνευματικούς αγώνες του βίου τους θέτοντάς τους ως πρότυπά μας, διότι μας ωθούν στην αγιότητα, όπως τονίζει πολύ χαρακτηριστικά ο ιερός Χρυσόστομος: «ὅταν ἀκούσωμεν τοῦ μέν τήν ὑπομονήν, τοῦ δέ τήν σωφροσύνην, ἑτέρου τό περί τήν φιλοξενίαν ἔτοιμον, καί ἑκάστου τήν πολλήν ἀρετήν, καί ὅπως τούτων ἕκαστος διέλαμψεν καί περιφανέστερος γέγονεν, εἰς ὅμοιον διεγειρόμεθα ζῆλον» (Βενεδίκτου Ιερομονονάχου, Χρυσοστομικόν Ταμείον, εκδ.«Συνοδεία Σπυρίδωνος Ιερομονάχου», Άγιον Όρος 2002, σ. 77).

Είναι αξιοσημείωτο το γεγονός πως όλοι έχουμε μια ιδιαίτερη αγάπη και αδυναμία στους συντοπίτες μας αγίους ή ακόμα και σ’ αυτούς που με κάποιο τρόπο συνδεόμαστε ξεχωριστά και μοναδικά. Ίσως ξενίζει στα αυτιά μερικών αυτή η επιλογή και η ιδιαίτερη σχέση ενός ανθρώπου με έναν άγιο. Εντούτοις, είναι απολύτως φυσιολογική αφού άγιοι και αγωνιζόμενοι Xριστιανοί είμαστε ζωντανά μέλη του σώματος του Χριστού, της Εκκλησίας. Η δε κοινωνία και η ενότητα μεταξύ θριαμβεύουσας και στρατευομένης Εκκλησίας είναι αδιαμφισβήτητη και άρρηκτη. Μάλιστα, ο ιερός πατήρ υπογραμμίζει για τους αγίους: «Ὧσπερ ἦσαν φιλόθεοι, οὕτω καί φιλόστοργοι μάλιστα πάντων ἀνθρώπων οἱ ἅγιοι» (Βενεδίκτου Ιερομονονάχου, Χρυσοστομικόν Ταμείον, εκδ.«Συνοδεία Σπυρίδωνος Ιερομονάχου», Άγιον Όρος 2002, σ. 79).

Συνεπώς, οφείλουμε να αναδείξουμε τους αφρικανούς αγίους

  • με εκδόσεις συναξαριών,
  • μέσω κηρυγμάτων και τελώντας βαπτίσεις με τα ονόματά τους
  • με την κατασκευή ναών προς τιμήν τους και
  • με τη δημιουργία αγιογραφιών που απεικονίζουν τους αγίους, όπως ακριβώς ήταν όταν ζούσαν και όχι όπως οι αγιογράφοι τους φιλοτέχνησαν (τις περισσότερες φορές με ανοιχτόχρωμα χρώματα και όχι σκούρους στην επιδερμίδα),

με απώτερο σκοπό να καταστήσουμε τους άγιους προσιτούς στη ζωή των Aφρικανών αδελφών μας, έτσι ώστε να συνδεθούν με περισσότερη ευκολία και οικειότητα μαζί τους αναγνωρίζοντάς τους ως ένα κομμάτι της πνευματικής τους ιστορίας και καταγωγής. Πάνω απ’ όλα όμως, θα αποκτήσουν τη βεβαιότητα ότι και αυτοί μπορούν, αν φυσικά το θέλουν, ν’ αγγίξουν την αγιότητα άσχετα με το χρώμα του δέρματος, το φύλο και την προέλευση, αφού για τον Θεό -όπως τονίζει ο απόστολος των εθνών- «οὐκ ἔνι ᾿Ιουδαῖος οὐδὲ ῞Ελλην». «Πάντες γὰρ» ἡμεῖς «εἷς» ἐσμέν «ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ» (Γαλ. 3,28).

Εκδήλωση: Η Ορθόδοξη Ιεραποστολή στην Τανζανία

11 Μαΐου 2017

Την Κυριακή 14 Μαΐου στις 11 π.μ. σας προσκαλούμε σε μια ενημερωτική παρουσίαση για την Ορθόδοξη Ιεραποστολή στην ανατολική Τανζανία. Ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Ειρηνουπόλεως κ. Δημήτριος θα μας μιλήσει για το έργο της Ορθόδοξης Εκκλησίας τα τελευταία 10 χρόνια στην περιοχή αυτή και την ανταπόκριση των ιθαγενών στο κήρυγμα των ιεραποστόλων μας.

Θα προηγηθεί Θεία Λειτουργία στον Ιερό Ναό Τιμίου Προδρόμου επί της οδού Παύλου Μελά. Σας περιμένουμε!

Μυροφόρες Ευαγγελίστριες

29 Απριλίου 2017

Είναι αδιαμφισβήτητο πως ο καθένας από εμάς, αν βρισκόταν στη συνοδεία του Χριστού, θα φοβόταν και θα δείλιαζε μπροστά στα δυσοίωνα περιστατικά που ακολούθησαν από την είσοδό Του στα Ιεροσόλυμα και έπειτα. Μέχρι τότε ο Ιησούς θεράπευε οποιαδήποτε ασθένεια συναντούσε στο διάβα Του, υπέτασσε τόσο τα στοιχεία της φύσης όσο και τα δαιμόνια, γνώριζε τις σκέψεις των ανθρώπων πριν ακόμη τις εκφράσουν οι ίδιοι και το αποδείκνυε σε κάθε διάλογο που πραγματοποιούσε, νικούσε τον θάνατο με την ίδια ευκολία που επιτελούσε και τα άλλα σημεία Του. Αγία η βιωτή Του, αναμάρτητη και αψεγάδιαστη η διδασκαλία Του, ως Θεός που ήταν. Είχε αποκτήσει στενό και ευρύ κύκλο μαθητών και συνεργατών, όπως επίσης τον θαυμασμό ενός σαγηνεμένου πλήθους που Τον ακολουθούσε και Τον επευφημούσε. Οι Ισραηλίτες πίστευαν πως αυτός ήταν ο Μεσσίας του λαού τους, ο επίγειος βασιλιάς που περίμεναν (ακόμη περιμένουν και θα περιμένουν), ο οποίος θα ελευθέρωνε την πατρίδα τους και θα ασκούσε εξουσία∙ γι’ αυτό, άλλωστε, οι υιοί του Ζεβεδαίου ζήτησαν τόσο ωμά από τον Κύριο πρωτοκαθεδρίες: «δὸς ἡμῖν ἵνα εἷς ἐκ δεξιῶν σου καὶ εἷς ἐξ εὐωνύμων σου καθίσωμεν ἐν τῇ δόξῃ σου» (Μαρκ. 10,37).

Τι περίεργο όμως! Ο Ιησούς εισέρχεται στα Ιεροσόλυμα, όχι πάνω σε άρμα ή βασιλική άμαξα, αλλά ανεβασμένος σε γαϊδουράκι. Δεν φοράει επίσημο ένδυμα ή στρατιωτική στολή, αλλά τα φτωχικά ρούχα της καθημερινότητάς Του. Δεν Τον ακολουθούν οι αξιωματικοί Του με σπαθιά στα χέρια, αλλά οι απλοί μαθητές Του. Δεν καλεί σε επανάσταση, δεν διεκδικεί τον Ναό, ούτε συμμαχεί με τις ιουδαϊκές αρχές – οι πρώτες πολιτικές και στρατιωτικές κινήσεις που θα επιδίωκε ένας διεκδικητής της εξουσίας με απώτερο σκοπό την απελευθέρωση του Ισραήλ -, αλλά διώχνει τους εμπόρους από τον Ναό, θεραπεύει αρρώστους, ομολογεί έμμεσα στους αρχιερείς και γραμματείς πως αυτός είναι ο «Υιός Δαυίδ» και, όταν αισθάνεται ότι η παρουσία Του τους ενοχλεί και τους ελέγχει, «καταλιπὼν αὐτοὺς ἐξῆλθεν ἔξω τῆς πόλεως εἰς Βηθανίαν καὶ ηὐλίσθη ἐκεῖ» (Ματθ. 21,17). 

