Οι συγκλονιστικές ιστορίες των παιδιών μας συνεχίζονται

Πόσο σημαντικό είναι το έργο της Εκκλησίας μας, όταν προσπαθούμε με κόπους και θυσίες να συνεχίζουμε τον δρόμο που μας υπέδειξαν οι Άγιοι Γέροντές μας, που υπήρξαν οι πνευματικοί μας Πατέρες και οδηγοί στον μακρύ δρόμο που διανύσαμε εδώ και περισσότερες από τέσσερις δεκαετίες. Σκέφτομαι ότι δεν κάναμε ακόμα σχεδόν τίποτε και ότι ο δρόμος μας θα είναι ακόμα μακρύς, για να εκπληρώσουμε στο ακέραιο την αποστολή μας και έτσι να συμπληρώσουμε τα κενά που δεν προφτάσαμε.

Όπως όλοι γνωρίζουμε, οι μήνες του καλοκαιριού είναι περίοδος διακοπών για τους περισσότερους από εμάς. Εδώ όμως, στον δικό μας χώρο, δηλαδή της Ιεραποστολής, είναι ο καιρός των ποιμαντικών μας επισκέψεων σε όλες τις περιοχές της πνευματικής μας δικαιοδοσίας. Όπως σημειώσαμε και παλαιότερα, οι αποστάσεις και οι κλιματολογικές συνθήκες μάς προβληματίζουν, γιατί από τη μία μέρα στην άλλη διανύουμε εκατοντάδες χιλιόμετρα. Έτσι, κατά τη διάρκεια της πορείας μας, βρίσκουμε μία περιοχή όπου επικρατεί φοβερό κρύο, καθώς χρειαζόμαστε τέσσερις κουβέρτες για να κοιμηθούμε άνετα το βράδυ, και στη συνέχεια, σε άλλη περιοχή, αισθανόμαστε ότι δεν αντέχουμε την υψηλή θερμοκρασία. Αυτά ζούμε και γευόμαστε όλα αυτά τα χρόνια, χωρίς διαμαρτυρίες και παράπονα. Γνωρίζουμε ότι όλα είναι μέσα στο σχέδιο του Θεού και ησυχάζουμε, αφού όσα ανήκουν στη δική Του σοφία και πρόνοια μάς ενισχύουν προς δικό μας όφελος.

Ταξίδευα λοιπόν σε ένα από τα απομακρυσμένα μέρη, σε μία περιοχή όπου οι κάτοικοι στερούνται τα πάντα, νερό και φαγητό! Θεέ μου, τι εικόνα ήταν αυτή! Νόμιζα ότι έβλεπα όνειρο. Τι να πρωτοθυμηθώ. Έβλεπα τους ανθρώπους, και ιδιαίτερα τα παιδάκια, να με κοιτάζουν, και αισθανόμουν ότι κάτι περίμεναν από εμένα. Τι να προλάβω και από πού να αρχίσω.

Έτσι, λοιπόν, μπήκαμε στην αυλή του σχολείου, φτιαγμένη από λάσπη. Σκόνη παντού και ήλιος καυτερός. Τα παιδάκια περίμεναν. Εν τω μεταξύ, ο ήρωάς μας, ο ιερέας, με είχε ενημερώσει νωρίτερα για την επικρατούσα κατάσταση. Έτσι, έφτασαν την ίδια ώρα δύο φορτηγά αυτοκίνητα: το ένα γεμάτο τρόφιμα και το άλλο νερό. Καταλαβαίνει κανείς τη χαρά των παιδιών και των δασκάλων τους, που, όπως σημείωσα και σε προηγούμενη αναφορά μου, τους αποκαλώ ήρωες! Να αδιαφορήσουμε είναι αδύνατο.

