Κονγκό (Μπραζαβίλ)


Η Δημοκρατία του Κογκό είναι μια χώρα 342.000 τ.χλμ. στα δυτικά της Αφρικής με πρωτεύουσα την Μπραζαβίλ και πληθυσμό 3.686.000 ανθρώπων. Επίσημη γλώσσα είναι τα Γαλλικά. Η χώρα υπήρξε αποικία της Γαλλίας και ανεξαρτητοποιήθηκε το 1960.

Εδώ εδρεύει η Ιερά Επισκοπή Μπραζαβίλ και Γκαμπόν με κύρια ιεραποστολική δραστηριότητα στο Pointe Noire.

Τὶς Θεός μέγας ὡς ὁ Θεός ἡμῶν;

Πριν από την έναρξη του Μυστηρίου του ιερού Βαπτίσματος, της ένταξης δηλαδή του νέου μέλους της Εκκλησίας σε Αυτήν, προηγείται η Ακολουθία της Κατηχήσεως με την ανάγνωση των εξορκισμών, την απόταξη του Σατανά από τον κατηχούμενο και την αποδοχή-ομολογία του Κυρίου μας Ιησού Χριστού ως του Ενός και Μοναδικού Θεού. Ήδη από τα αρχαία χριστιανικά χρόνια, όπως βλέπουμε σε κείμενα των αγίων Πατέρων, ο κατηχούμενος έπρεπε να αφήσει την παλαιά του πλάνη, να απαρνηθεί το διάβολο συνειδητά, ώστε να βαδίσει προς το Άγιο Βάπτισμα εν Πνεύματι και Αληθεία. Στην ορθόδοξη πατρίδα μας, στον ευλογημένο τούτο τόπο που αναπνέει την Ορθοδοξία από τους Αποστολικούς ακόμη χρόνους, ίσως δεν αντιλαμβανόμαστε τη σπουδαιότητα του πρώτου και ουσιαστικού του μέρους που προηγείται του Βαπτίσματος, της Ακολουθίας της Κατηχήσεως.

Προσωπικώς έπρεπε να έρθω στον αφρικανικό ισημερινό, σ’ έναν τόπο που δεν είναι αμιγώς χριστιανικός, για να δω τα πράγματα “στην πράξη”. Σε μέρη που ή δεν έχουν ακούσει ποτέ για τον Χριστό ή αν έχουν ακούσει, άκουσαν, είδαν και έζησαν εσφαλμένα υπό το πρίσμα της αίρεσης και του σχίσματος. Τώρα λοιπόν που σημαίνουν Ορθόδοξα οι καμπάνες, καλημερίζουν δυναμικά την ευλογημένη σπορά του Ευαγγελίου σε αυτόν τον τόπο αναγγέλλοντας το δρόμο που οδηγεί στην Ενότητα, το δρόμο που οδηγεί στην Αλήθεια της Μιάς, Αγίας και Αδιαιρέτου Τριάδος.

Όσοι είναι έξω από την Εκκλησία ανήκουν στον εαυτό τους. Όσοι είναι συνειδητά ενταγμένοι σε Αυτήν, ανήκουν στο Χριστό. Δαιμονίζεται, λένε οι Πατέρες, αυτός που απελπίζεται. Αυτός που αρνείται το Χριστό και δε βρίσκεται σε κοινωνία με Αυτόν και την Αγία Εκκλησία Του, παρά μόνο με τον εαυτό του. Εδώ, στην Αφρική, όποιος συμπράττει με τον Σατανά μέσα από τις ανάλογες μυστικιστικές τελετές πάντα κινείται στο «εγώ» του, πάντα έχει συμφέρον, πάντα κάτι αναζητά για τον ίδιο. Είτε αυτό σημαίνει πλούτος, θέση ή κοινωνική αναγνώριση· είτε ακόμη είναι φθόνος, ζήλεια ή μίσος για τον άλλο, τη ζωή ή την πρόοδό του. Δεν είναι τυχαία η αναγνώριση που απολαμβάνουν οι μάγοι σε αυτές τις κοινωνίες, αναγνώριση που εδράζεται ενδόμυχα στο φόβο προς το «ισχυρό πνεύμα», που μόνον βλάπτει, ως και προς τους έχοντες τη δυνατότητα της επικλήσεως και της αποτελεσματικής επικοινωνίας μαζί του!

Οι αδελφοί μας που έρχονται στο Άγιο Βάπτισμα δεν είναι άγευστοι όλων αυτών που προανέφερα. Γνωρίζουν πάρα πολύ καλά τι σημαίνει μόνωση, τι σημαίνει ανάγκη υπεροχής, τι σημαίνει να πατήσει ο ένας τον άλλον, τι σημαίνει να συμπράττει κανείς με το διάβολο. Διότι κάποιοι, αν όχι οι περισσότεροι, ήλθαν σε επαφή με τέτοιες διαδικασίες, χωρίς να βρουν τη χαρά, την ελπίδα και τη γαλήνη στη ζωή τους, όπως οι ίδιοι ομολογούν. Έτσι, η απόταξη του Σατανά, πριν από το Βάπτισμα γίνεται καθοριστική πράξη στη ζωή του κατηχουμένου Αφρικανού, που θα επισφραγισθεί με τη χάρη του Παναγίου και Τελεταρχικού Πνεύματος κατά τη βάπτιση. Ως λειτουργοί του Βαπτίσματος στην Αφρική, ο καθένας μας έχει να θυμάται πώς τα δαιμόνια φρίττουν μπροστά στο σημείο του Σταυρού! Όλοι μας έχουμε εμπειρίες από νεοφώτιστους αδελφούς μας, οι οποίοι μπροστά στο καθαγιασμένο νερό του Βαπτίσματος άλλαξαν συμπεριφορά και μεταμορφώθηκαν σε αγρίμια, ηρεμώντας όμως μέσα στο ίδιο καθαγιασμένο νερό που πριν έκανε τα δαιμόνια να τρέμουν.

