Ένα οικοτροφείο για τα παιδιά της Νότιας Μαδαγασκάρης

Υπάρχουν τόποι στον κόσμο όπου η παιδική ηλικία δεν κυλά… αγωνίζεται.

Όπου το πρωινό δεν αρχίζει με το κουδούνι του σχολείου, αλλά με τον ήχο των βημάτων πάνω στο ξερό χώμα, με τον ήλιο να καίει από νωρίς και με ένα παιδί να κρατά σφιχτά ένα παλιό τετράδιο σαν να κρατά όλη του τη ζωή.

Στη Νότια Μαδαγασκάρη, η παιδεία δεν είναι δεδομένη. Δεν είναι δωρεάν. Είναι ένας δρόμος δύσβατος, γεμάτος εμπόδια, που για τα περισσότερα παιδιά σταματά απότομα εκεί που θα έπρεπε να αρχίζει πραγματικά μετά το δημοτικό.

Στα χωριά μας, με τη βοήθεια του Θεού και την αγάπη ανθρώπων, χτίσαμε σχολεία.

Μικρές εστίες φωτός μέσα σε μια μεγάλη φτώχεια.

Εκεί, κάθε πρωί, βλέπεις παιδιά να φτάνουν ξυπόλυτα, με σκισμένα ρούχα, αλλά με μάτια που λάμπουν.

Μπαίνουν στην τάξη και κρατούν το μολύβι σαν να είναι θησαυρός.

Μαθαίνουν να γράφουν το όνομά τους… και μαζί γράφουν για πρώτη φορά την ύπαρξή τους στον κόσμο.

Και τότε γεννιέται η ελπίδα.

Όμως αυτή η ελπίδα, για πολλούς, δεν κρατά πολύ.

Όταν τελειώσει το δημοτικό, αρχίζει μια σιωπηλή τραγωδία.

Δεν υπάρχουν κοντά γυμνάσια και λύκεια.

Και όπου υπάρχουν, είναι μακριά τόσο μακριά που η απόσταση γίνεται τείχος.

Οι οικογένειες δεν έχουν να πληρώσουν δίδακτρα. Δεν έχουν να πληρώσουν μετακίνηση. Δεν έχουν να προσφέρουν ούτε ένα πιάτο φαγητό για το παιδί που θα φύγει από το σπίτι.

Και έτσι, το παιδί που μέχρι χθες μάθαινε να διαβάζει… σταματά.

Επιστρέφει στο χωράφι. Στην επιβίωση. Στην ανάγκη.

Έχω δει παιδιά να στέκονται μπροστά μου, σιωπηλά.

Παιδιά με ευφυΐα που ξεχωρίζει, με μια καθαρότητα σκέψης που σε συγκλονίζει.

Και να μου λένε με απλότητα:

«Θέλω να συνεχίσω… αλλά δεν μπορώ.»

Πώς να αντέξεις αυτή τη φράση;

Πώς να δεχτείς ότι ένα παιδί δεν συνεχίζει όχι γιατί δεν θέλει, αλλά γιατί δεν του επιτρέπεται;

Έχω δει μάτια να σβήνουν.

Όχι από έλλειψη ονείρων… αλλά από έλλειψη ευκαιρίας.

Και μέσα σε αυτή τη σιωπή, μέσα σε αυτή την αδικία, γεννήθηκε μέσα μας μια ανάγκη που δεν μπορούσε να περιμένει άλλο.

Η ανάγκη να κάνουμε κάτι ουσιαστικό.

Κάτι που να δώσει συνέχεια εκεί που σήμερα υπάρχει τέλος.

Έτσι γεννήθηκε το όραμα για τη δημιουργία ενός οικοτροφείου στη Νότια Μαδαγασκάρη.

Όχι απλώς ένα κτίριο.

Αλλά ένας ζωντανός χώρος ελπίδας.

Ένα σπίτι που θα ανοίξει την αγκαλιά του στα παιδιά από τα πιο απομακρυσμένα χωριά.

Παιδιά που σήμερα δεν έχουν καμία δυνατότητα να συνεχίσουν την εκπαίδευσή τους.

Εκεί, θα μπορούν να μείνουν με ασφάλεια, να σιτιστούν, να έχουν τα βασικά και το πιο σημαντικό, να συνεχίσουν στο γυμνάσιο και στο λύκειο.

Φανταστείτε ένα παιδί που μέχρι χθες περπατούσε ώρες κάτω από τον ήλιο… να έχει ένα κρεβάτι.

Ένα τραπέζι να διαβάσει.

Ένα φως που δεν θα σβήσει όταν πέσει η νύχτα.

Φανταστείτε ένα παιδί που κινδύνευε να χαθεί… να βρίσκει δρόμο.

Αυτό θέλουμε να δημιουργήσουμε.

Γιατί η παιδεία δεν είναι απλώς γνώση.

Είναι αξιοπρέπεια.

Είναι ελευθερία.

Είναι η δυνατότητα ενός ανθρώπου να σταθεί όρθιος και να πει «Μπορώ».

Αυτό το οικοτροφείο θα είναι ένας τόπος όπου το «δεν μπορώ» θα μετατρέπεται σε «προσπαθώ»… και σιγά σιγά σε «καταφέρνω».

Δεν έχουμε την αυταπάτη ότι θα λύσουμε όλα τα προβλήματα.

Αλλά έχουμε την πίστη ότι μπορούμε να αλλάξουμε τη ζωή κάποιων παιδιών.

Και κάθε παιδί που σώζεται από την εγκατάλειψη… είναι ένας ολόκληρος κόσμος που σώζεται.

Σας γράφω αυτές τις γραμμές όχι για να σας συγκινήσω απλώς… αλλά για να σας καλέσω.

Να γίνετε συνοδοιπόροι σε αυτή την πορεία.

Να περπατήσουμε μαζί αυτόν τον δύσκολο αλλά ευλογημένο δρόμο.

Γιατί αυτό το έργο δεν ανήκει σε έναν άνθρωπο.

Ανήκει σε όλους όσοι πιστεύουν ότι κανένα παιδί δεν πρέπει να μένει πίσω.

Στη Νότια Μαδαγασκάρη, αυτή τη στιγμή, υπάρχουν παιδιά που περιμένουν χωρίς να ξέρουν τι περιμένουν.

Παιδιά που έχουν μέσα τους ένα μέλλον… αλλά δεν έχουν τον τρόπο να το φτάσουν.

Ας γίνουμε εμείς ο τρόπος.

Ας γίνουμε η γέφυρα.

Ας γίνουμε εκείνη η αόρατη δύναμη που θα τους πει

«Δεν είσαι μόνος. Κάποιος σε σκέφτηκε. Κάποιος σε αγάπησε χωρίς να σε γνωρίζει.»

Και τότε… ένα μικρό οικοτροφείο, σε μια γωνιά της Νότιας Μαδαγασκάρης, θα γίνει τόπος θαύματος.

Γιατί το μεγαλύτερο θαύμα δεν είναι να αλλάξεις τον κόσμο.

Είναι να αλλάξεις τον κόσμο ενός παιδιού.

Ο Τολιάρας και Νοτίου Μαδαγασκάρης Πρόδρομος