Μετά την απογοήτευση που υπέστησαν οι Ιουδαίοι – οι προσδοκόντες τον Ιησού ως Βασιλιά εγκόσμιο και την βασιλεία Του ως επίγεια – οι διαθέσεις απέναντί Του άρχισαν να γίνονται ολοένα και απειλητικότερες. Οι αρχιερείς, οι γραμματείς και οι πρεσβύτεροι συνωμοτούν εναντίον Του και αποφασίζουν να Τον συλλάβουν (Ματθ. 26,35). Ο Ιούδας Τον παραδίδει για τριάντα αργύρια (Ματθ. 26, 14-16). Ο Ιησούς γεύεται το τελευταίο Του δείπνο προφητεύοντας πως κάποιος από τους μαθητές Του θα Τον προδώσει (Ματθ. 26,17-30). Προλέγει την άρνηση του πρώτου των μαθητών, του Πέτρου. Προσεύχεται συντετριμμένος στη Γεσθημανή ομολογώντας πως «περίλυπός ἐστιν ἡ ψυχή μου ἕως θανάτου»(Ματθ. 26,38). Έπειτα, δέχεται το φίλημα του δόλιου Ιούδα, συλλαμβάνεται από πλήθος ανθρώπων με ξίφη και ρόπαλα, οδηγείται στο Μεγάλο Συνέδριο. Ποιος; Ο αναμενόμενος Μεσσίας, η ελπίδα του Ισραήλ, αυτός στον οποίο είχε στηριχτεί η πίστη για την σωτηρία και την ανάδειξη του έθνους τους! Καταδικάζεται από την ιουδαϊκή εξουσία σε θάνατο και ακολουθούν φτυσίματα και ραπίσματα σε βάρος Του. Τον αρνείται ο μαθητής που θα όφειλε να είναι μπροστάρης και αρχηγός της ομάδας των δώδεκα τώρα που Τον συνέλαβαν ∙ τον αρνείται μπροστά σε γυναίκες και μάλιστα δούλες! Κι όχι για μία, αλλά για δύο φορές και μία τρίτη μπροστά στους παρευρισκομένους… Στην συνέχεια, ο Ιησούς οδηγείται στον Πιλάτο και καταδικάζεται σε σταυρικό θάνατο, αφού ο λαός επιλέγει να ελευθερωθεί ο «επίσημος δέσμιος» – ο Βαραββάς – και να σταυρωθεί ο Αθώος, επιλέγει την αμαρτία από την αρετή. Ο Χριστός εμπαίζεται από τους στρατιώτες, βασανίζεται, εξευτελίζεται και πεθαίνει κρεμασμένος στο σταυρό.

Σ’ εκείνα τα δύσκολα, τα αποκρουστικά, τα δυσβάστακτα τελευταία γεγονότα της ζωής του Χριστού «ἦσαν δὲ ἐκεῖ» –συνοδοιπόροι, συμπαραστάτες- «καὶ γυναῖκες πολλαὶ ἀπὸ μακρόθεν θεωροῦσαι, αἵτινες ἠκολούθησαν τῷ ᾿Ιησοῦ ἀπὸ τῆς Γαλιλαίας διακονοῦσαι αὐτῷ· ἐν αἷς ἦν Μαρία ἡ Μαγδαληνή, καὶ Μαρία ἡ τοῦ ᾿Ιακώβου καὶ ᾿Ιωσῆ μήτηρ, καὶ ἡ μήτηρ τῶν υἱῶν Ζεβεδαίου»(Ματθ. 27,55-56). Ήταν οι Μυροφόρες. «Μυροφόρες -κατά τον Άγιο Γρηγόριο τον Παλαμά- είναι οι γυναίκες που ακολούθησαν τον Κύριο μαζί με την Μητέρα του, έμειναν μαζί της κατά την ώρα του σωτηριώδους πάθους και φρόντισαν να αλείψουν με μύρα το σώμα του Κυρίου. Όταν δηλαδή ο Ιωσήφ και ο Νικόδημος ζήτησαν και έλαβαν από τον  Πιλάτο το δεσποτικό σώμα, το κατέβασαν από τον σταυρό, το περιέβαλαν σε σινδόνια μαζί με εκλεκτά αρώματα, το τοποθέτησαν σε λαξευτό μνημείο και έβαλαν μεγάλη πέτρα επάνω στην θύρα του μνημείου, παρευρίσκονταν θεωρώντας κατά τον ευαγγελιστή Μάρκο η Μαρία η Μαγδαληνή και η άλλη Μαρία που καθόταν απέναντι του τάφου. Με την φράση και η άλλη Μαρία εννοούσε οπωσδήποτε την Θεομήτορα∙ διότι αυτή λεγόταν μητέρα και του Ιακώβου και του Ιωσή, που ήσαν από τον Ιωσήφ τον Μνήστορα. Δεν παρευρισκόταν δε μόνο αυτές παρατηρώντας, όταν ενταφιαζόταν ο Κύριος, αλλά και άλλες γυναίκες». (Βενεδίκτου Ιερομονάχου, Παλαμικόν Ταμείον, εκδ.«Συνοδίας Σπυρίδωνος Ιερομονάχου», Άγιον Όρος 2007, σσ. 646-647).

Δόξα όμως να ’χει ο καλός Θεός, ο πάνσοφος Δημιουργός των πάντων! Το σχέδιο της Θείας Οικονομίας Του υλοποιήθηκε. Ο Ιησούς από τη Ναζαρέτ, το δεύτερο πρόσωπο της Αγίας Τριάδος, οδηγήθηκε στον θάνατο και τον νίκησε. Αναστήθηκε!!

Αναστήθηκε και φανερώθηκε πρώτα στις Μυροφόρες, σύμφωνα με το Ευαγγέλιο, γιατί αυτές είχαν το θάρρος να επισκεφτούν το μνήμα του:

  • «Ὀψὲ δὲ σαββάτων, τῇ ἐπιφωσκούσῃ εἰς μίαν σαββάτων, ἦλθε Μαρία ἡ Μαγδαληνὴ καὶ ἡ ἄλλη Μαρία θεωρῆσαι τὸν τάφον» (Ματθ. 28,1)
  • «Καὶ διαγενομένου τοῦ σαββάτου Μαρία ἡ Μαγδαληνὴ καὶ Μαρία ἡ τοῦ ᾿Ιακώβου καὶ Σαλώμη ἠγόρασαν ἀρώματα ἵνα ἐλθοῦσαι ἀλείψωσιν αὐτόν. καὶ λίαν πρωῒ τῆς μιᾶς σαββάτων ἔρχονται ἐπὶ τὸ μνημεῖον, ἀνατείλαντος τοῦ ἡλίου» (Μαρκ. 16, 1-2).
  • «Τῇ δὲ μιᾷ τῶν σαββάτων ὄρθρου βαθέος ἦλθον ἐπὶ τὸ μνῆμα φέρουσαι ἃ ἡτοίμασαν ἀρώματα, καί τινες σὺν αὐταῖς»(Λουκ. 26,1) «και ἦσαν δὲ ἡ Μαγδαληνὴ Μαρία καὶ ᾿Ιωάννα καὶ Μαρία ᾿Ιακώβου καὶ αἱ λοιπαὶ σὺν αὐταῖς» (Λουκ. 26,10).
  • «Τῇ δὲ μιᾷ τῶν σαββάτων Μαρία ἡ Μαγδαληνὴ ἔρχεται πρωῒ σκοτίας ἔτι οὔσης εἰς τὸ μνημεῖον» (Ιωαν. 20,1).

Εμφανίστηκε στις Μυροφόρες και τις έδωσε την εντολή να μεταδώσουν το μήνυμα της Αναστάσεώς Του στους μαθητές, δηλαδή τους ζήτησε να κάνουν ιεραποστολή στους Αποστόλους:

«Κηρύξατε τοῖς κήρυξιν αὐτοῦ Μαθηταῖς» (Πεντηκοστάριον, εκδ.«Αποστολική Διακονία», Αθήνα 2002, σ. 150) και ακόμη,

«ἀπελθοῦσαι κηρύξατε, τοῖς αὐτοῦ Μαθηταῖς»(Πεντηκοστάριον, εκδ.«Αποστολική Διακονία», Αθήνα 2002, σ. 25),

έτσι ώστε να μετατρέψει την λύπη των μαθητών σε χαρά, όπως όμορφα επισημαίνει ένα τροπάριο της ακολουθίας της Κυριακής των Μυροφόρων∙ «Μαθηταῖς ἀπαγγείλατε∙ τήν κατήφειαν, εἰς χαράν μετατρέψατε» (Πεντηκοστάριον, εκδ.«Αποστολική Διακονία», Αθήνα 2002, σ. 152).

