Καμερούν


Το Καμερούν είναι μια χώρα 475.000 τ.χλμ. στα δυτικά της Αφρικής την οποία διέρχεται ο Ισημερινός. Πρωτεύουσα είναι το Γιαουντέ και επίσημη γλώσσα τα Γαλλικά. Εδώ εδρεύει η Ιερά Μητρόπολη Καμερούν με 32 Ιερούς Ναούς και σημαντικό φιλανθρωπικό έργο, ειδικά στο πτωχό Βόρειο Καμερούν.

Μια καθημερινή τραγωδία

Ἀρχές Αὐγούστου, μέσα στήν περίοδο τῶν μεγάλων βροχῶν, χτύπησε τό τηλέφωνό μου μετά τά μεσάνυχτα. Ξύπνησα λίγο τρομαγμένος καί ἄκουσα τή γνωστή φωνή μιᾶς γυναίκας πού δούλευε γιά χρόνια σάν μαγείρισσα. Μέσα ἀπό κλάματα καί φωνές ἀπελπισίας κατάλαβα, ὅτι κάτι ἔχει ἡ κόρη της καί τήν εἶχαν στά «Ἐπείγοντα» σέ ἕνα Νοσοκομεῖο πού ἐφημέρευε…

Σηκώθηκα, πῆρα τό αὐτοκίνητο καί μετά ἀπό λίγο βρέθηκα στό λαβύρινθο δύο συνενωμένων νοσοκομείων νά προσπαθῶ νά βρῶ τά «Ἐπείγοντα»… Τελικά μετά ἀπό λίγο, ἀκολουθώντας τίς ὁδηγίες κοιμισμένων φυλάκων καί νοσοκόμων, βρέθηκα σέ μιά στρογγυλή αἴθουσα μέ ράντζα καί μέ ἐνδιάμεσα παραβάν, ὅπου οἱ πενήντα νοσηλευόμενοι ἀνέμεναν ἤ τήν μέριμνα τῶν δύο ἰατρῶν, ἤ, κάποιοι ἀπό αὐτούς, τό πιστοποιητικό θανάτου, γιά νά μεταφερθοῦν στούς νεκροθάλαμους… Λίγο σοκαρισμένος καί λίγο συγκινημένος, γιατί κάπου μοῦ θύμισε καί τήν πατρίδα ἡ κατάσταση αὐτή, βρῆκα τήν πρώην μαγείρισσα, μέ τήν κόρη της κατάκοιτη…

—Τί συμβαίνει; Τί ἔπαθε; ρώτησα.
—Δέν ξέρουμε τί ἔχει, μοῦ εἶπε. Ἔχασε τίς αἰσθήσεις της… Συνῆλθε, ἀλλά δέν μπορεῖ νά περπατήσει.

Πῆγα στήν εἴσοδο καί ρώτησα τή νοσηλεύτρια γιά περισσότερες πληροφορίες.

CC BY-NC Medici con l'Africa Cuamm

CC BY-NC Medici con l’Africa Cuamm

—Πάτερ, ἄν δέν κάνουμε ἐξετάσεις, κανένας δέν μπορεῖ νά πεῖ τί ἔχει… Μή δίνετε σημασία στό τί λέει ἡ μητέρα της… Καί ἐν συντομίᾳ, γιά νά γίνουν οἱ ἐξετάσεις, πρέπει νά πληρωθοῦν προκαταβολικά. Ἡ μητέρα εἶπε ὅτι δέν ἔχει χρήματα, ἄρα τίποτα δέν μπορεῖ νά γίνει…

Μιλήσαμε λίγο, πλήρωσα το ἀντίτιμο, και ἀμέσως πῆραν αἷμα ἀπό τήν ἀσθενή καί τό ἔστειλαν γιά ἀναλύσεις… Περίμενα κάπου μιάμιση ὥρα. Ἡ νοσοκόμα ἦλθε καί μοῦ ἀνακοίνωσε πολύ ψυχρά:

—Ἡ ἀσθενής ἔχει AIDS! Χρειάζεται ἐπειγόντως μετάγγιση αἵματος…

Ἄλλο σόκ! Ἔκανε νά φύγει νά πάει στό πόστο της καί ξαναγύρισε…

—Ἡ ὁμάδα της δέν ὑπάρχει στήν Τράπεζα Αἵματος τοῦ Νοσοκομείου μας. Θά πρέπει νά ψάξετε σέ ἄλλο Νοσοκομεῖο, ἤ νά περιμένετε αὔριο τό πρωί νά βροῦμε αἱμοδότες νά δεχθοῦν νά δώσουν αἷμα. Ἄν βέβαια τούς πληρώσετε…

Βοήθησε ὁ Θεός καί ψάχνοντας νά μοῦ ποῦν σέ ποιά νοσοκομεῖα νά πάω, ἔπεσα σέ ἕναν εἰδικευόμενο ἰατρό πού μέ χαιρέτησε μέ ἕνα «Εὐλογεῖτε». Παραξενεύτηκα, ἀλλά μοῦ ἐξήγησε ὅτι εἶχε σπουδάσει στή Μόσχα καί κατάλαβε ὅτι ἤμουν Ὀρθόδοξος κληρικός. Τοῦ ἐξήγησα τό πρόβλημά μου καί δέχθηκε νά μέ συνοδεύσει νά βροῦμε τό σάκκο τοῦ αἵματος πού χρειαζόμασταν…

Ξεκινήσαμε ἀπό νοσοκομεῖο σέ νοσοκομεῖο. Νά ξυπνᾶμε τούς φύλακες, νά μᾶς ἐπιτρέψουν νά μποῦμε μέσα, νά βροῦμε τό κατάλληλο πρόσωπο τῆς βάρδιας, νά μᾶς πεῖ ἄν ὑπάρχει σάκκος αἵματος αὐτῆς τῆς ὁμάδος… Στό τέταρτο κατά σειρά νοσοκομεῖο ἔδωσε ὁ Κύριος καί βρήκαμε! Μιά ἐπιπλέον καθυστέρηση γιά νά βροῦμε τόν ταμία δέ μᾶς ἔμοιασε μέ δυσκολία, διότι εἴχαμε τή χαρά ὅτι πετύχαμε τό σκοπό μας…

Ιατρείο της Ιεραποστολής στο βόρειο Καμερούν

Ιατρείο της Ιεραποστολής στο βόρειο Καμερούν

Ξημερώματα γυρίσαμε στό Νοσοκομεῖο. Ἄρχισαν τήν μετάγγιση καί ἀμέσως ἡ ἀσθενής ἄνοιξε τά μάτια της. Μόλις μέ εἶδε, γαντζώθηκε στά ροῦχα μου καί ἄρχισε νά κλαίει:

—Μή μέ ἀφήσετε νά πεθάνω, μή μ’ ἀφήσετε… Νά γίνω καλά καί θά εἶμαι κάθε μέρα στήν Ἐκκλησία… Προσευχηθεῖτε γιά ἐμένα… Μή μ’ ἀφήσετε νά πεθάνω…

Προσπάθησα νά τήν καθησυχάσω… ἀλλά τί νά πεῖς σ’ ἕνα νέο ἄνθρωπο, 20 ἐτῶν, πού ξέρεις ὅτι ἔχει ἐλάχιστες πιθανότητες νά ζήσει;

Ἔφυγα μέσα σέ μαῦρες σκέψεις καί σ’ ἕνα βαθύ πόνο, γιά τήν πραγματικότητα πού εἶχε ξεδιπλωθεῖ μπροστά μου τήν περασμένη νύχτα. Ὄχι ὅτι δέν εἶχα δεῖ δυσκολότερες καταστάσεις, ἀλλά αὐτή μέ πονοῦσε μ’ ἕνα δικό της τρόπο…

Τό μαρτύριο τῆς κοπέλας κράτησε 12 ἡμέρες ἀκόμα μέ συνεχεῖς μεταγγίσεις… Κατόπιν ἐκοιμήθη μέσα σ’ ἕνα κλάμα κι ἕνα παράπονο…

—Θέλω νά ζήσω. Γιατί δέν γίνομαι καλά;

Ποιός θά μποροῦσε ἆραγε ν’ ἀπαντήσει σ’ αὐτά τά ἐρωτήματα; Ἤ ποιός θά εἶχε τήν τόλμη νά μεταστρέψει αὐτά τά ἐρωτήματα ἑνός νέου ἀνθρώπου σέ αὐτοκριτική;

Νομίζω, πιό πολύ μετράει νά κρατήσεις τό χέρι αὐτοῦ πού φεύγει ἀπό τή ζωή, νά ἔχει μέχρι τέλους τήν αἴσθηση ὅτι δέν εἶναι μόνος του, πάρα ὁτιδήποτε ἄλλο… Ἀναρωτήθηκα πολλές φορές πόσοι ἄνθρωποι πρέπει νά ἔχουν φύγει καί πόσοι φεύγουν καθημερινά, γιατί ἀκριβῶς δέ βρέθηκε κάποιος νά πληρώσει τά φάρμακά τους!

Πόσο ἐλάχιστα κοστίζει ἡ ζωή στήν Ἀφρική τῆς φτώχειας καί τῆς ἀνέχειας…!