Αυτήν την εμπειρία βίωσα πριν λίγο καιρό, όταν η νεαρή και χαμογελαστή μέχρι την Ακολουθία της Κατηχήσεως γυναίκα άρχισε να δυσφορεί. Και τούτη η δυσφορία μετετράπη σε συσπάσεις του σώματος, άναρθρες κραυγές και πτώση στο έδαφος ενώπιον του καθαγιασμένου ύδατος, πριν την τρισσή κατάδυση. Επικαλούμενος στα μύχια της ψυχής μου το έλεος και τη δύναμη του Παναγάθου Θεού, επέμεινα στην είσοδο της ταλαίπωρης κοπέλας στο ιερό βαπτιστήριο. «Βαπτίζεται η δούλη του Θεού… εις το Όνομα του Πατρός και του Υιού και του  Αγίου Πνεύματος». Κι ήταν τότε που είδα τους σπασμούς να εξαφανίζονται και τη γαλήνη να επανέρχεται! Όταν στο τέλος του ιερού Μυστηρίου ρώτησα την ευγενή και μορφωμένη γυναίκα να καταθέσει ενώπιον όλων τα όσα βίωσε λίγα λεπτά πριν, με παρρησία ομολόγησε πως ένιωσε να χάνεται σ’ ένα απόλυτο σκοτάδι πριν την είσοδο της στο αγιασμένο ύδωρ, ενώ ερχόμενη σε επαφή με αυτό αισθάνθηκε «λύτρωση από αόρατα δεσμά», όπως αυτολεξεί ανέφερε.

Ο Σατανάς αναπαύεται εκεί που ξεχνιέται ο Χριστός, εκεί που αφήνεται η Αγάπη. Οι κοινωνίες που ιεραποστολικά διακονούνται από τους ταπεινούς σκαπανείς του Ευαγγελίου του Χριστού γνώρισαν χιλιάδες ανθρώπινα θύματα ανά τους αιώνες, όπως θύματα της μαγείας, της δεισιδαιμονίας, της δουλείας, της άγνοιας, της αμάθειας, του πολέμου, του δυτικού πολιτισμού… Σε κάθε περίπτωση τα θύματα αυτά υπέφεραν από τις δυνάμεις εκείνες που είναι αντίθετες σε κάθε τι θεοκίνητο, κάθε τι ευλογημένο, δημιουργικό, πνευματικά προαγωγικό. Και είναι θαύμα του Τριαδικού Θεού η σπορά του Λόγου σε μια γη άνυδρη αγάπης στο διάβα των αιώνων, αγάπης αληθούς, που πηγάζει από το κενό Μνημείο του Αναστημένου Ιησού.

Υψώνοντας το βλέμμα προς τον Εσταυρωμένο Ιησού, προς Αυτόν που άπλωσε τα άχραντα χέρια Του στο ξύλο της Ζωής και ένωσε τα διεστώτα τούτου του κόσμου, παρακαλώ να συνενώσει τους αδελφούς της εκκλησιαστικής μας επαρχίας  στην κοινή δοξολογία της Εκκλησίας «ἐν ἑνί στόματι καί μιᾷ καρδίᾳ», ώστε ενωμένοι στη μία πίστη και στην αληθινή αγάπη με όλους τους Ορθοδόξους ανά την Οικουμένη, να μεγαλύνουν το Πανάγιο Όνομά Του και να ζουν μέσα στο άσβεστο Φως της Χάριτος.

† Ο Μπραζαβίλ & Γκαμπόν Παντελεήμων

Από την Γκαμπόν στη ζούγκλα του Κονγκό

Στις αρχές του Φεβρουαρίου, επισκεφθήκαμε με τη χάρη του Θεού για μία ακόμη φορά την πρωτεύουσα Libreville της Γκαμπόν, της δεύτερης χώρας που υπάγεται στην πνευματική δικαιοδοσία της Ιεράς Επισκοπής μας. Η ποιμαντική αυτή περιοδεία ξεκίνησε την 2α Φεβρουαρίου, οπότε και συναντηθήκαμε με Ορθόδοξους πιστούς της πόλεως και τους στηρίξαμε πνευματικά.

Την επόμενη μέρα, μας υποδέχθηκε ο Υπουργός Εσωτερικών της Γκαμπόν, αρμόδιος και για θέματα θρησκευμάτων, ο οποίος μάς παρέδωσε την επίσημη αναγνώριση της Επισκοπής μας από το κράτος της Γκαμπόν. Η εξέλιξη αυτή μάς χαροποίησε ιδιαίτερα, καθώς μας ανοίγει το δρόμο για την ευρύτερη δραστηριοποίηση και για την οικοδόμηση Ιερών Ναών. Η είδηση αυτή αναφέρθηκε και στην κρατική τηλεόραση, η οποία προέβαλε τις δραστηριότητες της Εκκλησίας μας και μας ζήτησε σε συνέντευξη.

Το απόγευμα της ιδίας ημέρας, στην οικία του προξένου της Σερβίας, τελέσαμε τη Θεία Λειτουργία και κηρύξαμε το θείο λόγο, με την προσευχητική συμμετοχή Γκαμπονέζων, Ρώσων, Σέρβων και Σύρων αδελφών. Στη σύναξη αυτή τέθηκε σε προσκύνηση ιερό λείψανο του αγίου Λουκά, Αρχιεπισκόπου Συμφερουπόλεως, το οποίο φέραμε μαζί μας προς ευλογία των πιστών.

Στο τέλος, προσφέραμε σε όλους την έκδοση της Θείας Λειτουργίας του Ιερού Χρυσοστόμου στη γαλλική. Η δαπάνη της εκδόσεως αυτής καλύφθηκε με δωρεά ανώνυμου αδελφού διά της Αδελφότητας Ορθοδόξου Εξωτερικής Ιεραποστολής. Ευχαριστούμε ολόψυχα, γιατί με την προσφορά αυτή δίνεται η δυνατότητα στο ποίμνιό μας να εμβαθύνει στην κατανόηση του μυστηρίου της Θείας Ευχαριστίας.

