Η ιστορία

Η Αδελφότητά μας ιδρύθηκε το 1963 με την επωνυμία «Οι Φίλοι της Ουγκάντας». Πνευματικός ιδρυτής υπήρξε ο φλογερός ιεραπόστολος της Αφρικής αείμνηστος π. Χρυσόστομος Παπασαραντόπουλος (1903-1972), ο οποίος πρώτος άνοιξε τους δρόμους της σύγχρονης Ορθοδόξου Εξωτερικής Ιεραποστολής , όταν το 1961 πρωτοπήγε στην Ουγκάντα.

Από την Ουγκάντα έγραψε σε πνευματικούς του φίλους:

«Βοηθήστε με. Ο κόσμος εδώ διψά για την Ορθοδοξία, για το Χριστό, και συγχρόνως πεινά».

Στο κάλεσμά του ανταποκρίθηκαν οι φίλοι του και συγκρότησαν το πρώτο ιεραποστολικό σωματείο στην Ελλάδα με σκοπό να τον βοηθήσουν ηθικά και υλικά στην εκπλήρωση του ιεραποστολικού του έργου.

Η ίδρυση

Από τα πρώτα εξέχοντα ιδρυτικά μέλη τα οποία υπηρέτησαν επί σειρά ετών το Σωματείο ως διατελέσαντες Πρόεδροι υπήρξαν οι ✝ Παντελής Μπάγιας, ✝ Παναγιώτης Παπαδημητρακόπουλος και Κωνσταντίνος Δαουδάκης.

Η πρώτη συνεδρίαση της προσωρινής διοικούσας επιτροπής των «ΦΙΛΩΝ ΤΗΣ ΟΥΓΚΑΝΤΑΣ» έγινε στις 15 Δεκεμβρίου 1963.

Στη συνεδρία αυτή παρέστησαν τα 26 ιδρυτικά μέλη τα οποία ήταν οι:

Αθανασιάδης Παντελής, Αναστασίου Γαβριήλ, Αρζουμανίδου Σοφία, Βοσνάκης Παναγιώτης, Βραχιονίδης Αβραάμ, Δαουδάκης Κωνσταντίνος, Θεοδωρακόπουλος Μάρκος, Ιακωβίδης Περικλής, Καϊμάκη Μαριάνθη, Καραγιάννη Λεμονιά, Καρατάσου Ελπίδα, Μέγας Φώτιος, Μπάγιας Γεώργιος, Μπάγιας Παντελής, Μπακατσέλος Απόστολος, Μωραΐτης Γεώργιος, Παπαβασιλείου Περικλής, Παπαδημητρακόπουλος Παναγιώτης, Πασούδης Πέτρος, Ρέλλος Βασίλειος, Ρέλλου Μαρίκα, Σήφακας Χαρίδημος, Τζόλας Ανδρέας, Τσαμαδός Μιχαήλ, Τσαούσογλου Ελευθέριος, Χαραλαμπίδου Μαρία

Πριν την έναρξη της συζήτησης επί των θεμάτων της ημερήσιας διάταξης έλαβε το λόγο ο πρώτος ιδρυτικός πρόεδρος κ. Μπάγιας Παντελής και είπε τα εξής:

«Αγαπητοί, κάνοντας έναρξη της πρώτης συνεδριάσεως, θεωρώ καθήκον μου να πω τα εξής, που κρίνω απαραίτητα, δηλαδή ότι η εργασία που γίνεται για τον Θεό δεν κουράζει, δε γεμίζει από κόρο την ψυχή του ανθρώπου, όπως έλεγε ο Ι. Χρυσόστομος. «Ακόρεστος εστίν η ευσέβεια». Μου ήρθαν στο νου μου αυτά από το εξής περιστατικό.

Πρό τινων ημερών μεταξύ ορισμένων σημειώσεών μου βρήκα και το εξής: «η Αμερικανίδα Έλεν Κέλερ συμπλήρωσε προ τινός τα 75 χρόνια της. Κουφή, τυφλή και άλαλη. Και όμως είναι διάσημη συγγραφέας. Περιοδεύει σ’ όλο τον κόσμο. Οργανώνει αγώνα παροχής βοήθειας για τους τυφλούς. Συναντάται με διεθνείς προσωπικότητες, προκειμένου να φανεί χρήσιμη στις ανάγκες των ομοιοπαθών της. Ιδού παράδειγμα προς μίμηση. Έχουμε την τιμητική αποστολή ως συνεργοί Θεού, στο έργο αυτό που είναι απρόσωπο, χριστοκεντρικό, έργο διακονίας και θυσίας να καταβάλλουμε κάθε ενεργητικότητα για την προαγωγή του έργου, ήτοι προβαίνοντας στην εγγραφή μελών, κατ’ αρχήν μεν χτυπώντας τις καρδιές εκείνων που δεν τις έχουν κλειστές στον υπερφυσικό κόσμο και ψυχές που ελκύονται από το Χριστό, για να αποτελέσουν τη ζύμη για το όλο έργο…»

Έτσι άρχισε η δραστηριότητα του συλλόγου «οι φίλοι της Ουγκάντας», μαζεύτηκαν τα πρώτα χρήματα και αποστέλλονταν στον π. Χρυσόστομο.