† O Καμερούν Γρηγόριος

cm2

Άνθη Φιλαλληλίας εκ του αγρού του Καμερούν

21 Ιανουαρίου 2016

«Μέ τόν καιρό νά ’ναι κόντρα ἔχει τιμή σάν πετᾶς νά μένεις μόνος… νά μένεις μόνος…»

Χαΐνηδες

Ἀγαπητοί ἐν Χριστῷ ἀδελφοί, χαίρετε ἐν Κυρίῳ πάντοτε,

Εἶναι γεγονός, ὅτι οἱ δυσκολίες, μέσα ἀπό τίς ὁποῖες πορεύεται ἡ πατρίδα μας τά τελευταῖα χρόνια, ἔχουν ἕνα σοβαρό ἀντίκτυπο σέ ἀρκετούς τομεῖς τοῦ Ἀποστολικοῦ ἔργου – ἔτσι ὅπως ἔχει παγιωθεῖ ἡ ἔκφρασή του στόν ἀμπελῶνα τῆς Ἀφρικῆς τά τελευταῖα ἑξήντα χρόνια.

Παρ’ ὅλες, ὅμως, τίς δυσκολίες μποροῦμε νά ποῦμε, ὅτι πορευόμαστε διά τῆς χάριτος τοῦ Κυρίου μας, ὁ Ὁποῖος συμ-παρίσταται καθημερινῶς στίς δυσκολίες μας «ζῶν» καί «ἐν πολλοῖς τεκμηρίοις» εὐλογεῖ καί μεταποιεῖ τίς ἐλάχιστες προσπάθειες καί τά ψελλίσματα μας σέ σπόρο εὔκαρπο, καλλίκαρπο καί πολύκαρπο.

Μέ τίς «ἱερές λογίες» τῶν ἐκ πάσης γωνιᾶς τῆς γῆς ἀδελφῶν μας προσπαθοῦμε νά παρηγορήσουμε τίς ἀνάγκες τῶν ἀφρικανῶν ἀδελφῶν καί μάλιστα αὐτῶν ποῦ ἀνήκουν στίς «εὐαίσθητες κοινωνικές ὁμάδες», ὅπως ἄτομα εἰδικῶν ἀναγκῶν -ἀνάπηροι-, οἱ ὁποῖοι πολλές φορές ἀπό τήν ἔλλειψη στοιχειώδους μεταφορικοῦ μέσου καί μερίμνης δέν μποροῦν νά μετάσχουν στήν κοινωνική ζωή μέ τά ἴδια δικαιώματα τῶν ἀρτιμελῶν. Καί δυστυχῶς στήν Ἀφρική, ἐκτός τοῦ ὅτι καταλαμβάνουν μιά περιθωριοποιημένη θέση στήν κοινωνία ἐπιζῶντες σέ ἀθλιες συνθῆκες καί διά τῆς ἐπαιτείας, περιθωριοποιοῦνται ἀπό ἀφάνταστες κοινωνικές προλήψεις καί δεισιδαιμονίες, μέ ἀποτέλεσμα στό σωματικό τους κόπο νά προστίθεται καί μιά καθημερινή ἀφάνταστη δυσκολία καί στά ἁπλούστερα πράγματα.

20150706_122904

Σέ συνεργασία μέ τόν ὀργανισμό IOCC (International Orthodox Christian Charities), ἐπίσημο φιλανθρωπικό ὀργανο τῆς Ἱερᾶς Ἀρχιεπισκοπῆς Ἀμερικῆς, παραλάβαμε ἕναν ἀριθμό ἀναπηρικῶν ἁμαξιδίων καί διαφόρων ἄλλων βοηθημάτων γιά ἄτομα μέ εἰδικές ἀνάγκες, τά ὁποῖα ἀπεστάλησαν στό Ὑπουργεῖο Παιδείας τῆς Χώρας γιά περιπτώσεις μαθητῶν μέ κινητικά προβλήματα καί τά ὁποῖα δυστυχῶς παρέμεναν -ἐν πολλοῖς- σέ ἀποθῆκες, λόγῳ τοῦ ὅτι δέν ὑπάρχει σχετικό κονδύλιο γιά τήν μεταφορά του στά διάφορα σχολεῖα τῆς Χώρας.

Ξεκινώντας ἀπό ἀνθρώπους πού βρίσκαμε στούς δρόμους καί ἀπό πληροφορίες διαφόρων μπορέσαμε καί διενείμαμε σχεδόν ὅσα εἴχαμε παραλάβει…

Ἡ συγκίνηση, ἡ εὐγνωμοσύνη καί οἱ εὐχές τῶν ἀποδεκτῶν ἄς εἶναι μιά αἰώνια μαρτυρία καί προσευχή ἐνώπιον τοῦ Θρόνου τοῦ Θεοῦ γιά ὅσους προσέφεραν καί συμμετεῖχαν μέ τόν ἕναν ἥ τόν ἄλλον τρόπο σέ ὅλη αὐτήν τήν προσπάθεια…

Μιά ἄλλη δωρεά ὑπέρ ἀναπαύσεως ἑνός κεκοιμημένου ἀδελφοῦ μας χρησιμοποιήθηκε -κατά ἕνα μέρος- γιά τήν ὑποστήριξη τῶν οἰκογενειῶν ἀτόμων μέ εἰδικές ἀνάγκες καί σέ προμήθεια τροφίμων γιά ὀρφανοτροφεῖα ἐγκαταλελειμμένων παιδιῶν…

Εἶναι δύσκολο νά περιγράψεις πολλές φορές τέτοιες καταστάσεις… Ἀλλά θά περιγράψουμε ἕνα συμβάν, γιά νά γίνει κατανοητό ὅ,τι προαναφέραμε γιά τίς δυσκολίες τῶν ἀνθρώπων μέ εἰδικές ἀνάγκες, πού βοοῦν συνεχῶς ἐνώπιόν μας «ἄνθρωπον οὐκ ἔχω…» (Ἰω. 5:7) : Ὅταν μαθεύτηκε ὅτι ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία δίνει κάποιες οἰκονομικές ἐνισχύσεις σέ ἄτομα μέ εἰδικές ἀνάγκες, μετά ἀπό λίγο καί ὄταν εἴχαμε ἤδη τελειώσει μέ ὅσους τήν ἡμέρα ἐκείνη εἴχαμε συγκεντρώσει, εἴδαμε νά καταφθάνει τρέχοντας ἕνας ἀνάπηρος πάνω σέ μιά ἀναπηρική καρέκλα πού τήν ἔσπρωχνε ἕνας μεγαλόσωμος καί κάθιδρος ἄνδρας … Εἴπαμε θά εἶναι κάποιος συγγενής τοῦ ἀναπήρου… ὅταν ὅμως μᾶς πλησίασε, εἴδαμε ὅτι ὁ ἄνδρας πού ἔσπρωχνε τό καροτσάκι ἦταν… τυφλός! Καί εἶχαν διασχίσει μαζί μιά τεράστια διαδρομή μέσα στήν αὐξημένη κίνηση τῶν δρόμων… Ὁ ἀνάπηρος καθοδηγοῦσε τόν τυφλό ἀδελφό του, ἐλπίζοντας στό ἔλεος τοῦ Θεοῦ, πού γιά τήν περίσταση ἦταν ἡ μικρή δωρεά τῆς Ἐκκλησίας μας…

20150706_124804_1

Μέ τήν δωρεά, τήν εὐαισθησία καί τήν κατανόηση τοῦ Ἱεραποστολικοῦ Συλλόγου «Ὁ ἅγιος Οἰκουμένιος» ἀγοράσθηκαν πέντε μοτοποδήλατα γιά πέντε Ἱερεῖς πού ἐξυπηρετοῦν ἄνω τῶν δύο ἐκκλησιαστικῶν κοινοτήτων, μειώνοντας ἔτσι τά ἔξοδα κινήσεως καί παρέχοντας τή δυνατότητα στίς διάφορες ἀπομακρυσμένες κοινότητες νά λειτουργοῦν κανονικά καί ὄχι περιαστασιακά λόγῳ δυσκολιῶν μετακινήσεως τοῦ ὑπευθύνου Ἱερέως.

Οἱ πράξεις φιλαλληλίας ἤ φιλανθρωπίας εἶναι πράξεις μυστικές κατά τό «μὴ γνώτω ἡ ἀριστερά σου τί ποιεῖ ἡ δεξιά σου» (Μτ. 6:3) καί δέν ἀποτελοῦν ἐκκλησιαστικές εἰδήσεις, διότι εἶναι ἄρρηκτα συνδεδεμένες μέ τή ζωή καί τό εἶναι τῆς ἐκκλησίας. Ἐν τούτοις δημοσιεύονται κατά καιρούς ὡς μαρτυρίες ἀγάπης, ὡς ἄνθη φιλαλληλίας, διά τόν «ψιλόν λογισμόν» τῶν ἀδυνάτων άδελφῶν μας καί «ἵνα μὴ μωμηθῇ ἡ διακονία» (Β΄ Κορ. 6:3).

Παρ’ ὅλα αὐτά εἶναι καί μαρτυρίες ὅσων, σέ καιρούς ἀντίξοους –καί σέ πεῖσμα ὅσων ἐν πενιχρᾷ ἐκκλησιαστικῇ παιδείᾳ καί ἀνυπάρκτῳ πίστει, ἐν ἔργοις καί λόγοις κρυφοῖς, θεωροῦν τήν ὑπόθεση τοῦ Ἀποστολικοῦ ἔργου «ξωφλημένη» ἤ μή ἀναγκαία καί τήν δυσφημίζουν ἀσύστολα– συνεχίζουν νά κρατοῦν Θερμοπύλας, «ποτέ ἀπ’ τό χρέος μή κινοῦντες…».

Τήν ἀγάπην τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ εἰς πάντας ὑμᾶς, ἀδελφοί.