CG2

Ο πρέσβης της Ρωσίας, πληροφορηθείς για το λείψανο του Αγίου Λουκά, μας κάλεσε στη ρωσική πρεσβεία, όπου το εκθέσαμε σε προσκύνηση και τελέσαμε σύντομη δέηση για τους Ορθοδόξους εργαζομένους της πρεσβείας.

Το πρωί της 5ης Φεβρουαρίου, αφήσαμε την Γκαμπόν και βρεθήκαμε στην πόλη Impfondo του βορείου Κονγκό, προκειμένου να επισκεφθούμε τους αυτόχθονες πιστούς. Αμέσως, συναντηθήκαμε με την εκκλησιαστική επιτροπή της ενορίας των αγίων Τιμίου Προδρόμου και Νικολάου, καθώς και με τους κατηχουμένους, προς τους οποίους απευθύναμε πατρικούς λόγους εν όψει της βαπτίσεώς τους.

Την επομένη, 6η Φεβρουρίου, είχαμε πολύωρη συνεργασία με τον επιβλέποντα εργολάβο του υπό ανέγερση ενοριακού Ναού και χαρήκαμε για την πρόοδο των εργασιών. Ακολούθησε η βάπτιση γηγενών νεοφωτίστων όλων των ηλικιών στον ποταμό Oubangui. Απευθυνόμενος στους νεοφωτίστους επί της όχθης του ποταμού, ερμήνευσα θεολογικώς τη σημασία του ιερού Μυστηρίου του Αγίου Βαπτίσματος, εξέφρασα τη χαρά της τοπικής Εκκλησίας και τους προέτρεψα να καταστούν έμπρακτοι κήρυκες του ευαγγελικού κηρύγματος και πρότυπα αρετής προς τους συνανθρώπους τους, ως Ορθόδοξοι πολίτες της ευγενούς πατρίδας τους.

Το πρωί της Κυριακής 7ης Φεβρουαρίου, τελέσαμε τη Θεία Λειτουργία στο μισθωμένο ευκτήριο οίκο, όπου προσωρινώς συναντιούνται οι Ορθόδοξοι πιστοί, στους οποίους και προσφέραμε την έκδοση της Θείας Λειτουργίας.

CG1

Το ίδιο απόγευμα, μεταβήκαμε στο τροπικό δάσος, όπου κατοικεί η φυλή των Πυγμαίων, που έχει ασπασθεί την Ορθόδοξη πίστη. Μετά από την ευγενική υποδοχή και προσφώνηση του υπεραιωνόβιου αρχηγού της φυλής, ο Επίσκοπος μίλησε απλά για τη λειτουργική ζωή της Εκκλησίας και τη σπουδαιότητα της συμμετοχής σε αυτήν. Ακόμη, προσέφερε ικανή ποσότητα αλατιού για τη διατήρηση του κρέατος, σαπουνιού και σπίρτων, υλικών απαραίτητων για τον κυνηγετικό τρόπο ζωής των αυτοχθόνων.

Επίσης, υπέβαλε στο σεβάσμιο αρχηγό το παρακλητικό αίτημα για την κατασκευή ενός ιδιαιτέρου χώρου εντός του καταυλισμού, σύμφωνα με τον παραδοσιακό τρόπο κατασκευής των καταλυμάτων της φυλής, ώστε ο νέος εφημέριος του Impfondo να επισκέπτεται κάθε μήνα το τροπικό δάσος και να τελεί τη Θεία Ευχαριστία, προς διευκόλυνση των γηραιοτέρων Πυγμαίων, που αντιμετωπίζουν κινητικά προβλήματα. Το αίτημα έγινε ενθουσιωδώς αποδεκτό από τον αρχηγό, ο οποίος θα μεριμνήσει προς τούτο.

Αυτή η εβδομαδιαία περιοδεία αποτέλεσε μεγάλη ευλογία τόσο για τους Ορθόδοξους πιστούς μας, που συνδέθηκαν περισσότερο με την Εκκλησία μας, όσο και για εμάς. Δοξάζουμε το Θεό, που στις μέρες μας και παρά τις αντίξοες συνθήκες ελκύει τόσες ψυχές στην πίστη και μεταμορφώνει τις ζωές των ανθρώπων.
† Ο Μπραζαβίλ και Γκαμπόν Παντελεήμων

Ο αγιασμός των υδάτων στον ποταμό Κονγκό

Η Μεγάλη Δεσποτική Εορτή των Θεοφανείων εορτάσθηκε με ευλάβεια και ιεροπρέπεια στην Ιερά Επισκοπή Μπραζαβίλ και Γκαμπόν.

Ο Θεοφιλ. Επίσκοπος κ.Παντελεήμων προεξήρχε της Αρχιερατικής Θείας Λειτουργίας και της τελέσεως του Μεγάλου Αγιασμού στον Ιερό Ναό Αναστάσεως του Κυρίου Μπραζαβίλ, μετά το πέρας του οποίου προσέφερε ιερό Αρτοφόριο στον Ναό και απένειμε τιμητική πλακέττα στον συμπροσευχόμενο άμισθο Γενικό Πρόξενο της Ελλάδος στο Κονγκό, κ.Νικόλαο Περρή για την ουσιαστική συμβολή και πολύτιμη συνεισφορά του στην πρόοδο της τοπικής Εκκλησίας.

Ακολούθως, πραγματοποιήθηκε λιτανευτική οδοιπορία στις λεωφόρους της πρωτευούσης, κατόπιν ειδικής αδείας, η οποία κατέληξε στις όχθες του ποταμού Κονγκό.

Εκεί, οι ορθόδοξοι χριστιανοί εβίωσαν προσευχητικώς για τρίτη φορά στην ιστορία της τοπικής Εκκλησίας την τελετή καταδύσεως του Τιμίου Σταυρού στα νερά του ποταμού.

