Τα δύο Σπήλαια του Κυρίου: Μια πρόσκληση από το σκοτάδι στο φως

Στο βαθύ σκοτάδι των βυζαντινών εικόνων της Γεννήσεως και της Αναστάσεως του Χριστού, εκεί που το μαύρο του σπηλαίου μοιάζει να καταπίνει κάθε ελπίδα, το σχέδιο της Θείας Οικονομίας συνθέτει το πιο συγκλονιστικό ποίημα της ανθρώπινης ιστορίας. Για εμάς τους χριστιανούς, η Γέννηση και η Ανάσταση είναι οι δύο σταθμοί της απόλυτης θυσίας: μιας αγάπης «άχρι θανάτου» που δεν γνωρίζει σύνορα.

Όταν ο Χριστός γεννιέται στη Βηθλεέμ, το σπήλαιο προσφέρει στον Δημιουργό τη φιλοξενία του. Τα σπάργανα που τυλίγουν το θείο Βρέφος προαναγγέλλουν τη σινδόνη του ενταφιασμού Του. Ο Χριστός καταδέχεται να γεννηθεί μέσα στα σπλάχνα της γης, κηρύττοντας από την πρώτη στιγμή πως η κάθοδός Του στον κόσμο είναι μια εθελούσια κατάδυση στον θάνατο, ώστε να τον καταργήσει οριστικά με την παρουσία Του.

Αυτό είναι το μήνυμά μας προς κάθε γωνιά της οικουμένης:

• Οι Βοσκοί που αγρυπνούν υπό το φως του άστρου, δίνουν τη θέση τους στις Μυροφόρες που αντικρύζουν το φως του Αγγέλου.
• Οι πρώτοι είδαν τον Θεό να ενδύεται την ανθρώπινη φθορά· οι δεύτερες είδαν τον άνθρωπο να ενδύεται τη θεϊκή αφθαρσία.

Όπως οι άγγελοι έσκισαν τη σιωπή της νύχτας πάνω από τη φάτνη, έτσι και στο κενό μνήμα, ο ουρανός εισβάλλει ξανά στη γη. Τα μύρα των Μάγων, προσφορά σε έναν «μελλοθάνατο» Βασιλιά, μεταμορφώνονται στα αρώματα της Ζωής που αναβλύζει από τον τάφο. Ο θάνατος, που νόμιζε πως φυλάκισε το Φως, νικήθηκε κατά κράτος. «Θανάτω θάνατον πατήσας»!

Στον σύγχρονο κόσμο, που συχνά μοιάζει με παγωμένο σπήλαιο μοναξιάς και απόγνωσης, η Ιεραποστολή μεταφέρει αυτή ακριβώς τη βεβαιότητα: Ο Χριστός είναι το Φως που δεν φοβήθηκε να εισέλθει στο σκοτάδι για να μας βρει. Η Γέννησή Του ήταν η υπόσχεση και η Ανάστασή Του η εκπλήρωση της παγκόσμιας λύτρωσης.

Αδελφοί μας, όπου κι αν βρίσκεστε:

• Ο θάνατος δεν είναι πλέον το τέλος, αλλά ένα στενό, φωτεινό πέρασμα.
• Το σκοτάδι της δοκιμασίας δεν είναι η απουσία του Θεού, αλλά ο χώρος όπου το Φως Του ετοιμάζεται να εκραγεί.

Ας θυμόμαστε πως ο Κύριος διάλεξε ένα σπήλαιο για να γεννηθεί και ένα σπήλαιο για να αναστηθεί. Δεν υπάρχει σκοτάδι τόσο βαθύ, δεν υπάρχει ανθρώπινος πόνος τόσο μεγάλος, που να μην μπορεί Εκείνος να τον φωτίσει και να τον μεταμορφώσει σε Παράδεισο.

Η ελπίδα γεννήθηκε, ο θάνατος νικήθηκε.

Χριστός Ανέστη!

Κωνσταντίνος Μεταλλίδης δρ. Θεολογίας