Γι’ αυτό, τόσο η παιδεία όσο και το φαγητό, πιστεύουμε ως Ορθόδοξη Εκκλησία ότι είναι δική μας υποχρέωση, ώστε να βοηθήσουμε τους ξεχασμένους και ταλαιπωρημένους αδερφούς μας της Αφρικής. Δεν αδιαφορούμε, αλλά αισθανόμαστε ότι είναι δική μας υποχρέωση να τους συμπαρασταθούμε. Είμαστε εντεταλμένοι από τον Θεό και Κύριό μας να μην αδιαφορήσουμε, ούτε να αδικήσουμε αυτούς που είναι πλασμένοι από τον ίδιο τον Δημιουργό μας. Είμαστε εδώ για να ανυψώσουμε το βιοτικό επίπεδο των πιστών μας σε όλους τους τομείς. Αυτή, φυσικά, η φιλότιμη προσπάθειά μας χρειάζεται στήριξη από όσους έχουν αντιληφθεί το νόημα της εξωτερικής ιεραποστολής. Δεν πρέπει, λοιπόν, να αδιαφορήσουμε για όλη αυτή την αρετή της αγάπης, της αποδοχής, της φιλανθρωπίας και της συμπαράστασης. Η πράξη αυτή της φιλανθρωπίας απηχεί ακριβώς την εκπλήρωση της εντολής της αγάπης προς τους αδικημένους αδερφούς μας, τον πλησίον μας, που είναι ο ίδιος με εμάς, «ὁ πεινῶν καὶ διψῶν τὴν δικαιοσύνην». Γι’ αυτό κι εμείς, ταπεινοί διάκονοι των Αγίων Πατέρων της Εκκλησίας μας, είμαστε οι υπερασπιστές των δικαιωμάτων τους.

Το νερό, λοιπόν, δίνει ζωή στον άνθρωπο, ιδιαίτερα στα μικρά και αθώα παιδάκια. Είναι απαραίτητο για τη συνέχεια της ζωής. Το ίδιο συμβαίνει και με το φαγητό. Ζητούμε, λοιπόν, να σώσουμε ζωές. Με τις ενέργειες της Εκκλησίας μας θα λιγοστέψουμε τον θάνατο, τη δυστυχία, τον πόνο. Σκεφτείτε ότι, σύμφωνα με στατιστικά στοιχεία των Ηνωμένων Εθνών, 395.000 παιδάκια μπορεί να βρουν τον θάνατο μέσα σε έναν χρόνο, επειδή δεν έχουν πρόσβαση σε καθαρό πόσιμο νερό, αλλά μόνο σε μολυσμένο. Η πληροφορία αυτή βασίζεται σε ανακοίνωση της Παγκόσμιας Οργάνωσης Υγείας. Είναι πραγματικά απαγορευτικό το γεγονός ότι κυβερνήσεις σε υποανάπτυκτες χώρες αδιαφορούν για την παροχή καθαρού πόσιμου νερού για την προστασία της δημόσιας υγείας, επαναλαμβάνουμε, των μικρών παιδιών. Και μας διαβεβαιώνει η ίδια οργάνωση, ύστερα από επιτόπιες έρευνες, ότι σε πολλές χώρες είναι αδύνατο να εξασφαλίσουν πόσιμο νερό, ώστε να λιγοστέψουν οι θάνατοι και οι ασθένειες, αφού αυτοί μας κυβερνούν και ανάλογα λαμβάνονται οι αποφάσεις. Ιδιαίτερα στον ευαίσθητο χώρο της αφρικανικής ηπείρου.

Η Ορθόδοξη Αφρική δεν είναι απλή υπόθεση· είναι ο τόπος όπου φανερώνεται και ομολογείται η πίστη στο μυστήριο της Εκκλησίας και εκδηλώνεται η αρμονία του εκκλησιαστικού φρονήματος και σώματος. Μέσα από αυτά εκδηλώνεται νοητικά η γνησιότητα του πνευματικού πλούτου του ανθρώπου, όπου διαπιστώνεται ο αυθεντικός τρόπος αγάπης και η δύναμη της κτίσεώς Του. Είμαστε δεμένοι με αυτή την πραγματικότητα. Η οποιαδήποτε εξωπραγματική συμπεριφορά επιφέρει την απογοήτευση και κλείνει τις πόρτες και τα παράθυρα της αλήθειας και της πραγματικότητας.

Δεν πρέπει να οδηγούνται οι σκέψεις και οι πράξεις μας από το «δήθεν ενδιαφέρον» και την «αυτοθέωση». Η πρακτική εφαρμογή της ευαγγελικής ρήσεως περί αγάπης, ταπεινώσεως και καταλλαγής εκφράζεται με τον καλύτερο δυνατό τρόπο όταν συντρίβεται ο ατομισμός και ο εγωκεντρισμός. Αν αξιολογήσουμε σωστά το δυναμικό μας οπλοστάσιο, τότε θα αντιληφθούμε ότι η ευημερία, εν τέλει, στην πορεία μας στέφεται με επιτυχία μέσα από την πίστη «δι’ ἀγάπης ἐνεργουμένη» και «οὐ δυνάμεθα ἃ εἴδομεν καὶ ἠκούσαμεν μὴ λαλεῖν» (Πράξ. δ΄ 20).