Ακόλουθοι εκείνων

Μετά το θάνατο του π. Χρυσοστόμου το σωματείο «οι φίλοι της Ουγκάντας» μετονομάστηκε σε Ελληνική Εταιρεία Ορθοδόξου Εξωτερικής Ιεραποστολής και συνέχισε να βοηθά πλέον όλες τις ανά τον κόσμο ορθόδοξες ιεραποστολές, τόσο στην Αφρική, όσο και στην Ασία. Το βασικό μέσο ήταν πάντα το περιοδικό, το οποίο εξαρχής επιμελείτο ο Παναγιώτης Παπαδημητρακόπουλος. Με τις ανταποκρίσεις των ιεραποστόλων άρχισε το κοινό της Θεσσαλονίκης να μεταφέρεται στα ιεραποστολικά μέτωπα της Αφρικής. Το 1975 χτίστηκε η πολυκατοικία, όπου ο Παναγιώτης Παπαδημητρακόπουλος παραχώρησε χώρο για τα γραφεία μας.

Από το 1978 το Σωματείο μετονομάστηκε σε «Αδελφότητα Ορθοδόξου Εξωτερικής Ιεραποστολής» και με το όνομα αυτό συνεχίζει τη δραστηριότητά του μέχρι σήμερα.

Η Αδελφότητα και εξέχοντα μέλη της έχουν τιμηθεί από το Πατριαρχείο για την προσφορά τους. Αυτό δεν το προβάλλουμε για να τιμήσουμε τα πρόσωπα, αλλά για να δείξουμε την καταξιωμένη πολύχρονη προσφορά της Αδελφότητας με θυσιαστική αγάπη και συνέπεια. Το πλέον τιμημένο και διακεκριμένο πρόσωπο της Αδελφότητάς μας είναι φυσικά ο αείμνηστος Παναγιώτης Παπαδημητρακόπουλος, μέγας ευεργέτης της Αδελφότητας. Έχει τιμηθεί με το σταυρό του Αγίου Μάρκου από τους Πατριάρχες Αλεξανδρείας Νικόλαο (1985) και Πέτρο. Τιμητικές διακρίσεις έχουν λάβει και ο κ. Βάιος Πράντζος, τέως Πρόεδρος της Αδελφότητας, ο κ. Δαουδάκης Κωνσταντίνος, ιδρυτικό μέλος της Αδελφότητας και επί μισό περίπου αιώνα εργάτης της Ιεραποστολής από κάθε θέση και ο νυν αντιπρόεδρος κ. Νόστης Ψαρράς.

Οι προστάτες μας

Ως προστάτες της Αδελφότητάς μας έχουμε επιλέξει τους συμπολίτες μας ιεραποστόλους και φωτιστές των Σλάβων Αγίους Κύριλλο και Μεθόδιο.

Κατά τις πολύχρονες ιεραποστολικές τους περιοδείες μάς έδειξαν πώς και με τι φρόνημα πρέπει να γίνεται η Ιεραποστολή. Κατά πρώτο λόγο το κύριο μήνυμα και σκοπός της είναι ο ευαγγελισμός όλων των ανθρώπων, η διάδοση του σωτηρίου μηνύματος του Χριστού σε κάθε γωνιά της γης.

Παράλληλα όμως ο ιεραπόστολος προσπαθεί να θεραπεύσει και τις λοιπές βιοτικές ανάγκες των συνανθρώπων του. Η μέγιστη αρετή της έμπρακτης αγάπης στο συνάνθρωπο μηχανεύεται πάντα τρόπους προσφοράς και βρίσκει μορφές διακονίας.

Το έργο των φωτιστών των Σλάβων Κυρίλλου και Μεθοδίου ήταν διπλό, θρησκευτικό και ανθρωπιστικό. Με την εφεύρεση και διάδοση του γλαγολιτικού αλφαβήτου, βοήθησαν τους Σλάβους στην πολιτισμική τους ανόρθωση και ανάπτυξη, κάτι που ως τώρα όλοι τους αναγνωρίζουν με ευγνωμοσύνη. Με τη διάδοση του φωτός του Ευαγγελίου, άλλαξαν την ροή της ιστορίας στην ανατολική Ευρώπη και στόλισαν την Εκκλησία του Χριστού με χιλιάδες αγίους και πολίτες της ουρανίου βασιλείας.

Η Αδελφότητά μας τους προβάλλει και τους τιμά ιδιαιτέρως. Κάθε χρόνο στη μνήμη τους συμμετέχει στην πανήγυρη του φερωνύμου ναού, όπου προσφέρει και τους άρτους της αρτοκλασίας.