Επί της όχθης ο Θεοφιλέστατος εκήρυξε τον θείο λόγο, αναλύοντας τη θεολογική σημασία της Δεσποτικής Εορτής, ως και την ιστορική καθιέρωση και ερμηνεία της τελετής καταδύσεως του Τιμίου Σταυρού και του αγιασμού των υδάτων. Κατακλείων, μετέφερε προς το Χριστεπώνυμο πλήρωμα τις εόρτιες πατρικές ευχές και ευλογίες της ΑΘΜ του Πάπα και Πατριάρχου Αλεξανδρείας και πάσης Αφρικής κ.κ.Θεοδώρου Β’ και ευχαρίστησε τις αρχές της χώρας για τον επιδεικνυόμενο σεβασμό και την συμπαράσταση προς την Ορθόδοξη Εκκλησία. Τις λατρευτικές εκδηλώσεις εκάλυψε η τηλεόραση του Κονγκό.

Σημειώνεται ότι την παραμονή των Θεοφανείων, ο Επίσκοπος προέβη στην βάπτιση τεσσάρων νηπίων στο υπαίθριο βαπτιστήριο του Ιερού Ναού της πρωτεύουσας Μπραζαβίλ.

Εκ της Ιεράς Μητροπόλεως

SAMSUNG CSC

SAMSUNG CSC

Ἐπίβλεψον ἐξ οὐρανοῦ καὶ ἴδε…

Στις 26 Οκτωβρίου, η Εκκλησία του Χριστού εώρτασε την μνήμη του Αγίου και Ενδόξου Μεγαλομάρτυρος Δημητρίου του Μυροβλύτου, που είναι συνάμα εορτή του Καθεδρικού Ναού της Επισκοπής μας. Τι σημαίνει αυτή η γιορτή για την τοπική Εκκλησία του Κονγκό;

Από τα πρώτα χριστιανικά χρόνια, έδρα του Επισκόπου ήταν ο τόπος εκείνος, στον οποίο βρισκόταν ο ναός, όπου ιερουργούσε ο ποιμενάρχης. Παραπλεύρως αυτού υπήρχε πάντοτε το ιερό βαπτιστήριο. Μια αδιάσπαστη ενότητα μεταξύ του τόπου, όπου τελούνταν η Θεία Ευχαριστία από τον Επίσκοπο, και της τέλεσης του μυστηρίου του Βαπτίσματος. Τότε βάπτιζε μόνον αυτός ως ο εγγυητής της ορθής πίστεως, γι΄ αυτό και το βαπτιστήριο βρισκόταν στην Καθέδρα· απτή απόδειξη της Ενότητος της Εκκλησίας ο Επίσκοπος, ο επιφορτισμένος με αυτό το ιερό και απαρασάλευτο καθήκον. Περπατούσε, δίδασκε και φωτιζόταν το σκοτάδι της αίρεσης, δηλαδή της απομάκρυνσης, της διάσπασης, του κερματισμού του αρράφου χιτώνα του Χριστού, έργο του ίδιου του διαβόλου. Κάποτε, κάποιος μόναχος με μια δόση ετεροχρονισμού είχε πει ότι ο αρχιερατικός σάκκος φέρει κωδωνίσκους, «για να τους ακούν οι αιρετικοί και να σκορπίζονται».

Απ’ τον ουρανό δες μας, Κύριε. Στην κεντροδυτική Αφρική, στο Κονγκό-Μπραζαβίλ, βιώνουμε τις ίδιες αλήθειες, που ζει η Εκκλησία από τότε που χύθηκε το αίμα του Λυτρωτή. Ωστόσο, ο τόπος τούτος ζει εποχές παλαιοχριστιανικές! Εργαζόμαστε σε μια γη που κάποτε –μήπως ακόμα;– φυτοζωούσε στην αναζήτηση ενός «θεού», ο οποίος εργάζεται στα πλαίσια μιας στυγνής συμβατότητας, μιας σχέσης δούναι και λαβείν. Η μεγαλύτερη δυσκολία στη διάδοση του Ευαγγελίου έγκειται στη διδαχή του λόγου, που προτάσσει την ελευθερία και την ιερή μοναδικότητα του προσώπου. Διότι οι αφρικανοί αδελφοί, σαν τους εθνικούς τότε, συνυπήρξαν –και ίσως εν μέρει συνυπάρχουν– με μια θρησκευτικότητα μπολιασμένη με τη δεισιδαιμονία και, μέσω αυτής, με τη σκλαβιά. Σ’ ένα ακούσιο μαρτύριο υποβάλλονται οι αδελφοί κάθε μέρα στους τόπους που διακονούμε, ως και σε χιλιάδες άλλες συμβάσεις, οι οποίες για εμάς είναι ακατανόητες, συμβιβασμένοι άλλωστε και εμείς, οι από αιώνων εκχριστιανισθέντες, με τις δικές μας σωστές ή μη νοοτροπίες.

BR3

Ερχόμαστε σε τούτη τη γη να μιλήσουμε στους αδελφούς μας για την Μία Αλήθεια, τον Ιησού Χριστό, που πλήττει τη σκλαβιά, στο συλλογικό ασυνείδητο των οποίων φρικτά παγιωμένη εμφωλεύει η αίσθηση του φόβου. Φόβοι που ξεκινούν από παλιά, προς τον αρχηγό, τον μάγο, τον εξορκιστή, τους δυνατούς πολεμιστές, την αυστηρά διαβαθμισμένη φυλετική ιεραρχία, τον δυνάστη άποικο. Ένας φόβος που εξαρτήθηκε πρωτίστως απ’ την παροχή της τροφής και ανδρώθηκε μέσα από την συστηματική απόκρυψη της παιδείας και της γνώσης. Πριν έρθουν οι αποικιοκράτες στη πλουσιότερη ήπειρο του κόσμου, την αφρικανική, όταν μονοπωλούσαν οι παραδοσιακές δομές κι αξίες, οι παραπάνω ομάδες ήταν εκείνες που διαχειρίζονταν τη γη, το νερό και την τροφή, υπήρχε η συλλογική παιδεία και γνώση της φυλής, ενώ η θρησκευτικότητα, όπου και αν στρεφόταν μέσα στο σκοτάδι της δεισιδαιμονίας, ήταν στοιχείο της ύπαρξής τους. Έπειτα ήρθαν οι δυτικοί, που μαζί με τ’αλλα τα δεινά, απλώσαν κι έναν χριστιανισμό «εμπλουτισμένο» με τις στυγνές επιδιώξεις τους, κληρικαλιστικά αναπτυγμένο, βασισμένο στην θεϊκή οργή που πάντοτε καραδοκεί…