  • «Καὶ ταχὺ πορευθεῖσαι εἴπατε τοῖς μαθηταῖς αὐτοῦ ὅτι ἠγέρθη ἀπὸ τῶν νεκρῶν, καὶ ἰδοὺ προάγει ὑμᾶς εἰς τὴν Γαλιλαίαν» (Ματθ. 28,7) και «λέγει αὐταῖς ὁ ᾿Ιησοῦς· μὴ φοβεῖσθε· ὑπάγετε ἀπαγγείλατε τοῖς ἀδελφοῖς μου ἵνα ἀπέλθωσιν εἰς τὴν Γαλιλαίαν, κἀκεῖ με ὄψονται» (Ματθ. 28, 10).
  • «Υπάγετε εἴπατε τοῖς μαθηταῖς αὐτοῦ καὶ τῷ Πέτρῳ ὅτι προάγει ὑμᾶς εἰς τὴν Γαλιλαίαν· ἐκεῖ αὐτὸν ὄψεσθε, καθὼς εἶπεν ὑμῖν. καὶ ἐξελθοῦσαι ἔφυγον ἀπὸ τοῦ μνημείου» (Μαρκ. 16, 7-8). 
  • «Καὶ ὑποστρέψασαι ἀπὸ τοῦ μνημείου ἀπήγγειλαν ταῦτα πάντα τοῖς ἕνδεκα καὶ πᾶσι τοῖς λοιποῖς» (Λουκ. 24,9).
  • «Λέγει αὐτῇ ὁ ᾿Ιησοῦς· μή μου ἅπτου· οὔπω γὰρ ἀναβέβηκα πρὸς τὸν πατέρα μου· πορεύου δὲ πρὸς τοὺς ἀδελφούς μου καὶ εἰπὲ αὐτοῖς· ἀναβαίνω πρὸς τὸν πατέρα μου καὶ πατέρα ὑμῶν, καὶ Θεόν μου καὶ Θεὸν ὑμῶν. ἔρχεται  Μαρία ἡ Μαγδαληνὴ ἀπαγγέλλουσα τοῖς μαθηταῖς ὅτι ἑώρακε τὸν Κύριον, καὶ ταῦτα εἶπεν αὐτῇ» (Ιωαν. 20, 17-18). 

Οι Μυροφόρες, παρ’ όλο που δεν πίστευαν στην Ανάσταση, έμειναν πιστές στον διδάσκαλό τους. Ακόμη και όταν ο Χριστός πέθανε, η καρδιά τους διατηρήθηκε προσκολλημένη σ’ Εκείνον όπως όταν ζούσε, όπως όταν Τον ακολουθούσαν με πόνο ψυχής στο μαρτύριο. Έμειναν πιστές στον Ιησού που τους έταξε αιώνια ζωή και τώρα βρίσκεται στον τάφο. Ώ αφοσίωση! Ώ θείος πόθος! Με κίνδυνο της ζωής τους επισκέπτονται τον τάφο του διδασκάλου για να αλείψουν με μύρα το τίμιο σώμα Του. Τι ανδρεία! Τι γενναιότητα! Τι αγάπη! «Φόβος οὐκ ἔστιν ἐν τῇ ἀγάπῃ, ἀλλ᾿ ἡ τελεία ἀγάπη ἔξω βάλλει τὸν φόβον» (Ιω. Α. 4,18). Πού βρίσκεσαι Σίμων Βαριωνά να δεις το θάρρος που επιδεικνύουν αυτές οι γυναίκες; Πού είσαι Πέτρο που με βεβαιότητα υποστήριζες πως και αν όλοι χάσουν την εμπιστοσύνη τους στον Χριστό η δική σου ποτέ δε θα εκλείψει (Ματθ. 26, 33) και, ακόμα, πως δεν θα Τον αρνηθείς, έστω και αν χρειαστεί να πεθάνεις μαζί Του (Ματθ. 26,35); Πού κρύβεσαι τώρα εσύ που έκλαψες πικρά (Ματθ. 26,75); Γιατί δεν παραστέκεσαι συνοδοιπόρος στο πάθος του Χριστού, κάτω από τον Σταυρό Του και δεν δίνεις το παρόν στον θάνατό Του; Γιατί δεν τρέχεις στο μνήμα Του να βοηθήσεις τις γενναίες Μυροφόρες να κυλίσουν το λίθο; Πού μένετε μαθητές του Χριστού – πλην βεβαίως του Ιωάννη που στεκόταν δίπλα στο σταυρό – αμπαρωμένοι από φόβο, απογοήτευση και απιστία;

Η ανδρεία των Μυροφόρων κάλυψε την δειλία  των μαθητών σ’ αυτά τα δύσκολα γεγονότα (Χρυσοστόμου, Εις Ματθαίον, ΕΠΕ, τ.12, σσ. 366-376) και γι’ αυτό τιμήθηκαν από τον Κύριο ∙ πρώτα σ’ αυτές έφτασε το μήνυμα της Αναστάσεως από τον άγγελο, πρώτα σ’ αυτές εμφανίσθηκε ο Ιησούς αναστημένος κι αυτές έλαβαν την πρώτη εντολή μεταδόσεως της χαρμόσυνης αγγελίας της Αναστάσεως του Χριστού. Έγιναν «γυναῖκες εὐαγγελίστριαι» (Πεντηκοστάριον, εκδ.«Αποστολική Διακονία», Αθήνα 2002, σ. 25)  κι ευαγγέλισαν τους μετέπειτα ευαγγελιστές του κόσμου∙ «Γυναῖκες μετὰ μύρων θεόφρονες, ὀπίσω σου ἔδραμον, ὃν δὲ ὡς θνητὸν μετὰ δακρύων ἐζήτουν, προσεκύνησαν, χαίρουσαι ζῶντα Θεόν, καὶ Πάσχα τὸ μυστικόν, σοῖς Χριστὲ Μαθηταῖς εὐηγγελίσαντο» (Πεντηκοστάριον, εκδ.«Αποστολική Διακονία», Αθήνα 2002, σ. 143).

Η μνήμη τους τιμάται τη δεύτερη Κυριακή μετά την Ανάσταση εκάστου έτους. 

πολυτκιον

Τας μυροφόροις γυναιξί, παρ τ μνμα πιστάς, γγελος βόα· τ μύρα τος θνητος πάρχει ρμόδια· Χριστς δ διαφθορς δείχθη λλότριος· λλ κραυγάσατε· νέστη Κύριος, παρέχων τ κόσμ τ μέγα λεος.

Ποταμός Κονγκό: ο δικός μας Ιορδάνης

20 Ιανουαρίου 2017

Το κύριο χαρακτηριστικό του νερού είναι η ροή κι όταν το νερό ρέει, δύσκολα αναχαιτίζεται. Ακόμη και τα μεγαλύτερα φράγματα που οι άνθρωποι κατασκευάζουν μπορούν να φανούν αδύναμα, για να το σταματήσουν. Στην Παλαιά Διαθήκη, στο Βιβλίο της Γενέσεως, γίνεται αντιληπτό με τον εντονότερο τρόπο τι σημαίνει «κατακλυσμός».

Ωστόσο, το νερό έχει ένα ακόμη χαρακτηριστικό, την ενοποιητική του δύναμη. Θάλασσες, λίμνες και ποταμοί ενώνουν τόπους, επιτρέπουν τη διέλευση, μεταφέρουν γνώσεις και αγαθά, συμβάλλουν στη δημιουργία, στην πρόοδο, στην ενότητα. Ας θυμηθούμε επίσης το Βιβλίο της Γενέσεως, όπου το Πνεύμα του Θεού «ἐπεφέρετο ἐπάνω τοῦ ὕδατος» (Γεν. 1:2) κι έγινε η απαρχή της δημιουργίας του κόσμου.

