Κωδικός τσάντας: 577

Περίεργος ὁ τίτλος. Πολλοί θά διερωτηθοῦν καί, εἶμαι βέβαιος, θά προβληματισθοῦν. Ἢθελα νά τό γράψω αὐτό τό κείμενο ἀπό καιρό. Δέν τά κατάφερα ὃμως. Θέλησε ὁ Θεός νά τόν καλέσει κοντά Του καί νά τόν ἀναπαύσει.

Ἀπό χρόνια, ἀσχολεῖται μέ τήν ἐξωτερική ἱεραποστολή. Ἒδωσε προτεραιότητα στό ἒργο τοῦ Εὐαγγελισμοῦ τῶν φυλῶν. Ἀφιέρωσε τόν ἑαυτό του καί τή ζωή του στήν ὑπηρεσία τῶν ἀδικημένων καί τῶν ταλαιπωρημένων ἀδελφῶν μας. Ἀπό μακριά, τούς ἀγάπησε καί τούς ἐγκατέστησε μέσα στήν καρδιά του, δίνοντάς τους μιά ξεχωριστή θέση.

Κάποτε, πρίν μερικά χρόνια βρέθηκα στήν Ἀθήνα. Θέλησα νά τόν ἐπισκεφθῶ, ἐκεῖ, στό κέντρο τῆς ἱεραποστολῆς, ὃπου ἀφιέρωσε ὁ ἲδιος τή ζωή του, γιά τούς ἐλάχιστους ἀδελφούς του. Ἢμουν πολύ νεώτερός του καί αἰσθανόμουν ἓνα βαθύ σεβασμό καί εὐγνωμοσύνη γιά ὃ,τι πρόσφερε γιά τήν Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ. Τοῦ ἒδωσε ὁ Θεός τό δῶρο αὐτό τῆς ταπεινώσεως, τῆς προσφορᾶς, τῆς ἂδολης ἀγάπης καί τοῦ ὁλοκληρωτικοῦ δοσίματος γιά τούς ἂλλους.

Λοιπόν, ἐκεῖ ἢμουν, μαζί του, μπροστά στό ἀκροατήριο τῶν συνεργατῶν καί τῶν ἀνθρώπων πού τόν βοηθοῦσαν, στήν ἐκπλήρωση αὐτῆς τῆς ἀποστολῆς του. Ἦταν ἀρκετή αὐτή ἡ πρώτη καί μοναδική συνάντηση. Φαίνεται εἶχε μιά προφητική διαίσθηση. Ἢθελε νά διατηρήσουμε τήν ἐπικοινωνία μας αὐτή.

Κάποτε, δύο πνευματικά του παιδιά καί συνεργάτες του, στό ἒργο τῆς ἐξωτερικῆς ἱεραποστολῆς, ἒφθασαν στή Ναϊρόμπι, γιά ἐπαγγελματικούς λόγους. Δέ μέ γνώριζαν. Μοῦ τηλεφώνησαν καί συναντηθήκαμε, δίνοντάς μου τή συστατική ἐπιστολή του κι ἓνα δῶρο, μιά μικρή βαλίτσα χρώματος καφέ μέ διάφορα δῶρα. Ἡ χειρονομία του αὐτή μέ συγκίνησε βαθύτατα καί μ’ ἐνίσχυσε. Ἀπό τότε, κατάλαβα, ἀκόμα περισσότερο, πόσο ὁ ἂνθρωπος αὐτός ζοῦσε, βαθιά καί δυναμικά, τό θέμα τῆς ἐξωτερικῆς ἱεραποστολῆς.

Τό βαλιτσάκι αὐτό, ἀπό τότε, ἒγινε ὁ ἀχώριστος σύντροφός μου, γιατί ἦταν τόσο πρακτικό καί βολικό πού δέν τό ἀποχωριζόμουν σέ καμμιά ἀπό τίς ἱεραποστολικές μου περιοδεῖες. Ἐκεῖ, ἒβαζα τά ἂμφιά μου, τά προσωπικά μου ἀντικείμενα, σταυρούς καί εἰκονίτσες. Κάθε φορά πού τό ἂνοιγα καί τό χρησιμοποιοῦσα, τό μετέφερα, μέ ἰδιαίτερη φροντίδα, γιατί προερχόταν ἀπό κάποιον, ὁ ὁποῖος εἶχε ἀντιληφθεῖ τό μέγεθος καί τό βάθος τῆς ἐξωτερικῆς ἱεραποστολῆς, στά πρόθυρα τοῦ ἂλλου αἰῶνα.

