Θυρανοίξια στον πρώτο ναό του Αγίου Χρυσοστόμου παγκοσμίως

Μια ημέρα που θα μείνει για πάντα στην καρδιά μου…

Με την ευλογία της Α.Θ.Μ. του Πατριάρχου Αλεξανδρείας και πάσης Αφρικής κ.κ. Θεοδώρου Β΄, αξιωθήκαμε να τελέσουμε τα Θυρανοίξια του Ιερού Ναού του Αγίου Χρυσοστόμου του Ιεραποστόλου.

Από νωρίς το πρωί αισθανόμουν πως αυτή δεν θα ήταν μια συνηθισμένη ημέρα. Υπήρχε μια ξεχωριστή χαρά και μια βαθιά συγκίνηση στα πρόσωπα των ανθρώπων. Παιδιά, ηλικιωμένοι, οικογένειες, άνθρωποι απλοί, άνθρωποι που αγαπούν την Εκκλησία, περίμεναν με ανυπομονησία να ανοίξουν για πρώτη φορά οι πόρτες του Ναού.

Και όταν οι πόρτες άνοιξαν…

ένιωσα πως δεν άνοιγε απλώς ένας Ναός.

Άνοιγε ένας καινούργιος δρόμος για τον λαό του Θεού.

Άνθρωποι που μέχρι χθες προσεύχονταν σε πρόχειρους χώρους, σήμερα έμπαιναν για πρώτη φορά σε έναν Ναό που από εδώ και πέρα θα είναι το πνευματικό τους σπίτι. Έναν χώρο όπου θα βαπτιστούν παιδιά, θα τελεστούν γάμοι, θα ακουστούν ψαλμωδίες, θα χυθούν δάκρυα, θα ειπωθούν ευχαριστίες και, πάνω απ’ όλα, θα συναντηθεί ο άνθρωπος με τον Χριστό.

Και ύστερα ήρθε η στιγμή της πρώτης Θείας Λειτουργίας.

Το «Ευλογημένη η Βασιλεία…» ακούστηκε για πρώτη φορά μέσα στον Ναό.

Το θυμίαμα ανέβηκε προς τον ουρανό.

Οι ψαλμωδίες γέμισαν τον καινούργιο Ναό.

Και εγώ κοιτούσα τα πρόσωπα των ανθρώπων και έβλεπα τη συγκίνηση στα μάτια τους.

Ήταν δάκρυα χαράς.

Δάκρυα ευγνωμοσύνης.

Γιατί εκείνη τη στιγμή όλοι αισθανθήκαμε πως ο Θεός μάς χάρισε κάτι πολύ μεγαλύτερο από ένα όμορφο κτίσμα.

Μας χάρισε έναν τόπο για να Τον συναντούμε.

Έναν τόπο όπου ο κουρασμένος θα βρίσκει ανάπαυση, ο πονεμένος παρηγοριά, ο απελπισμένος ελπίδα και εκείνος που αναζητά τον Θεό έναν δρόμο για να Τον πλησιάσει.

Και πόσο μεγάλη ήταν η συγκίνησή μου, γνωρίζοντας πως αυτός είναι ο πρώτος Ιερός Ναός αφιερωμένος στον Άγιο Χρυσόστομο τον Ιεραπόστολο.

Έναν άνθρωπο που αγάπησε την Αφρική, που περπάτησε με πίστη και θυσία και αφιέρωσε τη ζωή του στη διάδοση του Ευαγγελίου.

Σήμερα, εδώ στη Νότια Μαδαγασκάρη, το όνομά του δεν ακούστηκε μόνο.

Έγινε προσευχή.

Έγινε ψαλμός.

Έγινε Θεία Λειτουργία.

Έγινε Ναός.

Και αισθάνθηκα βαθιά πως η σπορά εκείνου του μεγάλου Ιεραποστόλου συνεχίζεται. Οι σπόροι που κάποτε έπεσαν με κόπους, δάκρυα και θυσίες, σήμερα ανθίζουν σε νέους ανθρώπους που ανοίγουν την καρδιά τους στον Χριστό.

Από την καρδιά μου θέλω να πω ένα μεγάλο ευχαριστώ στην Αδελφότητα Εξωτερικής Ιεραποστολής Θεσσαλονίκης, που με την αγάπη, την πίστη και τη θυσιαστική της προσφορά χτίστηκε αυτός ο Ναός.

Γιατί ένας Ναός δεν χτίζεται μόνο με πέτρες.

Χτίζεται με προσευχές.

Χτίζεται με θυσίες.

Χτίζεται με αγάπη.

Χτίζεται με ανθρώπους που πιστεύουν στον Θεό και δεν φοβούνται να ονειρευτούν.

Την Κυριακή τελέσαμε την πρώτη Θεία Λειτουργία.

Από την Κυριακή και μέχρι το τέλος του χρόνου, μέχρι το τέλος του κόσμου, μέσα σε αυτόν τον Ναό θα ακούγονται προσευχές.

Θα ανάβουν κεριά.

Θα βαπτίζονται παιδιά.

Θα τελούνται Θεία Μυστήρια.

Θα έρχονται άνθρωποι με χαρά και άνθρωποι με πόνο, άνθρωποι με ευγνωμοσύνη και άνθρωποι με δάκρυα.

Και κάθε φορά που θα ακούγεται το «Κύριε, ελέησον», θα θυμάμαι αυτή την πρώτη ημέρα.

Την ημέρα των Θυρανοιξίων.

Την ημέρα της πρώτης Θείας Λειτουργίας.

Την ημέρα που ο Άγιος Χρυσόστομος ο Ιεραπόστολος απέκτησε, εδώ στη Νότια Μαδαγασκάρη, έναν Ναό αφιερωμένο στο όνομά του.

Και μέσα στη συγκίνηση εκείνης της στιγμής σκέφτηκα κάτι πολύ απλό

Όταν ο άνθρωπος ανοίγει μια πόρτα για τον Θεό, ο Θεός ανοίγει έναν δρόμο προς τον Ουρανό.

Ας γίνει λοιπόν αυτός ο Ναός ένα μικρό φως μέσα στη μεγάλη γη της Αφρικής.

Ένα φως πίστεως.

Ένα φως αγάπης.

Ένα φως ελπίδας.

Ένα φως που θα οδηγεί πάντοτε τις ψυχές προς τον Χριστό.

Άγιε Χρυσόστομε Ιεραπόστολε, πρέσβευε για όλους μας.

Δόξα τῷ Θεῷ πάντων ἕνεκεν!