Τα Θεοφάνεια σημαίνουν τον καιρό του αγιασμού των πάντων, ανθρώπου και κτίσεως, από τη χάρη του ενοποιητικού Πνεύματος. Βιώνοντας αυτήν την αλήθεια οδεύσαμε πριν από λίγες ημέρες και εμείς, οι Oρθόδοξοι της νεοφύτου Εκκλησίας του Κονγκό-Μπραζαβίλ, προς τις όχθες του ποταμού Κονγκό, για να μετάσχουμε στην ευλογία της κτίσεως. Πήγαμε στα νερά του ποταμού, που κατ’ εκείνη την ημέρα ήταν νοερά ο δικός μας ποταμός Ιορδάνης, στον οποίο όλοι αναβαπτισθήκαμε πνευματικά και είδαμε τον Χριστό, το Φως το Αληθινό που φωτίζει και αγιάζει κάθε άνθρωπο που έρχεται στον κόσμο. Ο «βασιλιάς-ποταμός Κονγκό», σύμφωνα με την έκφραση των ντόπιων, γίνεται ο βιβλικός ποταμός Ιορδάνης, που έρχεται ως τον αφρικανικό ισημερινό, καθώς το νερό δεν κάνει διακρίσεις, για να αρδεύσει ζησίδωρα τούτη την ορθόδοξη κοινότητα. Να, λοιπόν, πώς ο  Επιφανείς Θεός συνάζει και ενδυναμώνει την Εκκλησία Του!

Βγήκαμε από τον Ναό της Αναστάσεως του Κυρίου, στην πρωτεύουσα της χώρας, έχοντας μεταλάβει του Σώματος και του Αίματος του Δεσπότου Χριστού, για να οδεύσουμε λιτανευτικά προς τις όχθες του δεύτερου μεγαλύτερου ποταμού του κόσμου. Οι λιτανείες των Ορθοδόξων έχουν χαρακτήρα ομολογιακό, μα συνάμα και διδακτικό, πόσο μάλλον για εμάς, εδώ στο Κονγκό-Μπραζαβίλ, αφού η περίοδος που ζούμε – από τότε που θεμελιώθηκε η τοπική Ορθόδοξη Εκκλησία έως σήμερα – θα μπορούσε να χαρακτηρισθεί και «Αποστολική»! Άλλωστε, κύλισαν μόλις τριάντα δύο χρόνια από τότε. Βιώνουμε έτσι τον δικό μας πρωτοχριστιανικό αιώνα εν έτει 2017, και βρίσκομαστε συμβολικά στο δικό μας «32 μ.Χ.», με ό,τι αυτό σημαίνει εμπράκτως…

Αυτή είναι η δόξα της Εκκλησίας: ο Χριστός και τα φωτοφόρα παιδιά Του, που ομολογούν ακούραστα τον Ιησού Χριστό ως Σωτήρα και Λυτρωτή! Εδώ, οι λιτανείες μας διαφέρουν των αντιστοίχων της ευλογημένης πατρίδος μας, αφού επίσημη θρησκεία δεν υπάρχει. Εδώ, η λιτανεία μας περνά ανάμεσα από συμπολίτες μας, οι οποίοι είτε ασκούν τις παραδοσιακές θρησκευτικές πρακτικές, είτε ασχολούνται με τη μαγεία, είτε ανήκουν σε κάποια άλλη χριστιανική ομολογία, είτε βιώνουν το χάος κάποιας σέκτας (προσωποπαγούς «θρησκευτικής» ομάδος με χριστιανικό επικάλυμμα) πληγωμένοι εξίσου βαθιά από την προκατάληψη. Η λιτανεία των Θεοφανίων είναι μια συλλογική έκφραση της Αλήθειας του Τριαδικού Θεού μέσα σε μια κοινωνία σκλαβωμένη στη δεισιδαιμονία και την ανισότητα, σε μια κοινωνία που οι ευκαιρίες απουσιάζουν, σε μια κοινωνία που το ανθρώπινο πρόσωπο τις περισσότερες φορές χάνει την αξία του.

Ρίψαμε τον Τίμιο Σταυρό στα νερά του ποταμού Κογκό, στα νερά του δικού μας Ιορδάνη. Βλέπουμε και στον ποταμό Κογκό και στον Ιορδάνη πώς η κτίση παίρνει ζωή από τα νερά και πώς αυτά συνάμα ταξιδεύουν. «Τίς Θεὸς μέγας ὡς ὁ Θεὸς ἡμῶν; Σὺ εἶ ὁ Θεὸς ὁ ποιῶν θαυμάσια μόνος», ψάλλαμε κατά την επιστροφή μας στον Καθεδρικό Ναό της πρωτεύουσας. Μας υποσχέθηκε ο Χριστός ότι δεν θα μας αφήσει ορφανούς. Αυτό το βλέπουμε στην πομπή των Θεοφανίων, που κάθε χρόνο μεγαλώνει κι οι αδελφοί – «συνεπιβάτες» μας ολοένα πληθύνονται.

Αναζητούν οι αδελφοί μας το Φως! Κύριε, συνέχισε να μας δωρίζεις το Φως Σου κατακλύζοντας με την ορμή του Παναγίου Πνεύματος τόσο τις ψυχές των γηγενών, για να βιώνουν τις ουράνιες ευλογίες Σου, όσο και των ορθοδόξων Ελλήνων αδελφών μας, ώστε να μην ξεχνούν μέσα στις δίνες της ζωής την προσφορά της έμπρακτης αγάπης για τούτες τις αφρικανικές ψυχές, που μόλις γεύτηκαν τη λυτρωτική δύναμη του προσωπικού τους «Ιορδάνη ποταμού»!

† Ο Μπραζαβίλ   Παντελεήμων

Τα αποστολικά διαμάντια στη χώρα των διαμαντιών

8 Οκτωβρίου 2016

Ένα από τα ουσιαστικότερα και δυσκολότερα επιτεύγματα της ιεραποστολικής δραστηριότητας είναι η μεταφορά και μετάδοση των ιερών κειμένων, αλλά και της καθημερινής προσευχητικής πρακτικής της Εκκλησίας, σε γλώσσα εύληπτη και κατανοητή από τους εκάστοτε ευαγγελισθέντες ή διαρκώς αναβαθμιζόμενους ευαγγελικά λαούς.

Η γλώσσα αποτελούσε και αποτελεί το όχημα, μέσω του οποίου η γνώση, η πίστη και η αγάπη για το Δημιουργό και Λυτρωτή Θεό μπορούν να φυτευτούν μέσα στην καρδιά του ανθρώπου, που κλήθηκε από το Άγιο Πνεύμα να γίνει «καινή κτίση».

Είναι δε πάγια τακτική της Ορθοδόξου Αποστολικής Εκκλησίας να απευθύνεται στους εκτός Χριστού διαβιούντες λαούς και να τους προσκαλεί στη ζώσα και σώζουσα πίστη, προσλαμβάνοντας και αξιοποιώντας τα λεκτικά σχήματα και γενικά το γλωσσικό υπόβαθρο των λαών αυτών.

mw2

Στην προσπάθειά της αυτή η Εκκλησία έρχεται αντιμέτωπη με πληθώρα προκλήσεων, διλημμάτων και, πολλές φορές, αδιεξόδων. Στην πλειονότητά τους, γλώσσες φτωχές, περιγραφικές, αδύναμες να αποδώσουν νοηματικό πλούτο και βάθος και χωρίς ποικιλία στην έκφραση, καλούνται να γίνουν φορείς του μηνύματος της σωτηρίας και της θέωσης εν Χριστώ Ιησού.

Εκεί εντοπίζεται κυρίως ο αγώνας και η αγωνία κάθε ιεραποστολικού ανοίγματος: Πώς ο ανυπέρβλητος πλούτος της εκκλησιαστικής εμπειρίας θα μπορέσει να γίνει απόκτημα, ήθος και έθος ζωής των «ἐν χώρᾳ μακρᾷ καί ξένῳ τῷ τρόπῳ διαγόντων» παιδιών του Θεού, χωρίς να απολεσθούν ή να προδοθούν τα ουσιώδη γνωρίσματα αυτής της εμπειρίας;

Αν μάλιστα επικεντρώσουμε την προσοχή μας στο χωροχρόνο της αφρικανικής ηπείρου, θα διαπιστώσουμε με οδύνη και οξύ προβληματισμό, ότι, παράλληλα με τη σκοτοδίνη που προκαλεί η πανσπερμία των γλωσσών που ούτως ή άλλως είναι τραγικά φτωχές εκφραστικά, συνυπάρχει ένα ακόμη αδιέξοδο: η επιδερμική έως ανύπαρκτη σχέση των Αφρικανών με το βιβλίο κάθε είδους.

mw1

Πώς λοιπόν ο πιστός και βαπτισμένος χριστιανός στην Αφρική θα μυηθεί στα θαυμάσια μυστήρια της Θείας Αποκάλυψης, όταν δεν έχει βιβλία στην γλώσσα του, ή κι αν έχει, δεν διαβάζει; Αν η μόνη ευκαιρία για εκείνον να πιάσει βιβλίο στα χέρια του και να διαβάσει από αυτό είναι η ώρα της θείας λατρείας, τότε ακριβώς θα πρέπει η Εκκλησία να τον βοηθήσει να το κάνει. Προσφέροντάς του τα λατρευτικά κείμενα και αναγνώσματα μεταφρασμένα στην γλώσσα που κατανοεί, τον παρακινεί και τον στηρίζει στο να εισέλθει στο κλίμα του θελήματος του Θεού.