Ήρθαμε κι εμείς, με υλικά μέσα πενιχρά αλλά πλούσιοι πνευματικά από την διαφύλαξη του απαραχαράκτου του ιερού Ευαγγελίου, ακούγοντας την φωνή των γηγενών. Έτσι έφτασε η Ορθοδοξία στα μέρη αυτά. Ζούμε αποστολικές εποχές σε τόπους που μοναρχούν οι φόβοι.

Τα μελωδήματα της εορτής του Αγίου Δημητρίου μας φέρνουν στο νου αυτήν ακριβώς την απουσία φόβου που είχε ο Μάρτυρας του Χριστού. Τις απαντήσεις του στο δικαστήριο των συμβιβασμένων. Οι δικαστές των μαρτύρων, εραστές του απολύτου τίποτε. Αυτούς που καταδίκασαν, δίωξαν, θανάτωσαν τους χριστιανούς, σήμερα δεν τους θυμάται κανείς. Η λησμοσύνη τούς κατάπιε, αφού η μνήμη και η καρδιά τούς αρνήθηκε. Αντιθέτως, στη γιορτή του ξεπροβάλλει από το νέφος των μαρτύρων ο νεαρός Μεγαλομάρτυρας Δημήτριος: «δεῦρο Μάρτυς Χριστοῦ πρὸς ἡμάς – έλα εδώ σ’ εμάς, Μάρτυρα του Χριστού», ψάλαμε στη γαλλική γλώσσα κι ο Μάρτυς του Χριστού ακούει. Έγινε για εμάς, τους Ορθοδόξους στο Κονγκό-Μπραζαβίλ, το θυσιαστήριο του Καθεδρικού Ναού, η πλάκα εκείνη του τάφου του –οι πρωτοχριστινικές Άγιες Τράπεζες- που ποτίστηκε με τα μύρα, γεννήματα της χάριτος του μαρτυρικού του αγώνα. Και πάνω σ’ αυτόν τον τάφο λειτουργεί ο Επίσκοπος της τοπικής Εκκλησίας, ομολογώντας την ενότητα της Πίστεως με την υπ’ ουρανόν Ορθοδοξία.

BR2

Σε τόπους πολλαπλών παραφωνιών, οι οποίες με κάθε τρόπο προσβάλλουν την πνευματική ελευθερία των εδώ αδελφών μας, με βαθειές θρησκευτικές, κοινωνικές και πολιτιστικές ρίζες, έρχεται το αγιοκέρι της Ορθοδοξίας να λάμψει σκορπίζοντας μακριά τον φόβο του θανάτου. Όλοι οι φόβοι στο θάνατο ανάγονται κι η κατανίκηση των φόβων στην Ανάσταση του Χριστού μεγαλύνεται. Ανάσταση που ζουν τα φωτόμορφα παιδιά της Εκκλησίας Του, ενωμένα στο Σώμα της. Χωρίς την Ενότητα, Εκκλησία δε λογίζεται. Εκκλησία που ποτίστηκε με το αίμα του Χριστού, των Μαρτύρων, του Δημητρίου του Μυροβλύτη. Του Θεσσαλονικέως Αγίου που πρεσβεύει για την Ειρήνη και την Ενότητα της μακρινής από τον τόπο του μαρτυρίου του Εκκλησίας του αφρικανικού ισημερινού, η οποία σ’ αυτόν προστρέχει ως προστάτη, έφορο και πρεσβευτή προς τον Τριαδικό Θεό.

Αυτήν την Εκκλησία, Κύριε «επίβλεψον εξ ουρανού και ίδε». Επισκέψου το νεόφυτο αμπέλι Σου. Περιφρούρησε τα παιδιά σου, που τώρα γνωρίζουν την Οδό Σου, ώστε να περπατήσουν σωστά. Διαφύλαξε την Ενότητα της Εκκλησίας μέσα στον σύνδεσμο της πίστης και της ειρήνης, φώτισε τους ανθρώπους να καταλάβουν ότι αγάπη προς την Εκκλησία Σου σημαίνει πρωτίστως αγάπη προς την Ενότητά της. Κραταίωσε πνευματικά τα νέα παιδιά Σου, την Εκκλησία μας και «κατάρτισαι αὐτήν, ἥν ἐφύτευσεν ἡ Δεξιά Σου».

†Ο Μπραζαβίλ και Γκαμπόν Παντελεήμων

Απόστολοι εκ περάτων…

«Ἀπόστολοι ἐκ περάτων συναθροισθέντες ἐνθάδε…»: Ηχεί σα χάδι μπολιασμένο με τις παιδικές μας αναμνήσεις, κάπου στην πατρίδα, μες στο μικρό γραφικό εκκλησάκι ή τον περικαλλή ενοριακό ναό, πάντοτε όμως μέσα στη Μία Εκκλησιά του Χριστού, στην Εκκλησία των μεγάλων θυσιών και των μεγάλων θαυμάτων. Ύμνοι στου Λυτρωτή τη Μάνα, τη Μάνα και παρηγοριά των Ορθοδόξων όλων, των Ελλήνων και των εκ περάτων. Η εορτή της Κοίμησης της Θεοτόκου είναι γιορτή της ενότητας της Εκκλησίας. Από αυτά τα πέρατα του κόσμου σύννεφα τους Αποστόλους άρπαξαν και τους μετέφεραν στο ταπεινό οίκημα της Γεθσημανής, για να κηδέψουν την Παναγιά. Τη Παναγιά της σιωπής, των δακρύων, των πόνων, των αδικουμένων, των ξένων, των σκλάβων, τη Φοβερά Προστασία των κατατρεγμένων, των θλιβομένων την Παραμυθία, της Ζωής της ίδιας τη Μεγαλόχαρη Μητέρα.