Τό βαλιτσάκι αὐτό, γνώριζε ὁ ἀείμνηστος Μητροπολίτης ὃτι θά μέ ἐξυπηρετοῦσε καί θά μέ συνόδευε, σέ ὃλα μου τά ταξίδια· ἒγινε ὁ μόνιμος σύντροφός μου. Ἀπό τά πολλά ταξίδια, κάποτε, κουράστηκε. Κάποια φορά, πού ἑτοιμαζόμουν νά ταξιδέψω, ἐνῶ τό εἶχα ἑτοιμάσει γιά τό ταξίδι, κόπηκε τό χερούλι του. Ἡ ἂμεσή μου ἀντίδραση ἦταν νά τό ἀδειάσω καί νά πάρω κάποιο ἂλλο. Ὁ Ἱεροσπουδαστής ὃμως, ὑποδιάκονός μου, πού, πάντοτε, μέ συνοδεύει στίς Ἱεραποστολικές μου ἐξορμήσεις, γνωρίζοντας τό ἱστορικό του, ἀντέδρασε ἀρνητικά, λέγοντάς μου: «Αὐτό τό βαλιτσάκι, ὃλα αὐτά τά χρόνια πού σᾶς συνοδεύεω, δέν τό ἀποχωριστήκατε, ξέρω ὃτι θά λυπηθεῖτε, ἂν τό ἀποχωριστεῖτε τώρα. Ἀναλαμβάνω, λοιπόν, νά τό μεταφέρω κι ἂς τοῦ λείπει τό χερούλι». Ἒτσι, κουτσουρεμένο, δέν τό ἀποχωριστήκαμε, στήν Ἱεραποστολική μας αὐτή περιοδεία, τοὐλάχιστον. Καί, ὃπως μοῦ εἶπε ὁ Ἱεροσπουδαστής, τό βαλιτσάκι εἶχε ἱστορική σημασία, ἀλλά, ἂν τό ἀφήναμε, ἲσως, χάναμε τήν εὐλογία καί τήν εὐχή τοῦ Γέροντα.

Κάθε φορά πού μεταφέρω τό βαλιτσάκι αὐτό καί χρησιμοποιῶ τόν κωδικό πού μοῦ ὑπέδειξε, ἐνθυμοῦμαι τή μεγάλη προσφορά του πρός τούς ἀδελφούς μας, πού τόσο πολύ ἀγάπησε καί θέλησε νά τούς προσφέρει λίγη χαρά καί ἐλπίδα καί πού, μέ τό παράδειγμά του, φωτίζει ὃλους ἐμᾶς τούς ἐργαζομένους, γιά τήν ἐκπλήρωση τῆς ἐντολῆς τοῦ Κυρίου: «Πορευθέντες μαθητεύσατε πάντα τά ἒθνη».

Ὁ ἀναφερόμενος δέν εἶναι ἂλλος ἀπό τόν Ἀείμνηστο Μητροπολίτη Θεσσαλιώτιδος Κωνσταντίνο. Ἂς ἒχουμε τήν εὐχή του.

Ἡ Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ μας, σπανίως, συναντᾶ τέτοιους Ἱεράρχες, ἀφοσιωμένους καί δοσμένους στό θέλημα τοῦ Θεοῦ. Μέ ταπεινό φρόνημα, μέ σύνεση καί σοφία, κράτησε τόν ἑαυτό του δεμένο μέ τό ἒργο τό Ἱεραποστολικό τῆς Ἐκκλησίας μας. Τό πέρασμά του, ἀπό τό χῶρο τῆς Ἱεραποστολῆς θά δίνει στούς νεώτερους ἓνα δυνατό ἒναυσμα, γιά περισσότερον ἀγῶνα, διαρκῆ αὐτοθυσία καί ὑποδειγματικό πρότυπο ἀνθρώπου ἀντοχῆς, πνευματικῆς ἀνοχῆς καί καταλλαγῆς.

† Ο Ναϊρόμπι Μακάριος