Χώρες με μεγάλο φυσικό πλούτο αλλά ταυτόχρονα υπερβολικά φτωχές. Όχι με την έννοια που ο κόσμος δίνει στην φτώχεια, αλλά με την έννοια την οντολογική και πνευματική. Τόποι με κρυμμένους «θησαυρούς» στα σπλάγχνα τους, αλλά πενόμενοι σε Αλήθεια και επίγνωση.

Εκεί η Εκκλησία καλείται να σκύψει ευλαβικά και με υπομονή και επιμονή να δημιουργήσει ευνοϊκές συνθήκες σποράς του δικού της πολύτιμου και ανεκτίμητου θησαυρού στην άγονη και ακαλλιέργητη αχανή ήπειρο, να την γονιμοποιήσει και να την καταστήσει ικανή να παράγει καρπούς για την αιωνιότητα.

mw3

Εδώ ακριβώς είναι που η Αδελφότητα Ορθοδόξου Εξωτερικής Ιεραποστολής στη Θεσσαλονίκη έρχεται, για πολλοστή φορά, να δώσει το «παρών» και να υποστηρίξει δυναμικά το έργο των διακόνων του Ευαγγελίου, χρηματοδοτώντας και κάνοντας πραγματικότητα ένα άπιαστο όνειρο: το “Masomo ya mitume”, την έκδοση των Αποστολικών Αναγνωσμάτων κάθε ημέρας του εκκλησιαστικού έτους, στη γλώσσα των Τανζανών, τα Σουαχίλι, σύμφωνα με την τάξη της Ορθοδόξου λατρευτικής παράδοσης. Έτσι ώστε, κάθε μέρα ένα νέο Αποστολικό Διαμάντι να πλουτίζει την καρδιά και το πνεύμα εκείνων που παροικούν στη χώρα των διαμαντιών. Κάθε μέρα, ένας πνευματικός σπόρος να πέφτει στη γη, έως ότου κάποτε το Πνεύμα τον μεταμορφώσει σε ένα μεγάλο δέντρο, με δυνατά κλαδιά, πλούσιο φύλλωμα και εύχυμους καρπούς, που θα προσφέρει δροσιά, ανάπαυση και τροφή σε πολλούς «κοπιώντας και πεφορτισμένους». Αμήν.

† Ο Μουάνζας Ιερώνυμος

«Πείνασα και μου δώσατε να φάω»

23 Ιουλίου 2016

Ο Χριστός και οι φτωχοί

Η μέριμνα για τους φτωχούς είναι αναμφισβήτητα μια από τις κεντρικές ιδέες στη διδασκαλία του Κυρίου μας Ιησού Χριστού. Βρίσκεται επανειλημμένα στα ιερά Ευαγγέλια. Πράγματι, είναι τόσο κεντρική που διακήρυξε ότι ταυτίζει τον εαυτό Του με όσους είναι φτωχοί, πεινασμένοι, κοινωνικά και σωματικά μειονεκτικοί.

Σε μια καταπληκτική δήλωση στο Κατά Ματθαίον ευαγγέλιο, ευλογεί αυτούς που ταϊζουν τους φτωχούς χρησιμοποιώντας προσωπικούς όρους: «ἐπείνασα καὶ ἐδώκατέ μοι φαγεῖν, ἐδίψησα καὶ ἐποτίσατέ με» (25:35). Αυτό το είδος της πλήρους ταύτισης του Χριστού με τους φτωχούς είναι μοναδικό μεταξύ των διαφόρων θρησκειών του κόσμου. Είναι λογικό επομένως να συμπεράνουμε ότι κι εμείς, που υποστηρίζουμε ότι ακολουθούμε το Χριστό, έχουμε μια μη διαπραγματεύσιμη υποχρέωση να βοηθήσουμε τους φτωχούς, τους πεινασμένους, τους διψασμένους, τους ξένους – όπου κι αν τους βρούμε!

Η Ορθόδοξη Ιεραποστολή της Σιέρρα Λεόνε και οι Πεινασμένοι

Η Ορθόδοξη Ιεραποστολή στη Σιέρρα Λεόνε παίρνει πολύ σοβαρά την παραπάνω διδασκαλία του Χριστού. Βρισκόμαστε σε ένα από τα φτωχότερα έθνη του πλανήτη, το οποίο αναρρώνει μετά από ένα μακρύ και βαρβαρικό εμφύλιο πόλεμο, μια θανατηφόρα επιδημία του Έμπολα και καταστροφικές πλημμύρες. Επομένως, η υποχρέωση να ταΐσουμε τους φτωχούς γίνεται επιτακτικό στοιχείο της πρακτικής θεολογίας («ορθοπραξίας») της Ιεραποστολής μας.

Η Αδελφότητα Ορθοδόξου Εξωτερικής Ιεραποστολής

Για την υλοποίηση αυτής της Ορθοπραξίας, είμαστε πολύ ευγνώμονες στους φίλους μας στην Ελλάδα και ειδικά την Αδελφότητα Ορθοδόξου Εξωτερικής Ιεραποστολής. Κάθε χρόνο, εδώ και αρκετά έτη, λαμβάνουμε τουλάχιστον ένα εμπορευματοκιβώτιο με τρόφιμα και άλλες προμήθειες. Μάλιστα, κατά τη διάρκεια της επιδημίας του Έμπολα, λαμβάναμε τουλάχιστον δύο container ετησίως. Πιο συγκεκριμένα, είμαστε ευγνώμονες για τη γενναιόδωρη προσφορά ρυζιού και λαδιού. Το ρύζι αποτελεί βασική καθημερινή τροφή του λαού της Σιέρρα Λεόνε. Αυτές οι απαραίτητες προμήθειες αποτελούν μέρος των διαφόρων επισιτιστικών προγραμμάτων της Ιεραποστολής μας.

nai

Πρόγραμμα Σχολικών Γευμάτων

Στις παρυφές της πρωτεύουσας Freetown, έχουμε ιδρύσει ένα συγκρότημα πολύπλευρων εγκαταστάσεων – το μεγάλο Ιερό Ναό της Αναστάσεως του Χριστού και του αγίου Μωυσέως του Αιθίοπος (που χρηματοδοτήθηκε από την Αδελφότητα Ορθοδόξου Εξωτερικής Ιεραποστολής), ένα νηπιαγωγείο, ένα δημοτικό σχολείο, μια ιατρική κλινική, ένα μεγάλο χώρο σίτισης, οικήματα για μια κοινότητα αναπήρων, δύο οικίες για τους ιερείς και ξενώνες για τους εργατοϋπαλλήλους και τους εθελοντές επισκέπτες της Ιεραποστολής. Τα σχολεία μας σε αυτό το συγκρότημα έχουν 485 μαθητές και δώδεκα δασκάλους.