† Ὁ Καμερούν Γρηγόριος

30

Ένας νέος αγώνας ξεκινά για τους πιστούς της Sangmelima

13 Φεβρουαρίου 2015

Μέ τήν χάρι τοῦ Θεοῦ, τίς εὐλογίες τοῦ Πατριάρχου μας καί τίς προσπάθειες τίς δικές σας, τόν περασμένο Σεπτέμβριο τελειώσαμε τήν κατασκευήν τοῦ Ναοῦ τοῦ Ἁγίου Χαραλάμπους στήν πόλη Sangmelima τοῦ Νοτίου Καμερούν ἡ ὁποία ἀπέχει 140 χιλ. ἀπό τήν Πρωτεύουσα Yaoundé.

Ἡ κατασκευή εἶχε ξεκινήσει τό 2007 μέ δωρεά τῆς Ἀδελφότητος. Ὅπως σᾶς εἶχα ἐξηγήσει ὁ ἐργολάβος ἔκανε ἀρκετές κακοτεχνίες καί ἀναγκαστήκαμε νά διακόψουμε τήν κατασκευή στό ἐπίπεδο τῶν θεμελίων. Ξαναρχίσαμε τόν Νοέμβριο τοῦ 2013 μέ νέο ἐργολάβο καί αἰσίως τόν Σεπτέμβριο τοῦ 2014 τελειώσαμε τήν κατασκευή προσθέτοντας ἐπίσης καί μιά μικρή κατοικία γιά τόν Ἱερέα.

Στίς 27 Δεκεμβρίου, Μνήμη τοῦ Πρωτομάρτυρος καί Ἀρχιδιακόνου Στεφάνου, ἐπισκέφθηκα τήν ἐνορία μέ ἄλλους κληρικούς τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως καί ἐτέλεσα τά Θυρανοίξια τοῦ Ναοῦ καί τήν πρώτη Θεία Λειτουργία.

CM1

Εὐχαριστήσαμε τόν Κύριό μας γιά τήν νέα δυνατότητα πού μᾶς δίνει, μέ τήν σύσταση αὐτῆς τῆς ἐνορίας, γιά τήν προώθηση τοῦ Ἀποστολικοῦ ἔργου σέ μιά ἀπό τίς σημαντικές πόλεις τοῦ Καμερούν μέ ἐξαιρετικές προοπτικές.

Εὐχαριστήσαμε τόν Ἕλληνα Δωρητή τοῦ οἰκοπέδου κ. Στέφανο Κοκκινίδη, κάτοικο τῆς περιοχῆς –ὁ ὁποῖος ἦταν παρών μέ τήν οἰκογένειά του στήν θεία λειτουργία– καί τούς πρώην Προέδρους τῆς Ἀδελφότητος κ. Βάϊο Πράντζο καί κ. Κωνσταντῖνο Δαουδάκη γιά τήν υἱοθεσία τοῦ Ναοῦ ἐκ μέρους τῆς Ἀδελφότητος καί τούς εὐγενεῖς δωρητάς, ζῶντας καί κεκοιμημένους, γιά τή γενναιότητα τῆς πίστεώς των ἀλλά καί τήν ἀγάπη τους πρός στήν ξεχασμένη ἐντολή «πορευθέντες μαθητεύσατε πᾶντα τά ἔθνη». Ἄς τούς δίδει ὁ Κύριος ἐκατονταπλασίονα τῶν προσφορῶν τους καί ἄς χαρίζει τήν αἰώνια ἀνάπαυση σέ ὅσους ἐξ αὐτῶν ἐκοιμήθησαν. Ἐμεῖς ταπεινῶς θά τούς μνημονεύουμε σέ κάθε Θεία Λειτουργία.

Αὐτή βέβαια εἶναι ἡ ἀρχή. Μπροστά μας πλέον ἀνοίγεται ἕνα νέο πεδίο ἀγώνων: νά ὀργανωθεῖ ἡ ἐνορία, νά ἀρχίσουν τά κατηχητικά μαθήματα, ἔως ὅτου νά μορφωθεῖ ὁ Χριστός στίς καρδιές τῶν νεοφωτίστων ἀδελφῶν μας καί νά τίς μορφώσῃ ὁ Χριστός, εἰς ἀνταπόδοσιν, διά τῆς Χάριτός Του.

CM2

Στηρίζουμε τίς ἐλπίδες μας στήν διαρκῆ παρουσία τοῦ π. Ἰωάννου, νέου δραστηρίου κληρικοῦ, ὁ ὁποῖος εἶναι καί γνῶστης τῆς τοπικῆς διαλέκτου καί ἐγκαταστάθηκε μέ τήν οἰκογένειά στήν ὁποία συμπεριλαμβάνονται καί τά ἐξ υἱοθεσίας τέκνα του.

Γιά ὅλα αὐτά τά μεγάλα καί θαυμάσια γιά τήν Τοπική μας Ἐκκλησία ζητοῦμε τίς εὐχές καί τίς προσευχές ὅλων σας καί ἁσπαζόμεθα πάντας «φιλήματι ἁγίῳ» εὐχόμενοι κάθε εὐλογία πνευματική εἰς τούς κόπους καί τούς ἀγῶνας σας.

Μετά τῆς τοῦ Κυρίου ἀγάπης,
ὁ Καμερούν Γρηγόριος

Διαπιστώσεις και όνειρα 10 τροπικών χρόνων

13 Δεκεμβρίου 2014

Συμπληρώθηκαν ἐφέτος, στίς 25 Νοεμβρίου, σύν Θεῶ, δέκα χρόνια ἀπό τήν στιγμή πού τό ἀνεξιχνίαστο καί ἄπειρον ἔλεος τοῦ Κυρίου μας μέ ἔθεσε ὡς ἐπίσκοπον νά διακονήσω τό γεώργιον τοῦ Ἀποστολικοῦ ἔργου στήν Ἱερά Μητρόπολη Καμερούν.

Τά δέκα χρόνια τῆς διακονίας μου δέν τά θεωρῶ ἀρκετά, γιά νά ἐξαγάγω συμπεράσματα καί νά θεωρηθῶ ὡς εἰδικός ἤ νά τά θεωρήσω ὡς ἀφορμήν καί ἀντικείμενον ἑορτασμοῦ. Βρίσκω ὅμως, ὅτι εἶναι μιά μεγάλη εὐκαιρία γιά περισυλλογή καί αὐτοκριτική ἐπάνω στήν ὁποία θά πρέπει νά σχεδιαστοῦν προσεκτικά τά βήματα τῆς ἐπομένης πενταετίας καί –Θεοῦ θέλοντος- ἴσως δεκαετίας.

Οἱ ἐμπειρίες αὐτῆς τῆς δεκαετίας πολλές καί συμπιεσμένες. Κάποια ἆρθρα πού εἶδαν κατά καιρούς τό φῶς τῆς δημοσιότητος σέ διάφορα ἱεραποστολικά περιοδικά θά τά χαρακτήριζα προσπάθειες «ἀπο-συμπιέσεως» αυτῶν τῶν ἐμπειριῶν καί περισσότερο προσπάθειες δημιουργίας ἑνός διαλόγου πρός ὅλες τίς ἐκκλησιαστικές καί μή κατευθύνσεις.

P1010295

Τελικά, ὅλα αὐτά πιστεύω, ὅτι παρέμειναν στά ὅρια ἑνός μονολόγου μέ μιά γοητεία πού περισσότερο ὁφείλεται στήν σκληρή ὡραιότητα τοῦ Ἀφρικανικοῦ τοπίου, στήν ὡμή πραγματικότητα τοῦ κυκλοῦντος τά πάντα θανάτου καί στήν εἰκόνα τοῦ περιπλανωμένου -μέσα σ’ αὐτά- προσώπου της ἱερατικῆς τάξεως…

Ὑπῆρξαν ἄνθρωποι μεμονωμένοι ἤ οργανωμένοι σέ συλλόγους οἱ ὁποῖοι ὅλη αὐτήν τήν δεκαετία στήριξαν τό ἔργο μέ πίστη καί ἐμπιστοσύνη καί στούς ὁποίους ἀνήκει «ὁ δίκαιος τῆς Ἐκκλησίας ἔπαινος» τόν οποῖον θά λάβουν ἀπό τόν ἀδέκαστο Κριτή καί δωρεοδότη Κύριο.