BR1

Ακολουθώντας τα χνάρια τα Αποστολικά αφήσαμε τη γενέθλια γη των προγόνων, «εκεί που φύτρωνε φλισκούνι κι άγρια μέντα κι έβγαζε η γη το πρώτο της κυκλάμινο», που λούζεται από τη Χάρη του Παρακλήτου Πνεύματος, στεριωμένη εδώ και δυο χιλιάδες χρόνια στην πίστη προς τον Τριαδικό Θεό. Κι ήρθαμε στην άκρη σχεδόν του κόσμου και στέλνουμε τη φωνή μας εκ περάτων, φωνή πρωτοχριστιανική, φωνή μιας Εκκλησίας που τώρα σχεδόν ιδρύθηκε. Προσπίπτουμε στους ευλογημένους αδελφούς συμπατριώτες, που μιλούν ακόμα τη γλώσσα των αρχαίων φιλοσόφων και των Αγίων Πατέρων, του λαού εκείνου που πρώτος αποδέχτηκε του Πρωτοκορυφαίου Παύλου το κήρυγμα. Η συνεκλεκτή Εκκλησία του Κονγκό-Μπραζαβίλ ξέρει πού αποτείνει λόγο, ακόμα κι αν η φωνή της προέρχεται εκ περάτων.

Οι Απόστολοι στην κλίνη της Παρθένου προσκόμισαν τη παρουσία τους κι από την κλίνη αυτή στο κενό Της μνήμα προσέπεσαν… Πώς θα μπορούσε η Μάνα της Ζωής απ’ το θάνατο να νικηθεί; Νικήθηκαν στ’ αλήθεια οι όροι της φύσεως σ’ Εσένα, Παρθένε Άχραντε! Στα πέρατα λοιπόν της Αφρικής αυτή τη Μάνα επικαλούμαστε, αυτή την Ενότητα της Εκκλησίας του Χριστού μέλπουμε. Μιλάμε υιικά στην ίδια Μάνα, στην ίδια Θεοδόχο αγκαλιά αναπαυόμαστε. Σ’ Αυτήν προστρέχουμε σε θλίψεις άλλες από εκείνες της πατρίδας, που πάντα θλίψεις ωστόσο παραμένουν, σ’ Αυτήν την ίδια μάνα βρίσκουμε καταφυγή.

BR2

Βαδίζουμε σε μια γη που δε μοιάζει μ’ εκείνη της Ελλάδας την ευλογημένη, αλλά που διψασμένη δέχεται τη Χάρη του Θεού, σε μια γη που έμαθε να λατρεύει τον Αληθινό Θεό τα τελευταία χρόνια και να στήνει εκκλησιές, άλλοτε πρόχειρες κι άλλοτε μόνιμες, αλλά τις στήνει! Και μέσα σ΄ αυτές λατρεύει τον Θεό, που αποκαλύφθηκε στον ανθρώπο εν Χριστώ Ιησού και ικετεύει σε άρρηκτη ενότητα με την Μία, Αγία, Καθολική και Αποστολική Εκκλησία, όπως γύρω από τη νεκρική και ζωηφόρο συνάμα κλίνη της Παρθένου εκφράστηκε, εκεί που εκ περάτων οι Απόστολοι προσήλθαν.
Βαδίζουμε σε μια γη που πειρασμοί πολύμορφοι και δαιμονικοί καραδοκούν ν’ αρπάξουν ανθρώπινες αθάνατες ψυχές, ν’ αμαυρώσουν την θεϊκή πνοή που τις εμφύσησε και να τις παρασύρουν στου Άδη τα σκοτεινά κι αλύτρωτα περάσματα μέσα από μαγείες, θυσίες, είδωλα και καταχθόνιες τελετές.

Αυτή την εκ περάτων φωνή ακούστε, αδελφοί, και δεηθείτε στη Μάνα των Ορθοδόξων, να στερεώνει τον ιεραποστολικό αγώνα που ξεκίνησαν ιερωμένοι Έλληνες αγωνιστές πριν από εμάς κι εμείς, υπακούοντας στην Εκκλησία, συνεχίζουμε. Γίνετε, αδελφοί, οι γέφυρες να ακουστεί το “Χαίρε” της νίκης του Θανάτου ακόμα και στα πιο δυσπρόσιτα μέρη τούτης της άκρης του ισημερινού, ώστε στην αγκαλιά της ίδιας Μάνας «ἐν ἑνί στόματι καί μιᾷ καρδίᾳ» να δοξολογείται το Όνομα του Παναγάθου Θεού και τα ελέη Του να είναι πάντοτε «μετά πάντων ἡμῶν».

† Ο Μπραζαβίλ και Γκαμπόν Παντελεήμων

BR3

Ποιμαντική επίσκεψη στους αυτόχθονες του Βόρειου Κονγκό

Στις αρχές Απριλίου, ο Θεοφ. Επίσκοπος Μπραζαβίλ και Γκαμπόν κ. Παντελεήμων πραγματοποίησε ποιμαντική επίσκεψη στο Βόρειο Κονγκό, στην Ενοριακή Κοινότητα της πόλεως Imfondo.

Στο αεροδρόμιο τον ανέμενε ο Εφημέριος π.Σέργιος Mabelemo με τα μέλη της ενοριακής επιτροπής, ενώ ο γηραιός ορθόδοξος αρχηγός της φυλής των Πυγμαίων τον υποδέχθηκε στο μισθωμένο σπίτι, που χρησιμοποιείται ως προσωρινός χώρος λατρείας.