Κάθε μέρα τούς προσφέρουμε δωρεάν ένα ζεστό γεύμα. Επιπλέον, σιτίζουμε όλο το προσωπικό του συγκροτήματος. Αυτό σημαίνει ότι κάθε εργάσιμη ημέρα ταΐζουμε ένα δωρεάν μαγειρεμένο γεύμα σε περισσότερους από 500 ανθρώπους. Είναι σημαντικό να θυμόμαστε ότι πολλά από τα παιδιά που παρακολουθούν το σχολείο μας προέρχονται από ένα περιβάλλον ακραίας φτώχειας. Μάλιστα, κάποια από αυτά έχουν μείνει ορφανά λόγω του Έμπολα. Πριν ξεκινήσουμε αυτό το επισιτιστικό πρόγραμμα τον περασμένο χρόνο, πολλοί από τους μαθητές μας έρχονταν στο σχολείο με άδειο στομάχι και με δυσκολία μπορούσαν να συγκεντρωθούν στο μάθημα. Ήταν μεγάλος αγώνας γι’ αυτά να βρουν ένα ζεστό γεύμα σε εγγυημένα καθημερινή βάση. Αυτή η κατάσταση έχει πλέον αλλάξει. Εμείς εδώ στη Σιέρρα Λεόνε είμαστε πολύ ευγνώμονες στη φιλάγαθη Αδελφότητά σας για αυτή την υπέροχη συνεισφορά σε τρόφιμα –και ειδικά σε ρύζι– για τη σίτιση των πεινασμένων παιδιών του Waterloo.

Πρόγραμμα Κυριακού Συσσιτίου

Κάθε Κυριακή μετά τη Θεία Λειτουργία, προσφέρουμε δωρεάν ένα ζεστό γεύμα σε όλο μας το εκκλησίασμα τόσο στον Καθεδρικό των Αγίων Ελευθερίου και Γεωργίου στη Freetown, όσο και στην εκκλησία μας στο Waterloo. Επιπλέον, διανέμουμε προμήθειες τροφίμων (ειδικά ρύζι, λάδι και ζάχαρη) σε αυτούς που τις έχουν περισσότερο ανάγκη, συμπεριλαμβανόμενων των μελών της κοινότητας  των αναπήρων μας στο Waterloo.

Μεταξύ των φτωχών στη Freetown και το Waterloo έχει διαδοθεί η είδηση ότι η Εκκλησία μας προσφέρει δωρεάν γεύματα τις Κυριακές, χωρίς να ζητάει εισφορές ή δεκάτες από κανέναν. Αυτό είναι σχεδόν μοναδικό παράδειγμα σε αυτή τη χώρα. Γι’ αυτό, οι αριθμοί μεγαλώνουν κάθε εβδομάδα.

Ευχαριστούμε

Θα ήθελα να ευχαριστήσω την ευγενή σας Αδελφότητα, όλους τους εθελοντές που εργάζονται σκληρά για να συγκεντρώσουν τις προμήθειες, να φορτώσουν το container και να ταξιδέψουν όλο αυτό το φαγητό κατά μήκος της Μεσογείου και του Ατλαντικού Ωκεανού, για να διατεθεί στους φτωχούς της Σιέρρα Λεόνε. Σας ευχαριστώ που λειτουργείτε ως ιεραποστολικοί μας συνεργάτες για τη σίτιση των φτωχών και επομένως για τη σίτιση του ίδιου του Χριστού.

Ο Θεός να σας ευλογεί!

✝ π. Θεμιστοκλής Αδαμόπουλος
Freetown, Σιέρρα Λεόνε

IMG-20150705-WA0047

Κοντέινερ Αγάπης για τη Σιέρρα Λεόνε

22 Οκτωβρίου 2014

Χιλιάδες είναι οι άνθρωποι που έχουν προσβληθεί από τον ιό Έμπολα στη Σιέρα Λεόνε. Λοιμός και λιμός έχει κυριέψει τη χώρα, καθώς οι τιμές των τροφίμων έχουν εκτιναχθεί στα ύψη.

Ανταποκρινόμενη στην επείγουσα έκκληση του Ιεραποστόλου π. Θεμιστοκλή Αδαμόπουλου, ευαισθητοποιημένοι άνθρωποι από την Ελλάδα & το εξωτερικό  ενίσχυσαν οικονομικά την προσπάθεια της Αδελφότητάς μας και έκαναν πραγματικότητα άλλη μία αποστολή ανθρωπιστικής βοήθειας στη Σιέρρα Λεόνε.

25 τόνοι αποτελούμενοι από ρύζι, γάλα, λάδι, ζυμαρικά, αλάτι, ρούχα, παιχνίδια και εκκλησιαστικά είδη αγοράστηκαν, συγκεντρώθηκαν και συσκευάστηκαν στην αποθήκη μας στο Φίλυρο.

Συγκινητική ήταν η προσέλευση νέων ανθρώπων, την Κυριακή 19 Οκτωβρίου στο Φίλυρο Θεσσαλονίκης, προκειμένου να βοηθήσουν στη φόρτωση του κοντέινερ, το οποίο αναχώρησε για τη Freetown, την πρωτεύουσα της Σιέρα Λεόνε.

Ευχαριστούμε όλους σας για την άμεση και γρήγορη οικονομική, υλική και πνευματική υποστήριξη για τους πονεμένους αδελφούς μας. Ιδιαιτέρως ευχαριστούμε τους δωρητές μας από τη Φλώρινα και την Αυστραλία για τη μεγάλη συνεισφορά τους.

Ινδονησία: Όταν ανθίζει το χαμόγελο (βίντεο)

17 Απριλίου 2014

Αν δεν εμφανιστούν οι υπότιτλοι, ενεργοποιήστε τους χειροκίνητα.

Τον Αύγουστο του 2013, τρία μέλη της Αδελφότητάς μας επισκέφθηκαν τη Σουμάτρα της Ινδονησίας. Εκεί συνάντησαν τον Ινδονήσιο ιεραπόστολο π. Χρυσόστομο Manalu, ο οποίος τους ξενάγησε στους χώρους της ιεραποστολικής αλλά και φιλανθρωπικής παρουσίας της Ορθόδοξης Εκκλησίας στο νησί.

Απολαύστε τον ιεραποστολικό ζήλο αλλά και τις πρωτοχριστιανικές εμπειρίες της ορθόδοξης κοινότητας στο Medan. Αυτό το Πάσχα, ας τους έχουμε στις προσευχές μας!

Ευχόμαστε σε όλους καλή Ανάσταση, γεμάτη με το φως του Χριστού!

Πώς ζούσαν τα ορφανά της Καλκούτας πριν τους αγκαλιάσει η Ορθόδοξη Εκκλησία;

1 Σεπτεμβρίου 2012

Δείτε στο παρακάτω βίντεο μια παρουσίαση για την κατάσταση στην οποία ζουν χιλιάδες μικρά παιδιά της κατώτερης κοινωνικής τάξης άστεγα στους δρόμους της Καλκούτας. 150 από αυτά είχαν την ευλογία να αγκαλιαστούν από τα ορφανοτροφεία της Ορθόδοξης Εκκλησίας και να σωθούν έτσι από την πείνα, τις ασθένειες, την αμάθεια, την εκμετάλλευση και την πορνεία. Βοηθήστε, ώστε να συνεχιστεί το έργο των ορφανοτροφείων μας.

Το βίντεο προέρχεται από το 17ο Συνέδριο Εξωτερικής Ιεραποστολής του Πανελλήνιου Χριστιανικού Ομίλου Εξωτερικής Ιεραποστολής.

Αποστολή άμεσης διάσωσης

16 Φεβρουαρίου 2018

Αυτή την ώρα που χαράσσω τις γραμμές αυτές, βρίσκομαι σε μια απομακρυσμένη περιοχή κοντά στα σύνορα της Τανζανίας. Για μέρες τώρα ο Μασάι ιερέας με καλούσε επειγόντως να επισκεφθώ την περιοχή τους, για να διαπιστώσω με τα ίδια μου τα μάτια τη φρικτή κατάσταση που βρίσκονται οι πιστοί μας αλλά και γενικότερα όλος ο πληθυσμός της περιοχής. Και ανθρώπινα σκεπτόμενος, είπα μέσα μου «Είναι δυνατόν να υπάρχουν σήμερα άνθρωποι, στον 21ο αιώνα, που πεινούν και πεθαίνουν από την πείνα γιατί δεν έχουν το απαραίτητο καθημερινό ψωμί για να επιβιώσουν;»

Και φυσικά, χωρίς καμιά καθυστέρηση, με το συνηθισμένο μου επιτελείο, με το μικρό φορτηγό της ιεραποστολής μας, γεμίσαμε με όλων των ειδών τρόφιμα και αναχωρήσαμε για να φθάσουμε μετά από ταξίδι έξι ωρών στον προορισμό μας. Καταλαβαίνει κανείς τη χαρά του ιερέα μας, όταν μας αντίκρισε. Δεν έβρισκε λέξεις για να μας ευχαριστήσει, αφού ήξερε για ποιο λόγο φθάσαμε εκεί. Χωρίς καμιά καθυστέρηση μπήκε στο ημιφορτηγό της ιεραποστολής μας και ακολουθήσαμε τις οδηγίες του. Ήμασταν όλοι πολύ περίεργοι να δούμε τι θα συναντούσαμε. Ύστερα από λίγη ώρα μπήκαμε σε μια περιοχή που ήταν κυριολεκτικά χωμένη μέσα στους πελώριους βράχους, αφού πρωτύτερα διασχίσαμε περιοχές χωμένες μέσα στο χώμα, λόγω της ανομβρίας που συνεχίζεται εδώ και αρκετά χρόνια.