Ὅμως το βαθύτερό μου κίνητρο δέν ἦταν ποτέ νά γίνω συγγραφέας ταξιδιωτικῶν ἐντυπώσεων, οὖτε μελετητής – ἀνθρωπολόγος, ἀλλά νά προσδιορίσω στήν Ἐκκλησία πού μέ ἀπέστειλε τά μέτρα τοῦ «γεωργίου» μου καί τήν ἀνεπανάληπτη εὐκαιρία πού μᾶς δίνεται μέσα στήν χαώδη ἐποχή μας νά κηρύξουμε Χριστό, νά εἰσδύσουμε σέ μιά κοινωνία πρωτόγονη καί στήν ἀρχή τῆς κατά τό εὐρωπαϊκό μοντέλο διαμορφώσεώς της καί νά θέσουμε τόν Χριστό ὡς βάση καί θεμέλιό της, ἐνσαρκώνοντας σέ ὅλη του τήν μεγαλοπρέπεια τήν σιωπηλη καί βοῶσα ἀγάπη τοῦ «καλοῦ Σαμαρείτου» καί διορθώνοντας τήν ἀδιαφορία καί τήν ἐπιπολαιότητα τοῦ «ἱερέως» καί τοῦ «λευίτου», ἡ ὁποία φέρει πάντοτε τήν πικρή γεύση τοῦ «ἀψίνθου»…

Σ’ αὐτά τα δέκα χρόνια, ὁ Θεός μέ γέμισε μέ ἐκδηλώσεις καί χειρονομίες συγκινητικῆς ἀγάπης ἀπλῶν ἀνθρώπων, ἀλλά πάντοτε καί με συνεχεῖς, ἐξαιρετικές «γεύσεις ἀψίνθου» -μέ ἐλάχιστες έξαιρέσεις- ἀπό ανθρώπους πού πίστευω ἀκόμα ὅτι ὑπηρετοῦμε τόν ἴδιο σκοπό, δηλαδή τό Εὐαγγέλιο, ἀλλά ἴσως σέ κάποια ἄλλη ἐκφρασή του, πού ἐμένα ἐπίμονα μοῦ διαφεύγει…

Εἶναι γεγονός ἀναμφισβήτητο, ὅτι οἱ σύγχρονες κοινωνίες εἶναι κουρασμένες και γερασμένες ἀπό τήν συμπίεση τοῦ χρόνου καί τοῦ ὑπέρκαταναλωτικοῦ τρόπου ζωῆς στόν ὁποίο ἔχουν αὐθὑποβληθεῖ ἀπό μιά μακρά ἀδιαφορία καί ἀπουσία πού επέδειξαν γιά «τά κοινά»…

Κάποιοι ἐπαγγελματίες καί ἀνεπαίσχυντοι δημαγωγοί αὔξησαν καί ἐκμεταλλεύτηκαν αὐτήν τήν ἀδιαφορία, ρήμαξαν καί καταρράκωσαν «τά κοινά» καί τά ἐπακόλουθα αὐτῆς τῆς καταστάσεως τά ζοῦμε σάν κρίση καί ἀσθένεια, ἀναμένοντας την ἀνάρρωση ἤ τήν ἐπέμβαση ἑνός ἀπό μηχανῆς «οἰκονομικοῦ θεοῦ»…

Αὐτό ὅμως πού μοῦ εἶναι αδιανόητο νά κατανοήσω καί νά συλλάβω εἶναι «ὁ λήθαργος» τῶν φυλάκων του Εὐαγγελίου καί ἡ συμπόρευσή τους μέ τήν ἐκάστοτε δημαγωγία! Καί βεβαια τά συσσίτια καί τά κοινωνικά παντοπωλεία προσφέρουν πάρα πολλά ἀλλά δεν ἀποτελοῦν λῦση…

Yaounde-2014

Ἡ φιλανθρωπία τήν οποια προσφέρει μια Ἱεραποστολή εἶναι ἀπαραίτητη ἀλλά δεν μπορεῖ να θεωρηθεῖ πρωταρχικός σκοπός… Σκοπός εἶναι μόνον ὁ Χριστός καί τό θέλημά του, δηλαδή τό Εὐαγγέλιο, καί αὐτό δέν εἶναι ἡ προσφορά μιᾶς ἰδέας ἤ μιᾶς κοσμοθεωρίας… Εἶναι «φῶς» καί «ἀλήθεια» καί «ὁδός» καί «ἡ ζωή τοῦ κόσμου» καί ἔτσι θά πρέπει νά μιλᾶμε γιά τόν Χριστό καί νά ζοῦμε μαζί Του.

Πάντα δέ, ὁ Χριστός ἔτσι μιλοῦσε στόν κόσμο μέ ἕναν τρόπο πού δέν εἶχε ποτέ μιλήσει ἄλλος καί οὐσιαστικά ἄνοιγε τά μάτια του κόσμου σέ ἕνα ἄλλο ἧθος καί ὄχι σέ μιά ἄλλη ἠθικιστική μορφή ζωῆς. Γι’ αὐτό δέν δίστασε νά κριτικάρει κάθε μορφή ἐξουσίας καί κάθε μορφή τῆς πίστεως τῆς ἐποχῆς Του καί κάθε ἱεραρχίας τοῦ κόσμου Του…

Θά ἔλεγα μέ βεβαιότητα ὅτι, αὐτήν τήν κριτική ματιά στόν κόσμο Του προσπαθοῦσε νά τήν μεταγγίσει στούς συγχρόνους Του στόν ἀπλό κόσμο καί ὄχι μόνον στούς μαθητάς Τους, θέλοντας νά τούς κάνει ἐξυπνότερους ἀπέναντι στήν ἐκκοσμίκευση τῶν ἀνθρώπων τῆς θρησκείας καί στήν ἀπληστία τῆς πολιτικῆς δημαγωγίας…

Βέβαια ἡ ἀντίδραση τῆς κοινωνίας Του ἦταν ὁ Σταυρός… Άλλά ἠ συνέχεια τοῦ Σταυροῦ ἦταν ἡ Ἀνάσταση, ἡ Ἀνάληψη, ἡ Πεντηκοστή καί ἡ ἁπτή εὐλογία πού πηγάζει γιά πιστούς καί ἀπίστους ἀπό ὅλα αὐτά…

Γιά μιά τέτοια μεταλαμπάδευση τοῦ Εὐαγγελικοῦ θελήματος περιπλανώμεθα στήν Ἀφρικανική Ἥπειρο καί κατά δύναμιν καταναλώνουμε ἑαυτούς, πιστεύοντας ὅτι αὐτά πού πράττουμε ἀποσκοποῦν στήν δόξα τῆς Ἐκκλησίας καί ἴσως εἰσακουστοῦν μετά τήν σταύρωσή μας…

Πόσα ὅμως θαυμαστά πράγματα θά μποροῦσαν νά γίνουν, ἄν ἡ ἀποστέλλουσα ἡμᾶς Ἐκκλησία ἐνέσκυπτε ἐν φιλαδελφίᾳ πρός ἐνίσχυσιν καί συνδρομή τοῦ ταπεινοῦ μας ἔργου;

Πόσα ὑπέροχα θαύματα θά ζούσαμε, ἄν κάποιοι κληρικοί εἶχαν τό θάρρος νά βγοῦν ἀπό τόν «ἐθνικό μονισμό» τῆς πίστεώς των καί συμπορεύονταν μαζί μας στίς ὀδούς τῶν ἐθνῶν καί στίς ἐσχατιές τοῦ κόσμου τῶν ἀνθρωπίνων ὑπάρξεων;

IMG_0017

Πόσο διαφορετική θά ἦταν ἡ εἰκόνα τῆς Ἐκκλησίας μας στόν κόσμο, ἄν πιστεύαμε στό Ἀποστολικό ἔργο «εἰς πάντα τά ἔθνη»;

Αὐτά ὀνειρεύομαι τά μακρά, βροχερά, τροπικά βράδια καί ἀπό τήν ὡραιότητα αὐτῶν τῶν ὀνείρων ἀντλῶ κουράγιο καί ἐλπίδα νά συνεχίσω αὐτήν τήν ἐν πολλοῖς μοναχική μου πορεία γνωρίζοντας κατά βάθος, ὅτι μᾶλλον κάποια ἄλλη γενιά ἐργατῶν τοῦ Εὐαγγελίου, μετά ἀπό πολλά χρόνια μπορεῖ νά τά πραγματοποιήσει καί νά τά ζήσει…

Εὐχαριστῶ Σοί Κύριε!

Τήν ἀγάπην πρός πάντας τούς νοσταλγούς τῆς ἐπιφανείας τοῦ Κυρίου μας.

† Ὁ Καμερούν Γρηγόριος

1 Αυγούστου 2014

Πριν πέντε χρόνια μια ομάδα ιερέων της Μητρόπολης Καμερούν, καθοδηγούμενη από προτεσταντικές ιδέες διοικήσεως της εκκλησίας, επαναστάτησαν κατά του επισκόπου και απαίτησαν η διοίκηση να γίνεται από το σώμα των ιερέων και ο επίσκοπος να αρκεστεί στο ρόλο του εκπροσώπου του Πατριάρχη Αλεξανδρείας.

Αρνούμενοι κάθε διάλογο δίχασαν το σώμα της τοπικής εκκλησίας, κατέλαβαν πρόσκαιρα κάποιες ενορίες και κατόπιν διασπάστηκαν σε πέντε διαφορετικές ομάδες, αφού προσπάθησαν και απέτυχαν τρεις φορές να δημιουργήσουν δική τους «Ορθόδοξη Εκκλησία». Με τη χάρη του Θεού, πρόσφατα, κάποιοι ήλθαν σε μετάνοια και ζήτησαν συγχώρεση ενώπιον των πιστών. Έτσι επέστρεψαν στην Εκκλησία και αυτοί και ένα μεγάλο μέρος των λαϊκών που τους είχαν ακολουθήσει.

Η ιστορία αυτή δεν είναι ούτε η πρώτη ούτε δυστυχώς η τελευταία στην ιστορία της ιεραποστολής, δείχνει όμως μια άγνωστη πτυχή της νηπιότητας των ιεραποστολικών κατά τόπους εκκλησιών και της προσπάθειας που πρέπει να γίνει, ώστε οι σπίθες ενός τέτοιου κινδύνου να μη μετατραπούν σε καταστροφική πυρκαγιά…

21 Ιουλίου 2014

Η κατασκευή του Ιερού Ναού του Αγίου Χαραλάμπους στη Sangmélima του Καμερούν ολοκληρώθηκε με τη χάρη του Θεού. Ευχόμαστε από βάθους καρδιάς ο Ναός αυτός να φιλοξενήσει θερμές προσευχές από τους Ορθόδοξους της περιοχής. Ευχαριστούμε πάρα πολύ τους δωρητές που βοήθησαν στην ανοικοδόμηση του. Οι ιερείς του Ιερού Ναού θα τους μνημονεύουν μέχρι της συντελείας των αιώνων.