Κατά την παραμονή του στο Imfondo, ο Θεοφιλέστατος είχε την ευκαιρία εκτενούς συνεργασίας με τον π. Σέργιο και τα στελέχη της ενορίας των Τιμίου Προδόμου και Αγίου Νικολάου για την πρόοδο του ποιμαντικού έργου. Συναντήθηκε με πιστούς για πνευματικά και άλλα θέματα και επιθεώρησε την πρόοδο των εργασιών ανεγέρσεως του Ιερού Ναού Τιμίου Προδρόμου & Αγίου Νικολάου, του πρώτου ορθοδόξου Ναού στον βορρά της χώρας.

Την Κυριακή των Βαΐων 5 Απριλίου, τέλεσε τη Θεία Λειτουργία και κήρυξε στο πολυπληθές εκκλησίασμα. Επίσης, πρόσφερε κουνουπιέρες σε όλους τους πιστούς για την προστασία τους από την μεταδιδόμένη διά των κουνουπιών ασθένεια της ελονοσίας.

Το απόγευμα μετέβη στο τροπικό δάσος, όπου κατοικούν οι Πυγμαίοι. Μετά από την ευγενική υποδοχή και προσφώνηση του σεβασμίου αρχηγού της φυλής, ο Επίσκοπος μίλησε με απλότητα για την σπουδαιότητα της Αγίας και Μεγάλης Εβδομάδος και την Αναστάση του Κυρίου. Ακόμη, διένειμε ρούχα σε όλα τα παιδιά των αυτοχθόνων.

Το μεσημέρι της 6ης Απριλίου έφτασε γρήγορα και ο Επίσκοπος ανεχώρησε γεμάτος συγκινήσεις με προορισμό την πρωτεύουσα Μπραζαβίλ.

Εκ της Ιεράς Επισκοπής

24 ορφανά αγόρια στο Ιμπφόντο

Στην πόλη του Dolisie, στο νότιο Κονγκό-Μπραζαβίλ, λειτουργεί από το έτος 2007 το ορθόδοξο ορφανοτροφείο «Άγιος Ευστάθιος». Στο ίδρυμα αυτό, φιλοξενούνται σήμερα 24 μικρά αγόρια ηλικίας 6 έως 17 ετών, τις ανάγκες των οποίων διακονούν 10 έμμισθοι υπάλληλοι.

Αποστολή του ιδρύματος είναι η προστασία και η χριστιανική ανατροφή των απορφανισθέντων παιδιών, πάντοτε υπό τις κοινωνικές αρχές, αξίες και πεποιθήσεις της πατρίδος τους, εφ’όσον εναρμονίζονται με τις διαχρονικές επιταγές του Ευαγγελίου. Ως μελλοντικοί Ορθόδοξοι πολίτες της χώρας, τα παιδιά εκπαιδεύονται στο σεβασμό προς τους γονείς, τους διδασκάλους, την οικογενειακή και κοινωνική ιεραρχία, τα ιερά και τα όσια, τα ήθη, τα έθιμα και τις πατρώες παραδόσεις.

Το Ορθόδοξο Ορφανοτροφείο "Άγιος Ευστάθιος" στο Ιμπφόντο

Το Ορθόδοξο Ορφανοτροφείο «Άγιος Ευστάθιος» στο Ιμπφόντο

Ωστόσο, η προσπάθεια αυτή δεν είναι εύκολη. Η έλλειψη του οικογενειακού περιβάλλοντος από την αρχή της ζωής τους, η διαφορετική προέλευση ενός εκάστου, η ηλικιακή και πνευματική ανομοιογένεια, ο κοινοβιακός τρόπος ζωής, το πολύπλοκο ψυχολογικά στάδιο της εφηβείας, οι σύγχρονες επιρροές και ο δυτικός τρόπος ζωής ενίοτε δημιουργούν προβλήματα στην αγωγή και τη συμπεριφορά τους. Η αγάπη, ο διάλογος, οι κανόνες συμπεριφοράς, τα απαραίτητα όρια, η τάξη και η πειθαρχία, πάντοτε υπό το φως της Ορθοδόξου πίστεως, αποτελούν τα κριτήρια διαπαιδαγωγήσεως των μικρών ορφανών, χωρίς να λείπουν ασφαλώς και οι δύσκολες στιγμές των παιδικών προστριβών και των νεανικών εντάσεων.

Πέραν τούτων των ουσιαστικών θεμάτων, η λειτουργία ενός ιδρύματος στο Κονγκό-Μπραζαβίλ είναι μία πολύπλοκη διαδικασία. Η Δημοκρατία του Κονγκό-Μπραζαβίλ, ως πρώην γαλλική αποικία, ακολουθεί τα νομικά πρότυπα της Γαλλίας. Συνεπώς, η νόμιμη μισθοδοσία, η αδιάκοπη καταβολή των ασφαλιστικών εισφορών υπέρ των εργαζομένων και τα αυστηρώς περιφρουρούμενα εργασιακά δικαιώματα, οι κατά καιρούς τροποποιήσεις στη νομοθεσία και οι περιοδικοί κρατικοί έλεγχοι επιβάλλουν τη σύννομη λειτουργία του ορφανοτροφείου.

Η Υπουργός Κοινωνικών Υποθέσεων του Κονγκό επισκέπτεται το ορφανοτροφείο

Η πρόσφατη επίσκεψη στις 9 Αυγούστου της Εξοχ. Υπουργού Κοινωνικών Υποθέσεων κας. Emilienne Raoul στο ορφανοτροφείο, η οποία δημοσίως εξέφρασε συγχαρητήριες ευχές για τις άριστες συνθήκες διαβιώσεως, καθώς και η παράδοση στο διευθυντή της εγγράφου ανανεώσεως της αδείας λειτουργίας, επιβεβαιώνει τη σωστή πορεία του.