Πραγματικά, το όλο θέαμα θύμιζε βιβλική καταστροφή, αφού δεν υπήρχε ούτε ένα πράσινο φύλλο στα γύρω δέντρα ούτε καμιά άλλη βλάστηση. Φθάσαμε, λοιπόν, και βρεθήκαμε μπροστά στις καλύβες των Μασάι, καμωμένες από ξηρά χόρτα. Βγήκαν οι γυναίκες πρώτα και μετά τα μικρά παιδιά. Το όλο θέαμα ήταν συγκλονιστικό. Οι άνθρωποι πεινούσαν. Αν είναι δυνατόν, στον αιώνα που ζούμε, να υπάρχουν άνθρωποι και ιδιαίτερα παιδάκια, σκελετωμένοι όλοι, που δεν έχουν να τραφούν με λίγη τροφή! Ευτυχώς, όμως, που με την ενημέρωση του ιερέα μας, μπορέσαμε και αγοράσαμε αρκετές προμήθειες τροφίμων. Τους μίλησε ο ιερέας για την επίσκεψή μας αυτή και τους λόγους που τους συναντήσαμε. Η επικεφαλής των κατοίκων μάς υποδέχθηκε με θερμά λόγια και ευχαριστίες για τα φιλάνθρωπα αισθήματα της Ορθόδοξης Εκκλησίας, τονίζοντας ιδιαίτερα το χειροπιαστό γεγονός των μικρών παιδιών που βλέπαμε ότι πεινούσαν.

Έτσι, διαπιστώσαμε με τα ίδια μας τα μάτια πόσο υποφέρουν οι άνθρωποι, κυριολεκτικά λιμοκτονούν και στερούνται όλων των αναγκαίων μέσων για να ζήσουν. Είναι αμαρτία στον αιώνα μας, ν’ αφήνουμε τα παιδάκια αυτά να υποφέρουν σε τέτοιο βαθμό κι εμείς να καλοπερνούμε με τις ανέσεις μας και να μην ικανοποιούμαστε και να παραπονιούμαστε κιόλας ότι δεν έχουμε δήθεν αρκετά αγαθά. Εμείς, συγκρινόμενοι, έχουμε πλησμονή υλικών αγαθών και άλλοι δίπλα μας πεθαίνουν από την πείνα.

Αλλά και στην πρωτεύουσα Ναϊρόμπι, υπάρχει πολλή δυστυχία. Επί καθημερινής βάσεως, 350 παιδάκια, ορφανά ή εγκαταλελειμμένα, ζητούν την προστασία μας. Τους δίνουμε πρόγευμα και γεύμα ζεστό, δηλαδή μαγειρεμένο, ανθρώπινο. Το όλο αυτό πρόγραμμα στοιχίζει μόνo € 1.000 την εβδομάδα. Έτσι, με τον τρόπο αυτό ανακουφίζονται όλα αυτά τα παιδάκια, που κάτω από άλλες συνθήκες δε θα μπορούσαν να επιβιώσουν, δε θα είχαν καμία προστασία, καμία φροντίδα από κανέναν. Δεν πρέπει ποτέ να εγκαταλείψουμε το έργο αυτό, το οποίο πραγματικά, από την πείρα μας, σώζει ζωές και δίνει ελπίδα και μήνυμα χαράς και αισιοδοξίας για το μέλλον. Ας βρεθούν, λοιπόν, άνθρωποι που θα το στηρίξουν, για να μπορέσουμε να το συνεχίσουμε.

Ευχαριστούμε την Αδελφότητα Ορθοδόξου Εξωτερικής Ιεραποστολής, που εδώ και δεκαετίες μεταφέρει αυτά τα μηνύματα προς το ευρύ κοινό, για να ενημερώνονται και, αν υπάρχουν δυνατότητες, να βρίσκονται συμπαραστάτες.

†Ο Ναϊρόμπης Μακάριος

Διαβάντες εις Μπραζαβίλ, βοηθήσατε ημίν

Κάθε Θεία Λειτουργία αποτελεί σύνοψη της ζωής του Χριστού. Μια σύνοψη που δεν είναι συμβολική αλλά πραγματική. Αυτό που είδαμε, αυτό που ψηλαφήσαμε, το προσλαμβάνουμε. Είναι το Σώμα του Ιησού Χριστού. Έτσι, με τη Θεία Λειτουργία συμμετέχουμε στη Ζωή του Χριστού, που για όλους μας ονομάζεται Ζωή της Εκκλησίας, ενώ κοινωνώντας του Σώματος και του Αίματος του Κυρίου είμαστε αναπόσπαστα μέλη της υπ’ ουρανόν Μίας, Αγίας, Αδιαιρέτου, Καθολικής Ορθόδοξου Εκκλησίας.

Η επίγεια ζωή του Χριστού ολοκληρώνεται με το παράγγελμά Του προς τους Αποστόλους να πορευθούν στα πέρατα του κόσμου για να μαθητεύσουν όλα τα έθνη και να τα βαπτίσουν στο όνομα της Αγίας Τριάδος. Κατά την περάτωση της ευχαριστιακής συνάξεως, τα τελευταία λόγια του Λειτουργού μάς δίνουν «ευλογία Κυρίου και έλεος», αφού γευτήκαμε τον Ουράνιο Άρτο. Βγαίνουμε από την Εκκλησία πλημμυρισμένοι από την Ευλογία του Θεού, ατράνταχτοι μάρτυρες του ελέους Του.

«Ευλογία Κυρίου και έλεος» μεταφέρουμε, λοιπόν, με την ιεραποστολή στους Αφρικανούς αδελφούς μας. Ήρθαμε στους φιλόξενους τόπους τους και ιδρύσαμε τοπικές Εκκλησίες, με την χάρη του Θεού και την συμπαράσταση των Ελλήνων αδελφών, ώστε να έρχεται, να επιφοιτά Πνεύμα Άγιο και σε τούτη τη διψασμένη για αιώνια ζωή γη, για να έρθει το φως της Αλήθειας το φωτίζον κάθε άνθρωπο που έρχεται σε αυτόν τον κόσμο, είτε στην Ελλάδα είτε στη Ρωσία είτε στον Ισημερινό, στα μακρινά κράτη του Κονγκό-Μπραζαβίλ και της Γκαμπόν, στην κεντροδυτική – ισημερινή Αφρική…

Στο κέντρο του Κονγκό-Μπραζαβίλ Ορθόδοξος ναός δεν υπάρχει. Κι όμως, το κράτος έχει ήδη προσφέρει εκεί ένα μεγάλο οικόπεδο στην Ορθόδοξη επισκοπή, ζητώντας με τον πιο επίσημο τρόπο την ίδρυση χώρου λατρείας του Τριαδικού Θεού! «Διαβάς εις Μακεδονίαν, βοήθησον ημίν!». Βοηθήστε αδελφοί, να κτίσουμε ναό, να σημάνουν κι άλλες Ορθόδοξες καμπάνες στην ήπειρο του μέλλοντος, να διαλυθούν τα δαιμονικά σκότη, να λάμψει το φως του Χριστού «ἔμπροσθεν τῶν ἀνθρώπων, ὅπως ἴδωσιν ὑμῶν τά καλά ἔργα καί δοξάσωσι τόν πατέρα ὑμῶν τόν ἐν τοῖς οὐρανοῖς»!