Μιλώντας για το Χριστό στην Αφρική

8 Οκτωβρίου 2013
Ἕνας μικρός ἀντίλαλος τῆς ἐντολῆς:
«Πορευθέντες μαθητεύσατε πάντα τά ἔθνη…»
 

Στό τέλος τοῦ κατά Ἰωάννην Εὐαγγελίου ὑπάρχει μιά διευκρίνησις πρός τούς ἀποδέκτες τῆς ἐπιστολῆς–εὐαγγελίου: «…ἔστι δέ καί ἄλλα πολλά ὅσα ἐποίησεν ὁ Ἰησοῦς ἅτινα ἐάν γραφηται καθ’ ἕν, οὐδέ αὐτόν οἶμαι τόν κόσμον χωρῆσαι τά γραφόμενα βιβλία. ἀμήν.» (Ἰωάν. 21, 25).

Τό ὁποῖο σέ ἁπλῆ μετάφρασι ἀποδίδεται ὥς ἑξῆς: «…ὑπάρχουν καί πολλά ἄλλα πού ἔκανε ὁ Ἰησοῦς, τά ὁποῖα, ἐάν γραφοῦν τό καθένα, νομίζω, ὅτι ὁ κόσμος δέν θά χωροῦσε τά βιβλία πού θά ἐγράφοντο. Ἀμήν.»

Πολλοί θά θεωρήσουν ὅτι, στό σημεῖο αὐτό ὁ Εὐαγγελιστής ὑπερβάλλει… Εἶναι ὅμως αὐτό μιά ὑπερβολή; Σύμφωνα μέ τήν Ὀρθόδοξη παράδοσι καί τίς ἀποφάσεις τῶν Οἰκουμενικῶν Συνόδων τό Εὐαγγέλιο εἶναι ἀπ’ ἄκρη σ’ ἄκρη θεόπνευστο. Τά δέ Εὐαγγέλια εἶναι καταγραφή κάποιων σημείων τῆς Προφορικῆς παραδόσεως τῶν Ἀποστόλων πρός τίς νεοσύστατες (τότε) Ἐκκλησιαστικές Κοινότητες καί εἶναι γραμμένα σύμφωνα μέ τίς ὑπομνήσεις τοῦ ἁγίου Πνεύματος κατά τά λεγόμενα τοῦ Κυρίου:

«…ταῦτα λελάληκα ὑμῖν παρ’ ὑμῖν μένων ὁ δέ παράκλητος, τό Πνεῦμα τό Ἅγιον ὅ πέμψει ὁ πατήρ ἐν τῷ ὀνόματί μου, ἐκεῖνος ὑμᾶς διδάξει πάντα καί ὑπομνήσει ὑμᾶς πάντα ἅ εἶπον ὑμῖν» (Ἰωάν. 14, 25-27). Ἐπιπλέον, καί στά τέσσαρα Εὐαγγέλια ὑπάρχουν πολλές φαινομενικῶς «ἀσήμαντες» μαρτυρίες γιά πλῆθος θαυματουργικῶν θεραπειῶν.

CM2

 

Λόγῳ, λοιπόν, τοῦ ὅτι ὁ ἄνθρωπος εἶναι ἐπιρρεπής εἰς τήν λήθη, ὁ Πατήρ ἀποστέλλει τόν Παράκλητο, ὁ Ὁποῖος ὑπενθυμίζει τά ὅσα ἐνετείλατο «ἐν ἔργοις καί λόγοις» ὁ Χριστός κατά τήν ἐπίγειο ζωή καί δράσι του. Βέβαια, τό ἐργο αὐτό τοῦ ἁγίου Πνεύματος τῆς «ὑπομνήσεως» τῶν ἐντολῶν τοῦ Κυρίου, δέν σταματᾶ στήν Ἀποστολική ἐποχή, ἀλλά συνεχίζεται διά μέσου τῶν αἰώνων μέ τόν καθημερινό ἁγιασμό τῶν μελῶν τῶν ἐκκλησιαστικῶν κοινοτήτων καί τήν ἀνάδειξι ἁγίων μορφῶν καί ἀπό τά δύο φῦλα ἀλλά καί ἀπό ὅλες τίς κοινωνικές τάξεις καί ὅλη τήν ἐκκλησιαστική Ἱεραρχία. Ἔτσι, ἔχουμε Ἀποστόλους, Ἰσαποστόλους, Μάρτυρας, Ὁμολογητάς, Ὁσίους, Ἱεράρχας, Δικαίους καί Εὐσεβεῖς. Ἔχουμε ἁγίους Βασιλεῖς, Στρατηγούς, στρατιώτας, ἁλιεῖς, δούλους καί ἀπελευθέρους, ἁγίες ἐκ πορνῶν, στυλίτας, δενδρίτας καί διά Χριστόν σαλούς, ἁγίους καί ἁγίες αὐτόχειρας…

Ὅλες αὐτές οἱ τάξεις οὐσιαστικῶς μέ τήν ζωή τους καί τόν ξεχωριστό τρόπο πού ἁγίασαν «ὑπομιμνήσκουν» -ὑπενθυμίζουν- ἔργοις καί λόγοις ἕνα καί τό αὐτό πρᾶγμα: «τό πρόσωπον τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ».

Θά λέγαμε ἐπίσης, ὅτι μέ τήν ζωή τους, τό παράδειγμά τους καί πολλές φορές καί τήν διδασκαλία τους ἀνασύρουν στήν μνήμη τῶν ἐκκλησιαστικῶν κοινοτήτων –καί τῆς καθ’ ὅλου Ἐκκλησίας– πολλά ἀπό αὐτά πού ἔκανε ὁ Ἰησοῦς Χριστός καί δέν ἐγράφησαν καί ἦταν τόσα πολλά πού ἄν ἐγραφοντο καθένα ξεχωριστά ὁ κόσμος δέν θά χωροῦσε τά γραφόμενα βιβλία…

Αὐτή εἶναι καί ἡ ἰδιαιτέρα ἀξία τῆς μελέτης καί προβολῆς τῶν συναξαριῶν τῶν ἁγίων στήν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία καί ἡ καθ’ ὅλου τιμή τῶν ἁγίων.

Συγχρόνως, αὐτός εἶναι καί ὁ ἀγῶνας τῆς συγχρόνου Ὀρθοδόξου Ἱεραποστολῆς στά πέρατα τῆς Οἰκουμένης, νά συσταθοῦν ἐκκλησιαστικές Κοινότητες μέσα σέ κοινωνίες πρωτόγνωρες καί πολλές φορές πρωτόγονες καί νά δημιουργηθεῖ ἡ «μνήμη τοῦ Χριστοῦ» ἡ ὁποία θά καλλιεργεῖται μέ τήν συνεχῆ «ἀνάμνησί Του» καί θά δημιουργήσει τίς βάσεις ἐκεῖνες πού θά ἀνασύρουν στήν μνήμη τῶν ἐκκλησιαστικῶν κοινοτήτων τά ὅσα εἶπε καί ἔκανε ὁ Χριστός καί δέν κατεγράφησαν «καθ’ ἕν» δηλαδή, τόν καθημερινό ἁγιασμό…

Ἔτσι καταννοοῦμε, ὅτι ἡ Ἱεραποστολή εἶναι μιά βασική προϋπόθεσι ὑπάρξεως κάθε Ἐκκλησίας καί ἀλλοίμονο στήν Ἐκκλησία πού ἔκοψε τούς δεσμούς της μέ τήν Ἱεραποστολή∙ εἶναι σάν τό δένδρο πού κόβει μόνο του τίς ρίζες του…

Πρέπει νά γίνει κατανοητό, ὅτι οἱ προσπάθειες ὅλων τῶν Ἱεραποστόλων εἶναι προσπάθειες τῆς Μιᾶς, Ἁγίας, Καθολικῆς καί Ἀποστολικῆς Ἐκκλησίας καί ὄχι προσωπικές ἐπιδιώξεις γιά νά ἀποκτήσουμε τόν τίτλο τοῦ Ἱεραποστόλου.

Δέν εἶμαι ἐδῶ γιατί μοῦ ἀρέσει τό ἄγνωστο καί ἀπαρηγόρητο τοῦ τόπου, ἤ ἡ περιπετειώδης ζωή καί δρᾶσι… Εἶμαι ἐδῶ συνεχίζοντας καί μετέχοντας στόν κλῆρο τῶν Ἀποστόλων Μάρκου καί Λουκᾶ…

Καί μοῦ εἶναι πραγματικά δύσκολο νά μιλῶ γιά τόν Χριστό μετά ἀπό δυό χιλιάδες χρόνια, ἀλλά σκέπτομαι τούς Ἀποστόλους πού μιλοῦσαν γιά τούς Προφήτας τοῦ Ἰσραήλ καί τίς Προφητεῖες τους καί ἀς εἶχαν περάσει αἰῶνες ἀπό τότε καί τήν ἐποχή τους … «Ἀδελφοί ἐξεπλήρωσεν ὁ Θεός τὴν ὑπόσχεσίν ἣν ἔδωκεν διά τῶν δοῦλων Του τῶν Προφητῶν… καί ἐξαπέστειλεν τόν Υἱὸν Αὐτοῦ…»

Σκέπτομαι τόν ἴδιο τόν Χριστό πού ἑρμήνευε τίς προφητεῖες στίς Συναγωγές καί ὁδηγοῦσε τόν λαό τοῦ Ἰσραήλ καί τούς Μαθητές Του στό νά δοῦν, νά ἀγγίξουν, νά ζήσουν, νά μετάσχουν στήν ζωή καί τόν θάνατο καί τήν Ἀνάστασι τῆς ἐκπληρώσεως τῶν Προφητειῶν… Καί λέγω, «δέν εἶναι δικός μου ὁ Λόγος ἐτοῦτος καί δέν ἔχω δικαίωμα νά τόν στερήσω ἀπό κανέναν», καί μιλῶ γιά τόν Χριστό γιά τήν ἐλπίδα τῆς Ἀναστάσεως σέ ἕναν κόσμο πού ζυμώνεται καθημερινά στά ἀδιέξοδα ἑνός φτηνοῦ καί ἀναίτιου θανάτου πού καλύπτει ἀπέραντες ἐκτάσεις ὑπάρξεων προορισμένων νά ζήσουν τήν αἰωνιότητα…

CM1

Πιστεύω, ὅτι, ἄν ἀνασταίνονταν στό σήμερα κάποιοι ἀπό τούς ἀρχαίους Τραγικούς καί εἶχαν τίς πληροφορίες πού ἔχουμε ὅλοι μας γιά τήν Ἀφρική, θά ἔγραφαν συνεχῶς νέες τραγωδίες γι᾽ αὐτήν, γιά νά στιγματίσουν καί νά θεραπεύσουν τή θανατηφόρο ἀδιαφορία μας!