Όμως, η εύρυθμη λειτουργία του ορφανοτροφείου απαιτεί και μεγάλα χρηματικά ποσά. Η πλήρης διατροφή των 24 παιδιών με τρία ημερήσια γεύματα, η ένδυση και η υπόδυσή τους, οι σχολικές δαπάνες, η αγορά φαρμάκων, η συντήρηση του οικοδομικού συγκροτήματος, οι μισθοί των εργαζομένων, αλλά και τα δίδακτρα των τεχνικών σχολών για τη φοίτηση των μεγαλυτέρων παιδιών αποτελούν μία ατελεύτητη ανησυχία για τον ποιμένα. Η εξασφάλιση του συνολικού ποσού των 3.000 ευρώ που απαιτούνται μηνιαίως για την αντιμετώπιση των παραπάνω δαπανών, πέραν της πατρικής αγωνίας για την ανατροφή και την ορθόδοξη διαπαιδαγώγηση των μικρών ορφανών, συνιστούν διαρκή αγώνα για τον Επίσκοπο.

Επαινετικό δημοσίευμα κονγκολέζικης εφημερίδας

Επαινετικό δημοσίευμα κονγκολέζικης εφημερίδας

Εύκολα, λοιπόν, γίνεται αντιληπτό ότι οι επαινετικοί λόγοι, οι εκφράσεις συμπαραστάσεως και κατανοήσεως, οι ευχές προς πρόοδο, ενδυνάμωση και καρποφορία του αγώνος αυτού, παρά τις αγαθές προθέσεις των ευχομένων, δεν αρκούν.

  • Ποιος μπορεί να κατανοήσει την αγωνία του Ποιμενάρχου, όταν η νύχτα τον βρίσκει να αδημονεί προσευχόμενος προς το Θεό για τη φανέρωση εκείνης της πρακτικής λύσεως που θα εξασφαλίσει τουλάχιστον την τροφή αυτών των 24 παιδιών…;
  • Ποιος μπορεί να αισθανθεί τον ψυχικό του πόνο, όταν εκλιπαρεί για λίγα χρήματα υπέρ των ορφανών, αλλά εισπράττει αρνητικές απαντήσεις εξαιτίας της υφισταμένης οικονομικής δυσπραγίας…;
  • Πόσες ψυχές αντιλαμβάνονται ότι ένα ορθόδοξο ορφανοτροφείο δεν είναι μόνο χώρος επιβίωσης και προστασίας παιδικών υπάρξεων, αλλά μία κατά κυριολεξία χριστιανική οικογένεια στην οποία το εμπερίστατο παιδί πρέπει να διαμορφωθεί σε υπεύθυνο ορθόδοξο πρόσωπο και τίμιο μέλος της κοινωνίας…;

Ο Επίσκοπος Μπραζαβίλ κ. Παντελεήμων μαζί με τα ορφανά

 

Η μεστή αγάπης οικονομική αρωγή της Αδελφότητος Ορθοδόξου Εξωτερικής Ιεραποστολής στηρίζει τις ανάγκες των μικρών μας παιδιών κατά ένα μέρος. Αλλά παρά τη φιλάδελφη διάθεσή τους, αυτή η ευλογημένη συμπαράσταση δεν επαρκεί, αφού οι δαπάνες είναι συνεχείς, οι καιροί χαλεποί και οι ανάγκες της ανά την οικουμένη Ορθόδοξης Ιεραποστολής πάμπολλες και επιτακτικές.

Αδελφοί μου, επιτρέψτε μου να διατυπώσω την ταπεινή άποψη, ότι η ιεραποστολή δεν αποτελεί μία ρομαντική ιστορία ή μία περιπετειώδη διήγηση, ούτε ένα πεδίο συλλογής εμπειριών στην πάντοτε δελεαστική εξ επόψεως φυσικού κάλλους Αφρική. Η ιεραποστολή αποτελεί κοινό καθήκον του υπ’ ουρανόν εκκλησιαστικού Σώματος, σύμφωνα με τους Κυριακούς λόγους, την Αποστολική και Πατερική παράδοση και τη δισχιλιετή εκκλησιαστική ιστορία, τάξη και εμπειρία, χωρίς διακρίσεις. «Ελθέτω η βασιλεία Σου, γεννηθήτω το θελημά Σου ως εν ουρανώ και επί της γης»!

Κι επειδή ο Βασιλέας Χριστός κατά την Ημέρα της Κρισέως θα μας κρίνει επί τη βάσει της αγάπης προς τον συνάνθρωπο, της ερειδομένης επί των λόγων Του «επείνασα και εδώκατε μοι φαγείν, εδίψησα, και εποτίσατε με, ξένος ήμην και συνηγάγετέ με, γυμνός και περιεβάλετέ με…» (Ματθ. κε’ 35-39), ας αναλογιστούμε με ειλικρίνεια το μέγεθος της αγάπης που κυριαρχεί στην καρδιά μας, αγάπης που αν πραγματικά αποδεχόμαστε ως τρόπο υπάρξεως και φυσική απόρροια του ορθοδόξου φρονήματος, γνωρίζει να υπερβαίνει χιλιομετρικές αποστάσεις, φυσικά εμπόδια, οικονομικές συγκυρίες και ατομικές προτεραιότητες. Άλλωστε, «ιλαρόν γαρ δότην αγαπά ο Θεός» (Β΄ Κορ. θ΄ 7). Γένοιτο!

Ο Μπραζαβίλ Παντελεήμων

Η Υπουργός Κοινωνικών Υποθέσεων της Δημοκρατίας του Κονγκό κα. Emilienne Raoul επισκέφθηκε προχθές το Ορφανοτροφείο «Άγιος Ευστάθιος» στο Dolisie του Κονγκό. Η Υπουργός συνομίλησε με τα περιθαλπόμενα παιδιά και το προσωπικό του ιδρύματος, επαίνεσε τις άριστες συνθήκες διαβίωσης στο ίδρυμα και παρέδωσε στο διευθυντή την έγγραφη ανανέωση της αδείας λειτουργίας του.