Αντίστοιχο πρόβλημα υπάρχει και στο κράτος της Γκαμπόν, μολονότι αναγνωρίστηκε επισήμως πριν από ένα χρόνο η Ορθοδοξία, πράξη αναγκαία ώστε να δρα ελεύθερα η Εκκλησία μας και στον τόπο εκείνον. Η απουσία ιερού ναού εμποδίζει την εδραίωση Ορθοδόξου κοινότητας, που θα αποτελέσει τον πυρήνα για να ταξιδέψει στο κράτος αυτό το μήνυμα της Ανάστασης.

Η Γκαμπόν μαστίζεται ιδιαιτέρως από νεοφανή θρησκευτικά κινήματα και νεοπροτεσταντικές οργανώσεις αμερικανικής προελεύσεως, από την αίρεση και την πλάνη, από τη δεισιδαιμονία και τους φόβους που καλλιεργούν οι ταγοί των παραδοσιακών θρησκειών με στόχο την χειραγώγηση διά της ανελευθερίας των ανθρώπων. Η αναγκαιότητα ίδρυσης Ορθοδόξου ενορίας στην Γκαμπόν εγείρει για όλους συναγερμό πνευματικό. Χωρίς τη λατρεία του Θεού τα πάντα γίνονται μάταια, ακριβώς γιατί κάθε έργο έχει αξία όταν είναι αγιασμένο. ‘Άλλωστε, από τα πρώτα χριστιανικά χρόνια βλέπουμε ότι ο τόπος λατρείας του Τριαδικού Θεού και τέλεσης της Θείας Λειτουργίας ήταν σταθερός, σημείο αναφοράς μεταξύ των πρώτων χριστιανών. Σε κείνους τους ιερούς τόπους τελούσαν οι Απόστολοι την Θεία Λειτουργία και κοινωνούσαν οι πιστοί το Σώμα και το Αίμα του Χριστού. Αυτή είναι η παρακαταθήκη της Ορθοδοξίας.

Αν ο σκοπός της Εκκλησίας είναι ο αγιασμός του ανθρώπου, τότε στον σκοπό αυτό οδηγούν δρόμοι, τους οποίους ο ίδιος ο Κύριός μας εγκαινίασε. Δε μπορεί, λοιπόν, κανείς να λέει ότι σώθηκε από τον Χριστό, ότι βρίσκεται στην Εκκλησία, ότι έζησε την προσωπική του ανάσταση και να γυρνά την πλάτη σ’ εκείνους που ο Χριστός ονόμασε αδελφούς Του και μάλιστα ελαχίστους. Όσο πιο ταπεινός είναι κάποιος μέσα σε τούτον εδώ τον κόσμο, τόσο υπερυψώνεται στα μάτια του Θεού και η Εκκλησία του Χριστού αυτό δεν το ξεχνά ποτέ. Αν, λοιπόν, σκοπός της Εκκλησίας είναι ο αγιασμός του ανθρώπου, οδός προς τον αγιασμό γίνεται η θεραπεία του συνανθρώπου που πάσχει. Εκκλησία χωρίς έμπρακτη αγάπη δε μπορεί να εννοηθεί!

Η προστασία και η περίθαλψη των ορφανών δεν είναι ξένη προς την Ορθόδοξη παράδοση. Ήδη από την εποχή των Αγίων Αποστόλων και την μετέπειτα περίοδο των Μεγάλων Πατέρων της Εκκλησίας μας μέχρι σήμερα, η Εκκλησία του Χριστού σκεπάζει πνευματικά και υλικά τα παιδιά χωρίς οικογένεια, όχι απλώς βοηθώντας τα να επιβιώσουν αλλά ανδρώνοντάς τα πνευματικά, για να γίνουν χρήσιμοι Χριστιανοί πολίτες, ισότιμοι με τους υπόλοιπους μέσα στην κοινωνία.

Αυτή είναι η παράδοση της Εκκλησίας, που εμείς οι σύγχρονοι δεν μπορούμε να αφήσουμε στη λησμονιά. Από το 2007 που το Ορθόδοξο Ορφανοτροφείο «Άγιος Ευστάθιος» άνοιξε τις πόρτες του με την ευχή του Πατριάρχη μας Θεοδώρου Β’, αγκαλιάζει «τους μικρούς αδελφούς του Ιησού», τα παιδιά χωρίς οικογένεια, γενόμενο το ίδιο μία μεγάλη Ορθόδοξη οικογένεια, για να μεγαλώσουν και τούτα τα παιδιά όπως όλα τα υπόλοιπα του κόσμου, με ασφάλεια, σωστή διατροφή, Ορθόδοξη ανατροφή, ισότιμη παιδεία, αξιοπρεπή διαβίωση.

Λέγεται ότι «όσο αξίζει ένας άνθρωπος, δεν αξίζει ο κόσμος όλος». Αυτή είναι η κοσμοθεωρία και της Αγίας μας Εκκλησίας. Έτσι, αυτή στέκεται ξεχωριστά στον καθένα, αφού είναι υπεύθυνη για την σωτηρία του καθενός. Βοηθήστε, αδελφοί! Η χαρά στα πρόσωπα των παιδιών μας είναι η μεγαλύτερη υπόσχεση ότι ο λόγος του Σωτήρα Χριστού σε τούτην εδώ τη γη καρποφορεί. Γι’ αυτή τη χαρά και τη συνέχιση του σπουδαίου έργου που λαβαίνει χώρα είμαστε όλοι υπεύθυνοι. Σ’ αυτό το δρόμο ας αγωνιστούμε, προσβλέποντας όχι στα επίγεια, αλλά στα ουράνια.

Η πατρίδα άλλωστε για όλους μας είναι κοινή. Αυτή είναι η Άνω Ιερουσαλήμ που ο Κύριος μάς υποσχέθηκε. Στ’ αλήθεια, πάνω στη σφαίρα της Υδρογείου, το Κονγκό και η Γκαμπόν είναι αρκετά μακριά από τις παραδοσιακά Ορθόδοξες χώρες. Κι όμως, ο Χριστός μάς έφερε όλους κοντά, μας έκανε μια οικογένεια. Πώς γίνεται να πονάει ο αδελφός μου κι εγώ να μην πονώ μαζί του, αφού ανήκουμε στο ίδιο Σώμα; Ας απαντήσουμε στο ερώτημα αυτό με την στάση ζωής που θα τηρήσουμε.

† Ο Μπραζαβίλ & Γκαμπόν Παντελεήμων

Ας μη λησμονούμε

28 Δεκεμβρίου 2017

Αγαπητοί μας αδελφοί,

Σας χαιρετώ εις το όνομα του Κυρίου μας Ιησού Χριστού. Παίρνω το θάρρος να απευθυνθώ προς την Αδελφότητα Ορθόδοξου Εξωτερικής Ιεραποστολής, ευχόμενος με τη χάρη του αγίου Τριαδικού Θεού να είστε από υγεία καλά.

Όπως ασφαλώς γνωρίζετε, τα οικονομικά προβλήματα, τα οποία αντιμετωπίζουμε είναι πολλά. Κοπιάζουμε καθημερινά να ανταποκριθούμε στις τρέχουσες ανάγκες μας…

Αδυνατούμε να πληρώσουμε τα έξοδα μισθοδοσίας των δασκάλων στα Ορθόδοξα σχολεία μας. Εδώ δεν υπάρχει δημόσια παιδεία και οι πένητες αδελφοί μας αδυνατούν να πληρώσουν τα δίδακτρα. Επίσης είναι απολύτως αναγκαία η κάλυψη της νοσηλευτικής περίθαλψης. Έρχονται πολλοί φτωχοί ιθαγενείς αδελφοί της περιοχής μας δακρυσμένοι και μας παρακαλούν να πληρώσουμε τα έξοδα για να μπορέσουν να πάνε στο νοσοκομείο. Επίσης, ας μη λησμονούμε και την κλινική σας στην καρδιά της κονγκολέζικης ζούγκλας, στην περιοχή Σαμάνα, που αποτελεί μια φωλιά στοργής για τους αποκλεισμένους αδελφούς μας, αλλά έχει και αυτή τα έξοδά της. Άμεσα χρειαζόμαστε για την κάλυψη των ανωτέρω προβλημάτων το χρηματικό ποσό 10.000 ευρώ.

Ευχαριστώ θερμώς για την αμέριστη αγάπη όλων σας και ταπεινά εύχομαι ο πανάγαθος Θεός να σας χαρίζει πλούσια τα αγαθά Του.

†Ο Κινσάσας Νικηφόρος