Βέβαια, ἕνας κόσμος σάν τό δικό μας πού δέν ἔχει τήν παιδεία τῆς τραγωδίας νά τόν καλλιεργεῖ, δηλαδή τήν τάση «τῆς μιμήσεως τῆς σπουδαίας καί τελείας πράξεως», θά μποροῦσε νά καλλιεργηθεῖ σήμερα μέ αὐτόν τόν τρόπο; Εἶναι ἕνα ἐρώτημα που θά πρέπει νά συζητηθεῖ πάρα πολύ, διότι ἡ Ἐκκλησία οὐσιαστικά μιά τραγωδία παρουσιάζει σέ κάθε Εὐχαριστιακή Σύναξι: «τόν Χριστόν ἐνσαρκούμενον, πάσχοντα, θνήσκοντα, ἀνιστάμενον, ἀναλαμβανομένον καί ἐρχόμενον πάλιν μετά δόξης καί κρίνοντα τήν Οἰκουμένην…».

Πόσοι ὅμως ζοῦν πραγματικά διά τῆς τραγωδίας τήν ἐσχατολογική αὐτή διάστασι τῆς Εὐχαριστιακῆς Συνάξεως σέ κάθε Λειτουργία; Καί πόσοι ἀποδέχονται αὐτήν τήν διάστασι τῆς Ἐκκλησίας ὅπως τήν διδάσκει ἡ ἴδια ἡ Ἐκκλησία; Αὐτή εἶναι ἀκριβῶς ἡ ἀπόστασι, ὅσων θεωροῦν τήν Ἱεραποστολή ὡς «οὐτοπία καί τελειωμένη ὑπόθεσι» ἀπό τήν πραγματικότητα τῆς Ἐκκλησίας, τήν ὁποία ὑπηρετοῦν ὡς μιά ἴσως συναισθηματική τους κάλυψι∙ καί ἡ ἀπόστασι ἀπό καθαυτήν τήν Ἱεραποστολή, πού ἐπίσης οὔτε τήν ἔχουν ζήσει, οὔτε καί οὐσιαστικά τήν ἔχουν ἐξασκήσει.

Θά πρέπει νά γίνει αἰσθητό μέ κάθε τρόπο ὅτι εἶναι μιά ἐντελῶς διαφορετική κατάστασι νά μιλᾶς καί νά γνωστοποιεῖς:

  • σέ ἀνθρώπους πού δέν ἄκουσαν ποτέ στήν ζωή τους τά περί Χριστοῦ μετά ἀπό 2000 χρόνια καί νά σπέρνεις τήν πρόσκλησι τῆς πίστεως σ᾽Αὐτόν,
  • εἶναι κάτι ἄλλο νά μιλᾶς περί Χριστοῦ σέ ἀνθρώπους πού ἔχουν μιά ἐλάχιστη γνῶσι περί Αὐτοῦ καί κάτι τό ἐντελῶς διαφορετικό,
  • νά προσπαθεῖς νά ἐξεγείρεις τό ἐνδιαφέρον περί τοῦ ἐκκλησιαστικοῦ τρόπου ζωῆς σέ ἀνθρώπους πού φέρουν στό DNA τους τήν ἀνάμνησι τῆς ἐμπειρίας τοῦ ἐκκλησιαστικοῦ τρόπου ζωῆς…

Ἀς ὑποθέσουμε ὅτι οἱ Ἱεραπόστολοι ἀσχολοῦνται μέ τήν πρώτη καί δεύτερη πραγματικότητα καί οἱ μή ἀσχολούμενοι μέ τήν Ἱεραποστολή ἀσχολοῦνται μέ τήν δεύτερη καί περισσότερο μέ τήν τρίτη πραγματικότητα.

Ὁ λόγος τῶν Ἱεραποστόλων θά πρέπει νά μήν ἀναφέρει ἁπλῶς ἱστορικά γεγονότα, ἀλλά θά πρέπει νά ἔχει αὐτήν τήν ποιότητα καί αὐτήν τήν δυναμική «νά ἐνσαρκώσει, νά γεννήσει» τόν Χριστό στίς ὑπάρξεις τῶν ἀνθρώπων… καί νά ἀκολουθησουν οἱ ἄνθρωποι τήν ἐπίγεια ζωή τοῦ Κυρίου καί νά πιστοποιηθεῖ ἡ πίστι τους «διά τῶν ἐπακολουθούντων σημείων» τῆς παρουσίας τοῦ Χριστοῦ στήν ζωή τους καί νά δημιουργηθεῖ «ἡ μνήμη» πού θά ἀναγεννᾶται διά τοῦ Μυστηρίου τῆς Ἀναμνήσεως.

Ὁ λόγος τῶν Ποιμένων στίς Ἀρχαῖες Ἐκκλησίες δουλεύει στήν βάσι ὅτι ὑπάρχει ἤδη «ἡ μνήμη»… Οἱ ἄνθρωποι ἔχουν, ἐπιθυμοῦν, καλλιεργοῦν ἤδη μιά σχέσι μέ τόν Χριστό ἀκόμα καί ὅταν ἀδιαφοροῦν φαινομενικά γι᾽ Αὐτόν…

Αὐτή ἡ οὐσιαστική διαφορά τῶν δύο λειτουργιῶν τοῦ Ἑνός καί μόνου Ἐκκλησιαστικοῦ Λόγου περιγράφει ὀφθαλμοφανῶς τίς δυσκολίες καί τά προβλήματα τῶν Ἱεραποστόλων, ἀλλά καί τήν ἀναγκαιότητα τῆς ὑπάρξεως τοῦ Ἱεραποστολικοῦ λόγου καί στήν σύγχρονη πραγματικότητα τῶν Ἀρχαίων Ἐκκλησιῶν, πού κάθε ἄλλο παρά ζωντάνια τίς χαρακτηρίζει…

Ἴσως ὁ λόγος μου ἀκούγεται σκληρός καί αὐστηρά κριτικός… μά πρέπει ἡ αὐτοκριτική μας νομίζω νά ἀνάγεται καθημερινά καί σέ κάποια ἄλλα θεολογικά ἐπίπεδα πού θά μᾶς βοηθήσουν νά βελτιώσουμε τήν θέσι μας ὡς Ποιμένων τῆς Ἐκκλησίας καί αὐτό γίνεται μόνον διά τῆς συνεχοῦς ἀνατομίας τῶν ἐλλείψεών μας…

Τόν ἁσπασμόν τῆς πίστεως εἰς πάντας τούς ἀδελφούς ἐκ τῶν ἐν Ἀφρικῇ ἐλαχίστων ἀδελφῶν τοῦ Κυρίου μας…

+ ὁ Καμερούν Γρηγόριος

Πνευματικό καταφύγιο για τους νέους του Γιαουντέ

2 Φεβρουαρίου 2013

Αγαπητοί αδελφοί,

Χαίρετε εν Κυρίω πάντοτε! Σας έχω αναφέρει στο παρελθόν τη σημαντικότητα της παρουσίας του Ιερου Ναού του Αγίου Δημητρίου και της Αγίας Τριάδος στην πρωτεύουσα του Καμερούν Yaounde, ο οποίος κτίσθηκε με την ευγενή δωρεά της Αδελφότητας. Οι δύο αυτοί Ναοί λειτουργούν κανονικά από τον Οκτώβριο του 2011 με συγκεκριμένο πρόγραμμα ακολουθιών και Θείων Λειτουργιών τέσσερις φορές την εβδομάδα με σχετικό πρόγραμμα κηρυγμάτων και ομιλιών από όλους τους κληρικούς. Ήδη η παρουσία της Εκκλησίας μας έχει γίνει αισθητή στο κέντρο της πόλεως και ευχαριστούμε το Θεό για την ευλογία αυτή.

Πάντοτε σκεπτόμενοι την προαγωγή της ταπεινής ιεραποστολικής προσπάθειάς μας, αναζητούμε περισσότερα μέσα υποστήριξης του ευαγγελικού έργου. Σκεπτόμασταν πάντοτε να μπορούσαμε να δημιουργήσουμε ένα κέντρο, το οποίο θα μπορούσε να κινήσει το ενδιαφέρον του νέου κόσμου, για να προσεγγίσουν την Ορθόδοξη Εκκλησία, και αυτό λόγω της γειτνίασης του Ιερού Ναού του Αγίου Δημητρίου με δύο μεγάλα Πανεπιστήμια. Εκατοντάδες φοιτητές περιφέρονται στην περιοχή αναμένοντας την έναρξη των μαθημάτων τους και, λόγω του ότι οι αίθουσες των Πανεπιστημίων δεν επαρκούν για το σύνολο των φοιτητών, οι μισοί περιμένουν να τελειώσει η πρώτη ομάδα, για να συνεχίσουν αυτοί στην ίδια αίθουσα.

