Πατρός Βαρθολομαίου Senibulu, του πρώτου ιθαγενή Φιτζιανού ιερέα, αιωνία η μνήμη
Χριστός Ανέστη! Αληθώς Ανέστη ο Κύριος!
Με την ευλογία του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Νέας Ζηλανδίας, Φίτζι, Τόνγκα και Σαμόα κ. Μύρωνος, και με βαθύ σεβασμό προς την οικογένεια του μακαριστού π. Βαρθολομαίου, αφιερώνω αυτά τα λόγια εις ταπεινήν ανάμνησιν ενός ιερέως, πατρός και αδελφού προς όλους όσους εκοπίασαν στην Ορθόδοξη ιεραποστολή.
Είθε ο Κύριος να αναπαύσει την ψυχή του εν σκηναίς δικαίων, αιωνία αυτού η μνήμη.
Η εκδημία του αποτελεί στιγμή θλίψεως για την οικογένειά του, τους ενορίτες του και την ευρύτερη Ορθόδοξη κοινότητα στα Φίτζι και την Τόνγκα. Ωστόσο, είναι επίσης μια ευκαιρία να δοξάσουμε τον Θεό για μια ζωή που δαπανήθηκε στην υπηρεσία του Χριστού και της Εκκλησίας Του.
Γνώρισα τον π. Βαρθολομαίο για πρώτη φορά όταν ήμουν δεκαπέντε ετών και ζούσα στην ίδια γειτονιά με την εκκλησία. Εκείνη την εποχή, η Ορθόδοξη Χριστιανοσύνη μού ήταν άγνωστη, ακόμη και η όψη ενός ιερέως με μαύρο ράσο με προβλημάτιζε· ως παιδί, αναρωτιόμουν μήπως ανήκε σε εντελώς άλλη θρησκεία.
Η πρώτη μου ουσιαστική συνάντηση με τον π. Βαρθολομαίο έλαβε χώρα ένα Σαββατόβραδο, όταν τον είδα να βαδίζει προς το σπίτι μας με ένα θερμό και πράο χαμόγελο, προσκαλώντας μας να παρευρεθούμε στη Θεία Λειτουργία στην Ιερά Μονή της Κοιμήσεως της Θεοτόκου. Με εντυπωσίασε αμέσως το γεγονός ότι ήταν γηγενής Φιτζιανός Ορθόδοξος ιερέας, και η πρώτη ερώτηση που γεννήθηκε στο μυαλό μου ήταν τι τον είχε προσελκύσει σε αυτή την αρχαία πίστη και μάλιστα στην ιερωσύνη.
Καθώς άρχισα να παρακολουθώ τις ακολουθίες πιο συχνά και να μαθαίνω για την πίστη, σιγά-σιγά κατενόησα την ομορφιά του δρόμου που είχε επιλέξει ο π. Βαρθολομαίος. Έγινε για μένα ένας ζωντανός μάρτυρας που με τράβηξε βαθύτερα στην αγάπη της Εκκλησίας.
Ήταν άνθρωπος στον οποίο συναντιόντουσαν η πραότητα και η σοβαρότητα. Μπορούσε να φανεί αυστηρός, ιδιαιτέρως σε θέματα της Εκκλησίας: στην τάξη των ακολουθιών, στη φροντίδα του χώρου του ναού και στην προετοιμασία των εορτών. Όμως η σοβαρότητά του δεν ήταν σκληρότητα· πήγαζε από την ευλάβεια και την πειθαρχία. Όταν κάτι δεν γινόταν σωστά, το διόρθωνε, λέγοντας συχνά: «Όταν κάνεις κάτι, να το κάνεις με τον καλύτερο δυνατό τρόπο». Αυτά τα λόγια παραμένουν ακόμη μέσα μου, διότι αποκαλύπτουν πόσο βαθιά πίστευε ότι η Εκκλησία διαμορφώνει τη ζωή μας και μας καλεί σε κοινωνία με τον Θεό.
Μια από τις τελευταίες μου αναμνήσεις του π. Βαρθολομαίου ήταν λίγο πριν φύγω από τα Φίτζι νωρίτερα φέτος. Τον συνάντησα ένα κυριακάτικο πρωινό, ενώ περίμενε κοντά στην εκκλησία, έχοντας φτάσει νωρίς προτού ανοίξει. Στη συνομιλία μας, μου υπενθύμισε να ενθαρρύνω τα μικρά παιδιά της Εκκλησίας να παραμείνουν πιστά και να προσπαθούν να ζουν σύμφωνα με όσα διδάσκει η Εκκλησία. Εκείνη η στιγμή φανέρωσε τη σιωπηλή αγάπη και φροντίδα που κουβαλούσε συχνά μέσα του. Η μέριμνά του δεν αφορούσε μόνο το παρόν, αλλά και το μέλλον της Ορθοδοξίας στα Φίτζι και τη νέα γενιά που καλείται να συνεχίσει τη ζωή της Εκκλησίας.