Σκεφτήκαμε λοιπόν να δημιουργήσουμε μιαν ανοιχτή Βιβλιοθήκη – Αναγνωστήριο με ηλεκτρονικούς υπολογιστές και διασυνδέσεις με ηλεκτρονικές βιβλιοθήκες από όλο τον κόσμο μέσω του διαδικτύου και η βιβλιοθήκη αυτή να είναι ανοιχτή στους φοιτητές. Πιστεύουμε ότι θα μπορούσε να δουλέψει θετικά για την ιεραποστολική μας προσπάθεια και σε βάθος χρόνου θα έχουμε πολλά θετικά αποτελέσματα, διότι με την προσφορά ενός πνευματικού καταφυγίου για το νέο κόσμο, παράλληλα γίνεται και η γνωστοποίηση της Ορθοδόξου Εκκλησίας, εφ’ όσον η Εκκλησία θα ευρίσκεται στον ίδιο χώρο.

Ο περιβάλλων χώρος της Εκκλησίας είναι πολύ μικρός για κάτι τέτοιο, έτσι η ιδέα ετέθη σε κατάσταση αναμονής. Τελευταία μάς προσέγγισε ένας γείτονας και μας πρότεινε να μας πουλήσει το γειτονικό οικόπεδο 365 τ.μ. για 23.000 €. Θεωρούμε ότι είναι μια μοναδική ευκαιρία.

Γνωρίζουμε ότι οι καιροί είναι δύσκολοι και υπάρχει παντού οικονομική στενότητα, αλλά ελπίζουμε ότι ο Κύριος δεν εγκαταλείπει ποτέ το Αποστολικό έργο, που άλλωστε είναι ο πυρήνας του μυστηρίου της ενσαρκώσεώς Του και ταπεινώς υπόθεση και της δικής μας ασημάντου υπάρξεως.

Μετά της του Κυρίου αγάπης και ευχών προς πάντα τα μέλη της Αδελφότητος,
Ο Καμερούν Γρηγόριος

Ιερατική οικογένεια έξω από το καλύβι της

Συναντώντας τον Αναστάντα Λόγο στην «Τιβεριάδα» της Αφρικής

27 Ιουνίου 2012
Παιδιά του Καμερούν κατηχούνται εντός του Ιερού Ναού

Παιδιά του Καμερούν κατηχούνται εντός του Ιερού Ναού

Ἱεραποστολικό Κέντρο Ἁγίων 12 Ἀποστόλων | Katrang – Β. Καμερούν

Ταπεινοφρόνως ὑπακούοντας στήν ἀποστολική ἐντολή τοῦ Κυρίου μας: «πορευθέντες μαθητεύσατε πάντα τά ἔθνη… διδάσκοντες αὐτούς τηρεῖν πάντα ὅσα ἐνετειλάμην ὑμῖν…», πορευόμεθα καί ἐμεῖς ἀνάμεσα σέ «λαούς φυλές καί γλῶσσες», προσπαθῶντας νά μεταφέρουμε τά μεγαλεῖα τοῦ Θεοῦ, τό μήνυμα τῆς Ἀναστάσεως, τό μήνυμα τῆς ἀγάπης καί τῆς ἐπαγγελίας τῶν μελλόντων ἀγαθῶν, δηλαδή, τῆς Βασιλείας τῶν Οὐρανῶν…

Ὅμως αὐτή ἡ πορεία μας κάθε ἡμέρα, κάθε ἄλλο ἀπό τό νά εἶναι εὔκολη προμηνύεται …

Εἶναι γεγονός ὅτι, κάθε στιγμή πορευόμεθα ἀνάμεσα στήν ζωή καί τόν θάνατο, στήν ἀδικία καί τήν φιλανθρωπία, στήν ἀνθρωπιά καί τήν ἀπανθρωπιά…

Ὅσο βαθύτερα προχωρᾶς στήν καρδιά τῆς Ἀφρικῆς τόσο πιό πολύ ὑποφέρεις. Καί δέν εἶναι τόσο οἱ συνθῆκες τῆς ζωῆς… Εἶναι πού βλέπεις τήν τρομακτική ἔκταση τῆς ἀδικίας πού ἔγινε, γίνεται καί θά συνεχίσει νά γίνεται σ’αὐτόν τόν κόσμο, τόν Ἀφρικανικό, ἀπό τούς κόσμους κάποιων ἄλλων Ἥπείρων…

Ευρισκόμεθα λοιπόν ἀπό ἐκπλήξεως εἰς ἔκπληξιν… καί μερικές φορές ἀναρωτιόμαστε ἄν πρέπει νά μιλήσουμε ἤ ὄχι;

Τί ἀλήθεια λές σέ ἕναν νέο πού πρίν προφθάσει νά καταλάβει τήν ζωή, πρίν προφθάσει κἄν νά τήν γευθεῖ, μπαίνει στήν λίστα τῶν ἐτοιμοθανάτων;

Πρίν δεκαπέντε χρόνια ἐπεσκέφθηκα τήν Ὀρθόδοξη Ἱεραποστολή στήν Οὐγκάντα, μιά πολύ δυνατή ἐμπειρία καί ἕνα ρῖγος στήν πλάτη, πού… τό αἰσθάνομαι μέχρι σήμερα.

Ἐκεῖ λοιπόν στό Ἱατρεῖο τῆς Ἱεραποστολῆς συνήντησα ἕναν γηραιό Οὐγκαντέζο Ἱατρό· εἶχε σπουδάσει στήν Ἑλλάδα καί, ὅπως τό 99% ὅσων ἔρχονται νά σπουδάσουν, ἔμεινε γιά τριάντα χρόνια καί ἐργάστηκε στήν Ἑλλάδα. Συνταξιοῦχος πλέον καί μέ ἀρκετές τῦψεις γύρισε περί τήν «ἑνδεκάτην ὧραν» νά ἐξυπηρετήσει τήν Ἱεραποστολή…

Συζητώντας μαζί γιά τήν πρῶτη μου ἐμπειρία στήν πραγματικότητα τῆς Ἀφρικῆς μοῦ εἶπε τό ἐξῆς: «Γιά νά μπορέσετε νά καταλάβετε τήν κατάσταση τῆς Ἀφρικῆς πρέπει νά γνωρίζετε ἕνα καί μόνο γεγονός: ἡ μεγαλύτερη ἐπιτυχία τῶν χρόνων τῆς ἀποικιοκρατίας εἶναι ὄχι τό ὅτι ἔκλεψαν τό πλοῦτο τῶν χωρῶν μας ἀλλά τό ὅτι ἐνεφύσησαν στόν ἀφρικανό, ὅτι οἱ εὐρωπαῖοι, οἱ λευκοί γενικά, εἶναι ἐξυπνότεροι ἀπ’αὐτόν καί ἔχουν πάντα καλύτερες λῦσεις… Ἔτσι μᾶς ἔγινε συνήθεια νά ἐμπιστευόμεθα περισσότερο τούς ξένους παρά τούς ἐαυτούς μας… Αὐτή εἶναι ἡ βάση τοῦ πρόβλήματος τῆς Ἀφρικῆς σήμερα…»!

Ὅταν ἄκουγα αὐτά τά λόγια, ποτέ δέν πίστευα, ὅτι θά ἐρχόταν μιά ἡμέρα πού θά τά εὕρισκα μπροστά σέ κάθε μου βῆμα…

Αὐτή εἶναι ὅμως ἡ πραγματικότητα καί καλούμεθα νά τήν ἀντιμετωπίσουμε κατάματα…

Αὐτός εἶναι ἕνας ἀπό τούς κυρίους ἄξονες γύρω ἀπό τούς ὁποίους πρέπει νά κινηθεῖ κάθε ποιμαντική μας προσπάθεια…

Πῶς ὅμως; Καί μέ τί κόστος;

Ἡ ἐπιμονή τοῦ Κυρίου μας μετά τήν Ἀνάστασή Του στήν συνομιλία του μέ τό Ἀπόστολο Πέτρο νά τόν ρωτᾶ τρεῖς φορές: «Σίμων Ἰωνᾶ ἀγαπᾶς με πλεῖον τοῦτων;» καί στήν ἀπάντηση τοῦ Πέτρου: «Ναί, Κύριε, σύ οἶδας ὅτι φιλῶ σε…» νά ἀνταπαντᾶ:

«Ποίμαινε τά ἀρνία μου,… ποίμαινε τά πρόβατά μου,… βόσκε τά πρόβατά μου…» περικλεῖει τόν τρόπο καί τόν κόπο αὐτῆς τῆς ἀγάπης…

Ο Σεβ. κ. Γρηγόριος σε πηγάδι έξω από ανεγερθέντα Ι. Ναό

Ο Σεβ. κ. Γρηγόριος σε πηγάδι έξω από ανεγερθέντα Ι. Ναό

Περικλεῖει τήν ποιότητα στήν ὁποῖα θά πρέπει νά ἀναχθεῖ ὁ κάθε Ἱεραπόστολος γιά νά μπορέσει νά «ἐνσαρκώση» πραγματικά τόν Λόγο τοῦ Θεοῦ μπροστά στά μάτια καί στίς ὑπάρξεις τῶν νεοφωτίστων ἀδελφῶν μας καί νά μήν εἶναι ἁπλᾶ μιά ἀκόμα φωνή – ἀνάμεσα σέ τόσες ἄλλες πού μιλοῦν γιά τήν ἴδια ἀλήθεια, τόν Χριστό, ἀλλά μέ τά ὅρια καί τά μέτρα μιᾶς νοησιαρχικῆς σχολῆς καί παραδόσεως – πού μιλάει ἀκατάληπτα γιά τό ἀκατάληπτο μυστήριο τοῦ Θεοῦ.

Αὐτή τήν ὁπτική τοῦ Ἀποστολικοῦ ἔργου ἔχουμε ἀνάγκη ὅλοι οἱ Ὀρθόδοξοι, οἱ ὁποῖοι, ἄν μᾶς ἐρωτοῦσε ὁ Ἀναστᾶς Κύριος: «Φιλεῖς με πλεῖον τοῦ κόσμου σου;», μᾶλλον θά περνοῦσαν δεκᾶδες χρόνια πρίν βροῦμε ἀπάντηση…

Ὁ Καμερούν Γρηγόριος

H Iεραποστολική προσπάθεια της Ορθόδοξης Εκκλησίας στο Βόρειο Καμερούν

10 Φεβρουαρίου 2012

Cameroon

Δυστυχῶς ὑπάρχουν καί Χριστιανοί πού δέν διαθέτουν αὐτήν τήν εὐαισθησία ἤ δέν γνωρίζουν τήν Ἱεραποστολική διάσταση τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας καί ζοῦν σέ ἕναν δικό τους «χριστιανισμό» κομμένο καί ραμμένο στά μέτρα τά δικά τους…

Πολλές φορές ἔχουμε κάνει, ἄλλοτε σύντομες καί ἄλλοτε ἐκτενεῖς ἀναφορές στήν ταπεινή προσπάθεια ὅλων μας γιά τόν Εὐαγγελισμό μιᾶς ἀπό τίς πολύ δύσκολες γωνιές τῆς Ἀφρικανικῆς Ἡπείρου, τoῦ Β. Καμερούν.

Μια ζωή μες στο βάλτο

Ἡ ἰδιοτυπία τοῦ Β. Καμερούν εἶναι οἱ δύσκολες κλιματολογικές συνθῆκες καί ἡ γεωγραφική του θέση… ἔξι μῆνες βροχές ἔξι μῆνες ξηρασία μέ ὐπερβολική ζέστη, …ἔρημος στά πρόθυρα ἤ στήν κατάληξη τῆς ἀπεράντου Ἐρήμου τῆς Σαχάρας…

Οἱ δύσκολες αὐτές συνθῆκες καί τό ἐντελῶς ἐπίπεδο τοῦ τόπου – διότι μετατρέπεται σέ ἕναν ἀπέραντο βάλτο κατά τήν περίοδο τῶν βροχῶν – καθιστοῦν τήν ὑλοποίηση ἀναπτυξιακῶν προγραμμάτων ἀνέφικτη γιά τήν παροῦσα οἰκονομική κατάσταση τῆς χῶρας…

Ἔτσι ἡ Ὀρθόδοξη Ἱεραποστολή – ἡ μόνη πού δρᾶ πλέον τῶν τριάντα χρόνων στήν περιοχή, καθώς ἄλλες χριστιανικές ὁμολογίες ἔχουν ἐγκαταλείψει τήν περιοχή καί ἀναπτύσσονται στίς μεγάλες πόλεις πού τούς παρέχουν κάποιες σχετικές ἀνέσεις καί περισσότερη ἀσφάλεια – ἔχει νά ἀντιπαλέψει ὄχι μόνον τήν ἀντιπαράθεση τοῦ Εὐαγγελίου μέ τήν πανάρχαια Ἀφρικανική πίστη στά πνεύματα τοῦ κακοῦ, ἀλλά καί μέ τίς ἀντικειμενικές δυσκολίες τοῦ τόπου καί τά ὄσα αὐτές ἐπιφέρουν στόν πληθυσμό τῆς περιοχῆς: ὑποσιτισμό, περιορισμένη διατροφή, κακή ποιότητα νεροῦ, ἀσθένειες ἀπό τά προαναφερθέντα, ἔλλειψη ὑγεινομικῆς περιθάλψεως εὐρείας κλίμακος, ἔλλειψη φαρμάκων, ἐλονοσία καί πλῆθος ἄλλων τροπικῶν ἀσθενειῶν, ὑποτυπῶδη ὁργάνωση ἐκπαιδευτικοῦ συστήματος, δυσκολίες γλωσσικές καί δυσκολίες τεραστίων ἀποστάσεων, πού καθιστοῦν τό Ἱεραποστολικό ἔργο ἀπαραίτητο μέ παράλληλη ἀνάπτυξη ὅλων τῶν φιλανθρωπικῶν του πλευρῶν

Χέρια αδειανά

Τό ὅλο αὐτό ἔργο στηρίζεται στίς δωρεές διαφόρων Ἱεραποστολικῶν Συλλόγων καί οὐσιαστικά φίλων τῆς Ἱεραποστολῆς καί Χριστιανῶν πού διαθέτουν ἀκόμα τήν σώζουσα εὐαισθησία τοῦ Καλοῦ Σαμαρείτου τοῦ Εὐαγγελικοῦ λόγου… – διότι δυστυχῶς ὑπάρχουν καί Χριστιανοί πού δέν διαθέτουν αὐτήν τήν εὐαισθησία ἤ δέν γνωρίζουν τήν Ἱεραποστολική διάσταση τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας καί ζοῦν σέ ἕναν δικό τους «χριστιανισμό» κομμένο καί ραμμένο στά μέτρα τά δικά τους.

Ἄν μελετήσετε προσεκτικά τήν ἱστορία τοῦ καλοῦ Σαμαρείτου καί φανταστεῖτε ὅτι ὁ ἄνθρωπος αὐτός – ὁ καλός Σαμαρείτης – δέν συναντᾶ στόν δρόμο του ἕναν μόνον ἄνθρωπο πληγωμένο, γυμνό καί ἡμιθανῆ ἀλλά συναντᾶ χιλιάδες κόσμου σέ αὐτήν τήν κατάσταση … καί βλέπει ὅτι τό «ἔλαιον καί ὁ οἶνος» πού κουβαλᾶ στό ταξίδι του γιά κάποια ἀνάγκη ἀποδεικνύονται ἐλάχιστα γιά να μπορέσει νά βοηθήσει αὐτές τίς χιλιάδες κόσμου… ὅπως καί τά ροῦχα του δέν εἶναι ἀρκετά νά ἐπιδέσουν τίς πληγές ὅλων…

Ἄν μπορέσετε καί προσεγγίσετε τήν ἀπορία καί τόν ἐσωτερικό σπαραγμό τοῦ καλοῦ Σαμαρείτου μπροστα σέ αὐτήν τήν κατάσταση …τότε θά ἔχετε προσεγγίσει κάπως καί τη δική μας καθημερινή δυσκολία… διότι δέν ἐπαρκεῖ πάντα ὁ οἶνος καί τό ἔλαιον οὖτε τά ροῦχα μας γιά νά σταθοῦμε κατά τόν εὐαγγελικό λόγο κοντά σ’αὐτούς τούς ἀνθρώπους…

Οὖτε ἔχουμε τό μέγεθος καί τόν πλοῦτο αὐτῆς τῆς πίστεως τοῦ Ἀποστόλου Πέτρου νά ποῦμε σ’αὐτόν τόν κόσμο: «ἀργύριον καί χρυσίον οὐχ ὑπάρχει μοι ὅ δέ ἔχω τοῦτο σοί δίδωμι, ἐν τῷ ὀνόματι Ἰησοῦ Χριστοῦ ἔγειραι καί περιπάτει»…(Πραξ. 3. 6-7)

Cameroon 2

Ζητούνται Σαμαρείτες

Ἔτσι στρεφόμεθα πάντα πρός τούς ἀδελφούς μας- τῶν ἀρχαίων ἐκκλησιῶν- καί παρακαλοῦμε τήν ἀγάπη τους καί τήν εὐσπλαχνία τους νά ὑπερνικήσει τά διλήμματα καί νά μᾶς βοηθήσει… νά βοηθήσουμε αὐτόν τόν κόσμο…

Διότι αὐτός ὁ κόσμος δέχεται τόν λόγο τοῦ Κυρίου μας σάν ἡ ἄνυδρος γῆ τήν βροχή… καί αὐξάνει μέσα της ὁ σπόρος τῆς πίστεως καί συγκροτεῖ εὐαγγελικές κοινότητες πιστευόντων… συγκροτεῖ Ἐκκλησίες ὅπου δοξάζεται τό ὄνομα τοῦ Θεοῦ καί προσευχή θερμή ἀναπέμπεται ὑπέρ τῆς σωτηρίας τοῦ σύμπαντος κόσμου… καί οἱ Ἐκκλησίες αὐτές εἶναι τά μελλοντικά «Πανδοχεία» τῆς εὐαγγελικῆς ἱστορίας τοῦ καλοῦ Σαμαρείτου πού θά φροντίσουν κάποτε καί τούς «πλησίον» τόπους καί ἀνθρώπους

Εὔχεσθε ὑπέρ ἡμῶν ἀδελφοί ἅγιοι ὅπως ταπεινῶς καί ἐμεῖς εὐχόμεθα δι’ ὑμᾶς στίς Ἐκκλησιαστικές μας Κοινότητες…

† ὁ Καμερούν Γρηγόριος