Η ζωή του π. Βαρθολομαίου έχει ιδιαίτερη σημασία, διότι ήταν ο πρώτος γηγενής Φιτζιανός που χειροτονήθηκε στην Ελληνική Ορθόδοξη Εκκλησία. Χειροτονήθηκε από τον Σεβασμιώτατο Μητροπολίτη Νέας Ζηλανδίας κ. Αμφιλόχιο διάκονος στην Ιερά Μονή των Αρχαγγέλων του Θαρρίου στη Ρόδο, και πρεσβύτερος στην πόλη της Θεσσαλονίκης. Διακόνησε για δεκαεπτά χρόνια σε διάφορες ενορίες στα Φίτζι, και αργότερα στην Ιεραποστολή του Βασιλείου της Τόνγκα.
Η πορεία του στην Ορθοδοξία αποκάλυψε τη Μία, Αγία, Καθολική και Αποστολική Εκκλησία να ριζώνει στο έδαφος των νήσων του Ειρηνικού, και η ζωή του έγινε κάλεσμα προς όλους τους Φιτζιανούς και όλους τους νησιώτες: να σηκώσουν τον σταυρό τους, να ακολουθήσουν τον Χριστό και να Τον προσκυνήσουν εν πνεύματι και αληθεία, όπως διακηρύσσει το Ευαγγέλιο.
Στο τέλος της πορείας του, ακόμη και όταν η υγεία του επιδεινώθηκε, συνέχισε να υπηρετεί την Εκκλησία, μέχρις ότου η κατάστασή του έγινε τόσο σοβαρή ώστε τελικά κατακλίθηκε.
Σύμφωνα με τον Σεβασμιώτατο Μητροπολίτη Μύρωνα, ο οποίος τον επισκέφθηκε στο σπίτι του μαζί με τον Αρχιμανδρίτη π. Μελέτιο στις 22 Απριλίου 2026, ο π. Βαρθολομαίος ανέφερε ότι, στις πρωινές ώρες, άκουσε τη γλυκιά ψαλμωδία του «Αγνή Παρθένε», τον ύμνο προς τη Μητέρα του Θεού. Στη συνέχεια άκουσε μια φωνή να του λέει: «Μην ανησυχείς. Είσαι ήδη θεραπευμένος. Θα σηκωθείς και θα περπατήσεις ξανά».
Τρεις ημέρες αργότερα, περιστοιχισμένος από προσευχή, παρέδωσε την ψυχή του στα χέρια του Κυρίου. Ένα τέτοιο τέλος ταιριάζει σε μια ζωή που είχε ως κέντρο όχι μόνο τη διακονία της Εκκλησίας, αλλά και την ελπίδα της αναστάσεως και της αιωνίου ζωής εν Χριστώ.
Σήμερα μνημονεύουμε τον π. Βαρθολομαίο ως ταπεινό και πιστό δούλο του Χριστού, ο οποίος υπηρέτησε την Εκκλησία επί πολλά έτη και τώρα έχει ενωθεί με εκείνους που προπορεύθηκαν: τον Μητροπολίτη Γέροντα Αμφιλόχιο, και τους πατέρες Βαρνάβα και Παναγιώτη. Είθε να είναι αιωνία η μνήμη τους, και είθε να συνεχίσουν να προσεύχονται και να μεσιτεύουν για εμάς.
Η παρουσία της Ορθοδοξίας στα Φίτζι παραμένει νέα, αλλά βαθιά σημαντική. Ο π. Βαρθολομαίος στέκεται στην αρχή κάτι καινούργιου και μεγάλου: όχι μόνο ως ο πρώτος γηγενής Φιτζιανός Ορθόδοξος ιερέας, αλλά και ως μάρτυρας ότι η Ορθόδοξη πίστη μπορεί να ασπαστεί, να βιωθεί και να μεταδοθεί από τους ίδιους τους Φιτζιανούς.
Η ελπίδα μου είναι ότι οι νεότερες γενιές θα οικοδομήσουν πάνω στον σπόρο που εκείνος έσπειρε, μαθαίνοντας την πίστη, αγαπώντας τη λειτουργία, διακονώντας με πειθαρχία και μεταφέροντας τον Χριστό στα σπίτια, στα χωριά και στα νησιά τους. Είθε η Ορθοδοξία να συνεχίσει να ανθίζει στα Φίτζι, και είθε το παράδειγμα του π. Βαρθολομαίου να συνεχίσει να εμπνέει και να καθοδηγεί όλους όσοι κοπιάζουν για την Εκκλησία.
Γράφτηκε από τον Αναγνώστη Αμφιλόχιο Ράτου Μπουαταβατάβα
Τελειόφοιτο Φοιτητή Θεολογίας, Θεολογική Σχολή Αγίου Ανδρέα, Σύδνεϋ
